भिजलेला गुलमोहर

''बाबाऽऽऽ.... ए बाबाऽऽऽ... उठ...''

सकाळी साडेसात वाजता वसू मला उठवायला अाली होती.

''बाबा उठ... पाऊस पडतो... माझा गुलमोहर भिजत्तो...''

शब्दांनिशी डोळे उघडले तर बाहर पाऊस धो धो कोसळत होता. अामच्या खिडकीतून दूरवर गुलमोहराचं झाडं उभं असलेलं दिसतं. वसू रोज खिडकी बसून अोव्याच्या झाडाची पानं खाते. तेव्हा त्या गुलमोहराकडे हात दाखवून म्हणत असते, ''माझं झाड हाय!''

अात्ता पावसात गुलमोहर भिजू लागला म्हणून तिने मला उठवलं. मी अाळसावलेल्या डोळ्यांनी तिच्या चेहऱ्यावरची इटुकली चिंता पाहत होतो. मी तिला विचारलं,

''अगं गुलमोहर भिजतो तर अापण काय करणार?''

तर दोन्ही हातांच्या मूठी जागच्या जागी गोल फिरवत म्हणाली,

''पिळून टाकू.''

अाता बोला!