ये

 ये
या जीवानं अंतर साहण्याची मर्यादा ओलांडावी
त्याआधी
तू ये

ये त्या रात्रीसारखी
जवळ बस
ठेव छातीवर हात
डोळ्यात डोळे गुंतव
हाताच्या स्पर्शातून, गहिऱ्या नजरेतून
तू उतर माझ्या आत, खोल
मी कणाकणाने साकारलेल्या जगात
जिथे आहेत तुझ्या आठवणींचे दिवे
तुझ्यासोबतच्या क्षणांचे इमले
मी चितारलेली तुझी असंख्य चित्रं
आणि वाळूत उमटलेली तुझी-माझी पावलं

तिथला सूर्योदयही तुझा
रात्रही तुझीच
चंद्र, सूर्य,
असले-नसलेले तारेही तुझे
आणि हे लहानसं जग उरात सांभाळत
तुझी वाट पाहणारा हा जीवही तुझाच आहे सखे
ये,
वाट पाहतोय

सूर

 छातीत वणवा धुमसतो
आणि शरीर
पोटात गरगरणाऱ्या भोवऱ्याच्या आवेगात
भेलकंडत राहतं दिवसभर

आपणंच सांडलेल्या बियांच्या पारंब्या
वळवळत येऊन डसत राहतात
अब्जावधी दंशांनी

आणि तेव्हा
तूच रुजवलेलं इवलसं रोपटं
त्या भयाण कल्लोळात
मला आधार देऊ पाहतं

जीवनरस वाहून चाललेला असताना
डोळ्यात पैलतीरीचं चांदणं चमकत राहतं

खोल गाडलेल्या घागरीत गवसलेलं बळ
नव्या कातेसारखं अंगावर चढवून
मी चालत जातो तिथवर
रोपट्याला छातीशी धरून

सोबतीला असते तुझी सावली
पण वाळूत पावलं उमटत नाहीत तुझी
भगवंता,
सढळ हातांनी दान द्यायला
का रे नाही शिकवलंस या आयुष्याला?

पण घेणारंय मी सगळं
या आयुष्याकडून... अगदी भरभरुन!
आणि ते मिळणार नसेल
तर ढुंकूनही बघायचं नाहीए मला असल्या आयुष्याकडे

हो,
मला हवीयस तू
बेहद्द, बेहिसाब, बेखौफ
या जगरहाटीच्या, चौकटींच्या,
नियतीच्या नाकावर टिच्चून हवीयस
आणि मलाही उधळून द्यायचंय स्वतःला तुझ्यावर
बेपर्वा होऊन
पण तुला माझ्या सूरात सूर मिसळता येईल?

मागू दे

रात्रीच्या या प्रहरात 
भवतालच्या अंध:कारात 
तुला जवळ घेऊ दे
तुझा हात धरू दे
थोडा प्रकाश पसरू दे
सूर्योदयाआधी...

शब्द साखरझोपेत असताना 
स्वप्नांच्या काठी विहरताना
मला सांगू दे एकदा 
मनीचे गूज तुला
पाखरं किलबिलण्याआधी

दुनियेला जागं येण्याआधी 
जगरहाटी सुरु होण्याआधी
कोण्या एका शब्दानेही
ही शांतता नष्ट होण्याआधी
सांगू दे तुला
मागू दे तुला
तुझ्याचकडे 
तुझ्याचसाठी

ये जे पल अभी

ये जे पल अभी गुजरा है
वो सुना था, बेजान और लवारीस भी
क्योंकी ना थे उस पल मे
हम इक दुजे के पास
तो चल, उन गुजरते हुए पलो के लिए ही सही 
उन्हे तनहा छोडने का
जुल्म नही करते
आ मिल जाते है हम दोनो
कम से कम वक्त का वक्त तो
खुशी से कटे

आजा

क्या कुछ होता नही?
क्या अपनी कोई पुरानी बात,
कोई पुरानी याद
आँख नम नही करती?
ये मै जो कहता हू, करता हू, लिखता हू,
क्या इन मे से कोई बात
दिल को छुती नही?
शायद ये सवाल करना गलत है
शायद मै वो अधिकार नही रखता
पर तुमसे ना पूछू तो किससे पुछू?
तुम्हारे सिवा है कौन मेरा?
मै तेरी एक करवट, एक मुस्कुराहट का कब से इंतजार कर रहा हू...
मुझे तेरा इंतजार है
मुझे तेरा बेसबरी से इंतजार है
ये दुनिया खत्म होने से पहले आजा

यकिन

तेरे खयाल के साथ सोना
तेरे खयाल के साथ जगना 
ये नई बात तो नही 
पर फिर भी, कुछ नया तो है...

मै इंतजार मे हूँ
तुम्हारे मिलने के, 
तुम्हारे मुझे तक पहुचने के,
तुम्हारे कुछ कदम चलने के,
उन कदमों के बाद और भी
अनगिनत इंतजार है मुझे...

वक्त के फैले मैदान पर
जिंदगी का सारा वक्त लिए
मै तुम्हारे लिए खडा हूँ
मै रुका हूँ
मुझे यकिन है
तुम आओगी

विश्व

ए,
तुझी वाट पाहत माझा श्वास थांबलाय
खरंतर माझं ह्रदय सुरूय, शरीर चालतंय, काम करतंय
आणि तरीही मला कळतंय
की छातीतल्या छातीत कुठेतरी
माझा श्वास थांबलाय...
जगात सूर्य उगवल्यानंतर जशी प्रसन्नता येते
पाऊस पडल्यानंतर जशी हिरवाई पसरते
गारव्यात गवतावर दव पडतं
बीज रुजल्यानंतर रोप अंकुरतं
तसं काहीतरी तुझ्या येण्याने होणार आहे.
किंवा मग नुसताच शांत गार वारा वाहिल,
समुद्राचं पाणी उन्हात निवांत चमचम करत राहिल
या ब्रम्हांडात ही पृथ्वी अलगद तरंगत विहरत राहिल
पण ते जे काही असेल, ते सारं सुंदर असेल हे मला माहितीय
तुझ्यासोबत सारं काही छान असणारंय
तू आणि मी एकत्र येणं हे एखादं फुल उमलावं तसं तरल असणारंय
आणि त्याचवेळी; विश्व निर्माण होण्यासारखं प्रकांड विस्तीर्णसुद्धा

पॅकिंग

कल जा रही हो
पॅकिंग बाकी होगी!

सामान मे ये साथ रखना...

तुम्हारा आयकार्ड,

तुम्हारे लॅपटॉप का चार्जर, फोन का भी.

पर्स, थोडे छुट्टे पैसे.

नोटपॅड के साथ दो पेन.

हफ्तेभर के कपडे. (कुछ इस्त्री करवा लेना. खासकर पिले रंग का कुर्ता.)

थंड होगी. स्वेटर, स्कार्फ और साथ मे मोजे भी.

शूज गंदे ही होंगे. धोेने का टाईम ना हो, तो पोंछ लेना गिले कपडे से.
आज ऑफिस से घर जाते जाते, डोलो-सॅरीडॉन की गोलींया ले लेना.
याद से! ये हमेशा टाल देती हो.
तुम्हारी इअररिंग ले लेना. उस दिन नोजरिंग ढिली हो गई थी. वो मत ले जाना.

खाने के लिए ड्राय स्नॅक्स रखना. पिछली ट्रीप मे फिल्ड पर भूका रहना पडा था. ये भूलना नही!

चष्मा रखना साथ.

तुम्हारी नजर भी.
शांत मन.
और हो सके तो मेरी कोई याद.

पैलतीर

गोंधळ, आक्रोश, अतिव अस्वस्थता, जीवाची तगमग,
पोटा-छातीपासूनची ओढाताण,
आणि
चांगल्या-वाईटाच्या टोकांमध्ये
हेलकावे खाणारं भयकंपीत मन
या सगळ्यातून पुढे आल्यानंतर ए रुमी,
मला कळतंय रे
त्या पाखराचं झंकारलेलं मन
दिव्यात सामावण्यासाठीची ती अतोनात धडपड
रोमारोमात भिनलेली अनिवार ओढ हा वेडेपणा नाहीए
जीवानं जीवासाठी दिलेली हाक आहे ती
मिलनाची, मुक्ततेची...
प्रयत्न, परिणाम, जीवन, मृत्यू,
भय अन् शंका
या साऱ्याच्याच पार घेऊन जाणारी
ती हाक ऐकू येतेय मला
आणि दिसतोय,
तुझ्या प्रेमसागराचा पैलतीर

उस पार

१२ घंटे का दिन,
१२ घंटे की रात
थोडी सुबह, थोडी शाम,
कुछ सांसे और ढेर सारी यादे
मै ये सारी नदिया
हर रोज पार करता हूँ
इस उम्मीद के साथ
के उस पार 
तुम मिलोगी

सांग...

सांग,
तुझ्या मनापर्यंत कसं पोचू?

कसं पोचवू मनातलं वादळ?
हा सोसाट्याचा वारा, हे भूकंप, उल्कापात...
कसे दाखवू तुला पहाटेचे भावरंग?
निळंशार दवबिंदू, उमळून येणारा झरा,
आणि,
तुझ्या आठवणीच्या घुमटाखाली पसरणारी
अथांग जीवघेणी चांदरात...

तुझ्यासाठी गोळा केलेली
आभाळभर माया
तुझ्या बंद दाराच्या उंबऱ्यावर
एकली उसासत पडलीय

जीवा, हाक देतोय
साद दे

ये भी सही...

तो क्या ये गम अब यही रहेगा?
मेरे साथ?
ता उम्र?
चलो, ठिक ही है...
तुम्हारे खत, कहानीयाँ, मुस्कुराहट,
और याँदो के साथ
ये भी सही...

प्रिय

अनेकदा
सुखापेक्षा दुःख
अधिक प्रिय वाटतं
आपल्या सुखी काळाच्या आठवणीत
तू सदैव आहेस,
पण तुझी गहिरी जाणिव
तू नसल्याचं हे दुःखच करुन देतं

कभी कभी
खुशी से भी ज्यादा
ये गम प्यारा लगता है
तू खुशी की याँदो मे है
पर तेरा एहसास
तेरे जाने का गम ही दिलाता है

मांगा ही क्या था

हमारी इज़हार-ए-महोब्बत पर

ना कह गए तुम

और हम सोचते ही रह गये

आखीर हमने तुमसे माँगा ही क्या था?

अर्थ

या सृष्टीत जे जे उत्तम आहे, उदात्त आहे,
तरल, सुंदर, मोहक आहे
ते सारं मला तुझ्यासोबत अनुभवायचं आहे
कारण तुझ्या सोबतीशिवाय
त्या साऱ्याला
काहीच अर्थ नाही

नींद

तुम बीन
जिंदगी भाती है ऐसी 

जैसे लंबी रात हो

और आँखो मे नींद नहीं

चप्पल

हर रोज सुबह उठने के बाद
मै चप्पल पहन लेता हूँ
फिर भी,
दिनभर काम करते करते
पाँव मे बार बार कुछ चुभता रहता है
ऑफिस की सिढीयाँ कई बार चढ-उतरता हूँ
तब तकलिफ नहीं होती
पण शांती से बैठते ही
फिर कुछ चुभने लगता है
तब तुम्हारी याद आती है
गहरी...
कभी लिखता हूँ,
कभी किसी को पढ के सुनाता हूँ
चुभन वैसे के वैसी रहती है
शाम होती है
घर लौट आता हूँ
जुते उतार कर कोने मे रखता हूँ
रात होते होते तुम्हारी याद गाढी होती जाती है
अब चुभन दिल तक सुनाई देती है
रात को सो जाता हूँ
निंद मे भी चप्पल पैरो से नही निकलती...
मुझे पता है मै दूर हूँ तुम से
पर मै महसूस करता हूँ
तुम्हे, तुम्हारी पिडा को, इस अंतर को भी
किसी बोझ के तले दबे हुए सपने आते है
आँख खुलते ही तुम याद आते हो
मै उठता हूँ
हर रोज की तरह मै
फिर तुम्हारी चप्पल पहन लेता हूँ...

तेरी रोशनी

मुझे पसंद है इसलिए
शाम के वक्त
तुम दिया जलाया करती हो
वो रोशनी दिखाती है मुझे
तुम तक पहुँचने का रास्ता
प्रिये, ये रोशनी रहने देना
मुझे तुम तक आना है

सराब

सीने मे धुँआ सा उठता रहता है
कई बातों की अनकहीं मे दम घुटता सा रहता है
तेरे चेहरे पर खुशी देखे अरसा बित गया
आईने मे हसता हुआ चेहरा अब सराब सा लगता है

आधी साँस

धुंदला धुंदला सा इक दर्द
लिपटा हुआ तेरे हर खयाल से
उभरता रहता है बार बार
मेरे दिल-ओ-दिमाग मे

तेरे मिलने-ना मिलने के बीच
तेरे कुछ कहने - ना कहने के बीच
ये जो फैली हुई तनहाई है
उसे कुरेदता
दिल का बोझ बढाता
मेरी साँस मध्यम करता हुआ
ये दर्द कभी उभरता, कभी उमडता है
तेरे हर खयाल की आड मे

बेवजह ही बन जाता है
मेरे बेचैनी की वजह
और छिड जाती है
दिल की तार कोई
जो बांधे-समेटे हुई है
मेरे कई अनचाहे खयालों को

धडकन परेशान
भागी भागी टहलती रहती है
और गहरा होने लगता है तेरा इंतेजार
मेरी सहमी सी आँखो मे

कैसे बताऊ
तेरे बगैर यूँ चलते हुए
हर पल यू लगता है
के मै जी रहा हूँ मेरी आधी जिंदगी
और मेरी आधी साँस
गिरवी पडी हो कही...