चांदणी रात

हॉटेल रूमच्या बाल्कनीत उभं राहून दोघे खाली पहुडलेलं गर्द रान पाहत होते.
रंगांची रांगोळी सावरत सूर्य उतरणीला लागलेला. समोरचा मऊसूद देखावा अंधाराची शाल पांघरत होता. अाकाशाच्या कोपऱ्यातून चंद्राची कोर संथ पावलं टाकत पुढं येत होती. तिचे हात बाल्कनीच्या कठड्यावर होते. ती त्यावर रेलून एकटक समोर पाहत होती. तिच्या चेहऱ्यावर पडलेला मावळता उजेड अाणि किंचित अंधार यांचं मिश्रण त्याला वेडावून टाकत होतं.
किती स्निग्ध!
तो खुर्चीवरून उठत म्हणाला, ''तुला माहितीए...''
तिनं मान वळवून मागे पाहिलं. तिच्या चेहऱ्याची एक बाजू अंधारली. तो अाणखीनच मोहरला. तिच्या जवळ गेला.
''मला तू या क्षणी फार हवीहवीशी वाटतेयस.'' त्याने तिचा हात हलकेच हातात घेतला.
''असं वाटतंय, हा काळ इथेच थांबावा. हा मंद प्रकाश असाच तेवत राहावा. मी तुझा हात हातात घेऊन या हिरवाईतून वाट काढत असंच थेट क्षितीजापर्यंत जावं. शब्द नसावेत, नाद नसावेत, फक्त तू अाणि मी!''
त्याचे स्वप्नील डोळे अोलसरपणाची झाक घेऊन चकाकत होते. तिनं त्याच्या डोळ्यांला डोळा भिडवला. ती म्हणाली,
''चुतिया अाहेस का तू? एका रात्रीसाठी रूम बुक केलीय अाणि मला बाहेर कुठे घेऊन चाललायस?''
तो तिच्याकडे पाहतच राहिला.
''प्रोटेक्शन अाणलंयस ना?'' तिनं भुवई उंच करत म्हटलं.
तो तिला पाहून गालातल्या गालात हसू लागला. त्याच्या मागोमाग तीही!
ती हातातला त्याचा हात हळुच दाबत खट्याळपणे म्हणाली, ''बाय द वे! माणसाला जे हवंहवंसं वाटतं ना ते त्यानं जवळं घ्यावं. नुसतं बोलत बसू नये.''
त्याचं हसणं विरत गेलं. तो शांत झाला. त्याच्या हाताची पकड घट्ट झाली. तिनं त्याला हळुवार अोढत अातमध्ये नेलं.
रानावरचा प्रकाश अोघळून गेला होता. त्यावर चांदणी रात पसरत होती.