...अाणि ती निघून गेली!
त्याला बराच वेळ काही कळलंच नाही. ती समोर बसून खूप कठोरपणे बोलत होती. त्याच्या लहान लहान चुका तिच्या मनाला कशा यातना देतात ते सांगत होती. खरं तर त्याच्याकडे त्या सर्वांची उत्तरं होती. त्यानं ती दिली असती तर ती गप्प बसलीही असती. पण त्यानं अोळखलं होतं. ती बोलायसाठी नाही, संपवण्यासाठी अालीय. मूळातूनच सगळं सुकलेलं असल्यावर अधिक बोलून, समजावून काय उपयोग?
तो गप्प राहिला.
शब्द थांबले अाणि विचारांच्या लाटा सुरू झाल्या.
तो गावावरून अाला होता तेव्हा त्याने दिलेला पहिला इंटरव्ह्यू. त्यावेळेस रांगेत शेजारी बसलेली ती. तिथे झालेली तोंडअोळख. दोघांना एकाचवेळी, एकाच डिपार्टमेंटमध्ये मिळालेली नोकरी. मग रोज लिफ्टमध्ये भेटणं, सोबत जेवण करणं, एकत्र घरी जाणं, बाहेर भेटून कॉफी घेणं, असं सगळं रितसर चालू लागलं. ती नेहमीच पुढाकार घ्यायची. हॉटेलमध्ये अॉर्डर काय द्यायची इथपासून त्याच्या बेडशीटच्या रंगांपर्यंत. सगळ्याच बाबतीत. त्याला ते अावडायचं. मित्र म्हणायचे ती बॉसी अाहे, पण त्याला तो तिला अधिकार गाजवण्याचा भाग वाटायचा. त्यानं ते जाणून बुजून चालवून घेतलं.
अाणि अाता ती निघून गेली...
त्याचं प्रमोशन होऊन त्याला नव्या डिपार्टमेंटमध्ये सामिल केलं गेलं. बसायची जागादेखील बदलली. त्यानं केवळ तिच्यासाठी घरी छोटासा जेवणाचा बेत अाखला. खूप दिवसांनंतर स्वत: स्वयंपाक केला. तिनं मॉलमध्ये पाहून ठेवलेला स्कर्ट अाणला.
ती त्या दिवशी अाली नाही. तिथून थोडं थोडं तुटत गेलं.
न्यू इयरला अॉफिसमधले सगळे लोणावळ्याला गेले. त्याच्याकडे नव्या जबाबदाऱ्या होत्या. त्याला जाता अालं नाही. तिला ते अावडलं नाही. पण ती गेली. मग मित्रांकडून काहीबाही कानावर अालं. तिच्या अाणि विहान गुप्ताबद्दल. त्यानं विश्वास ठेवला नाही. पण जेव्हा त्यानं तिला शनिवारी रात्री पार्कींग लॉटमध्ये विहानच्या गाडीत पाहिलं, तेव्हा तो भेलकांडत गेला. त्यानं तिला त्याबद्दल विचारायचा प्रयत्न केला. तिनं अाकांडतांडव केला. दोन अाठवडे अबोला राहिला. मग तिचा मेसेज अाला. 'भेटायचंय.' तो जरा अाशेनंच तिथे पोचला. पण...
चार दिवसांनंतर तो अॉफिसला रूजू झाला. सकाळी त्यानं कॅन्टूनमध्ये चहा घेतला. एकटाच! दुपारी जेवणाचा डबा अॉफीसमध्येच मागवला. मित्र दुपारी डेस्कजवळ गेले, पण तो काही बोलत नाही असं पाहून परतले. त्यानं संध्याकाळी उशीरापर्यंत थांबून काम केलं. मग बाहेर जेवून थेट अंथरूणावर जाऊन पडला.
हे रोज घडू लागलं. सकाळ होऊ लागली. मिटिंग्ज वेळेवर अटेंड होऊ लागल्या. एक्सेलच्या शीट भरत राहिल्या. मेलवर मेल पाठवले जात राहिले. दिवस मावळू लागला.
अातून विस्कटलं असलं तरी त्यानं बाहेरून सगळं व्यवस्थित अावरून ठेवलं होतं. पण समोरच्या सॉफ्ट बोर्डवरचे फोटो नाहीसे झाले होते. येणारे मेसेज कमी होत गेले होते. हॉटेल, समुद्र, लाँग ड्राईव्ह अशा वाऱ्या बंद झाल्या होत्या.
पाऊस मंद दरवळ घेऊन अाला. तेव्हा तो अॉफिसमध्ये किबोर्ड बडवत होता.
पाऊस थोडा वारा सोबतीला घेऊन अाला. तेव्हा हा हॉलमध्ये टीव्ही लावून भिंतीकडे टक लावून बघत बसला होता. पावसाला काहीच कळेना! तो बोलतही नव्हता. तो अाल्या पावली निघून गेला.
सकाळी गेटमधून बाहेर पडताना पावसानं त्याला गाठलं. त्यानं चक्क छत्रीमागे तोंड लपवलं. पावसानं जोराची धार धरली. तो रिक्षात बसून निघून गेला.
पावसाला चिंता वाटू लागली. हा असा तर नव्हता. एकदा वार्षिक परिक्षेला जाताना चुकून पाऊस अाला तर गडी अाधी भिजला अाणि मग वर्गात गेला होता. पहिली कविता पावसातलीच. पहिलं अाकर्षणसुद्धा पावसातलं. दरवर्षी पहिल्या पावसातली दोघांची भेट ठरलेलीच. रात्री हलक्या पावसातले त्यांचे वॉक... त्याची तर गणतीच नाही.
तो अॉफिसबाहेर अाला तेव्हा पाऊस नव्हता. तो घरी अाला. येतानाही पाऊस लागला नाही. दोन दिवस त्याची फिल्ड ट्रिप होती. पावसाचा टिपूसही पडला नाही. त्यानंच एकदोनदा अाकाशाकडे पाहिलं होतं. नुसतेच कोरडे ढग जात राहिले.
रात्री बाल्कनीत उभा होता. सगळीकडे सामसूम होती. ती शांतता त्याला अातून धडके देऊ लागली. तो छत्री घेऊन अनवाणी पायाने बाहेर पडला. रस्ता चित्रात रंगवल्यासारखा स्तब्ध होता. त्याला खूप खूप अाठवण येत होती. पावसाची!
मग तो अाला. हळूच येऊन खांद्यावर हात टाकून त्याच्या छत्रीतून चालत राहिला. त्यालासुद्धा खूप दिवसांनी बरं वाटत होतं. पावसाचे थेंब हलके हलके जमिनीवर अादळत होते. पावसाचे डोळे त्याच्यावरच खिळलेले होते. अखेर त्यानं अबोला सोडला. विचार धडपडत बाहेर अाले. त्यानं सगळं, सगळं काही सांगून टाकलं. रस्त्याकडेच्या जागेतून गढूळ पाणी वाहत होतं. पाउस हलका पण संततधार होता. चालता चालता रस्ता संपला. त्याला काय करावं ते कळत नव्हतं. फार विचित्र तगमग डोक्यात भणभणत होती. त्यानं अपक्षेनं पावसाकडे पाहिलं.
पाऊस काहीच म्हणाला नाही. तो त्याला घेऊन नव्या रस्त्यावरून चालू लागला. तिकडे बागेची माती होती. तिथे दरवळ उमलू लागले. त्याला खूप दिवसांनी श्वास घेतल्याची जाणीव झाली.
''तू दोन दिवस अाला नाहीस, मला वाटलं...'' तो बोलताना अडखळला.
पावसाने धारांचा जोर वाढवत त्याच्या खांद्यावर थोपटलं अाणि म्हटलं.
''Don't worry! मी कुठंच जाणार नाही. मी येणारंच.''
''का?'' त्यानं वाढत्या धारांमध्ये छत्री सावरत विचारलं.
पावसानं छत्रीबाहेर हात काढून काही थेंब झेलले. मग तो तळहातातलं पाणी पाहत राहिला.
''कारण पावसानं कधी कोरडं रहायचं नसतं.''
त्याच्या अंगावरून गार वारा वाहत गेला. पावसानं त्याच्याकडे पाहिलं. त्याची छत्री त्याच्या डोक्यावरून हळूच दूर केली अाणि म्हणाला,
''...अाणि माणसानंसुद्धा!''
पाऊस सपाट्यानं वाढत गेला. सगळी घरं, इमारती पावसाच्या पडद्याअाड धूसर दिसू लागले. पावसाच्या धारा त्याच्या भवताली नाद धरून राहिल्या. त्याच्या अंगावरून शिरशिरी धावत गेली. पाणी डोक्यावरून अोघळून अंगाखांद्याला कुरवाळत राहिलं. निचरा होत गेला.
पावसाची अोल अात खोलवर पाझरत गेली.
