सूर

 छातीत वणवा धुमसतो
आणि शरीर
पोटात गरगरणाऱ्या भोवऱ्याच्या आवेगात
भेलकंडत राहतं दिवसभर

आपणंच सांडलेल्या बियांच्या पारंब्या
वळवळत येऊन डसत राहतात
अब्जावधी दंशांनी

आणि तेव्हा
तूच रुजवलेलं इवलसं रोपटं
त्या भयाण कल्लोळात
मला आधार देऊ पाहतं

जीवनरस वाहून चाललेला असताना
डोळ्यात पैलतीरीचं चांदणं चमकत राहतं

खोल गाडलेल्या घागरीत गवसलेलं बळ
नव्या कातेसारखं अंगावर चढवून
मी चालत जातो तिथवर
रोपट्याला छातीशी धरून

सोबतीला असते तुझी सावली
पण वाळूत पावलं उमटत नाहीत तुझी
भगवंता,
सढळ हातांनी दान द्यायला
का रे नाही शिकवलंस या आयुष्याला?

पण घेणारंय मी सगळं
या आयुष्याकडून... अगदी भरभरुन!
आणि ते मिळणार नसेल
तर ढुंकूनही बघायचं नाहीए मला असल्या आयुष्याकडे

हो,
मला हवीयस तू
बेहद्द, बेहिसाब, बेखौफ
या जगरहाटीच्या, चौकटींच्या,
नियतीच्या नाकावर टिच्चून हवीयस
आणि मलाही उधळून द्यायचंय स्वतःला तुझ्यावर
बेपर्वा होऊन
पण तुला माझ्या सूरात सूर मिसळता येईल?

तेवढं पुरेय

 तू फोनवर किती छान बोललीस माझ्याशी... आणि मी मोजकं बोलून थांबलो. कित्ता मुश्कील है ये... पताय? म्हणजे माझ्या आत काहीतरी बदललंय हे कळतंय मला, आणि ते तुझ्याचबद्दल आहे हेसुद्धा. आधी नव्हतं ना होत असं. पहले सब कुछ कितना आसान था. मिलना, घूमना, बात करना. अब सब मिठा मिठा सा मुश्कील हो गया है. असं वाटतं, की तुझ्याशी बोलताना मनातलं काहीतरी कधीही बाहेर येईल. आता मनात कायय हे माझं मलाच नीट कळत नाहीए. बाहेर काय येणारंय खुदा नोज! पण ही फेब्रुवारीची हवा अगदी न्यारी होऊन गेलीय.
सक्काळ सक्काळ तुझा फोन आल्यावर इतकं हरखायला काय झालंय मला? पहिल्यांदा फोन करतेयस का? घरी येऊन हक्काने आईच्या हातचा दालचा खाऊन जातेस. आणि आता अशी तू नव्याने भेटल्यासारखं काय करु लागलोय मी?
परवा आपला ग्रूप लेक्चरनंतर 'क्लासिक'मध्ये गेला. आपण कॉलेजबाहेर कितींदा दोघंच भटक भटक भटकलोय. अमर ज्यूस सेंटर, बडेमियाँ, शिवाजी मंदीर, झुडीयो... दोन साईडची रिटर्न तिकीटं काढून ट्रेनचा दिवसभर प्रवासही केलाय. पण तेव्हा नव्हतं काही वाटत. आता तुला गर्दीत भेटतानाही छातीत धडधड करत राहतं. हद है यार...
मी काउंटरला चहाची ऑर्डर देऊन येईपर्यंत सम्याच्या शेजारी बसलीस तू. माझ्या अगदी समोरच बसली होतीस. फक्त तीन फूट अंतरावर! आणि तरीही काळीज वरखाली होत राहिलं नुसतं. वाटलं, उठावं आणि तडक निघून जावं. नको चहा, नको हा ग्रूप! आणि तरीही नाहीच उठलो. उठता नाही आलं. तुझ्याशी झालेली एक पुसटशी नजरानजर सोडली तर मोबाईलमध्ये तोंड खुपसून बसलो. माझा चेहरा उतरलेला का? की डोळ्यात काही दिसलं? मग सम्याला उठवून मला शेजारी बसायला का लावलंस? जो भी हो! खुशीयों की फुलझडी उडाली नुस्ती! तीही दिसली वाटलं माझ्या थोबाडावर. समोर बसलेली कवू भुवया वर करुन करुन मला मुक्यानंच विचारतंय होती, की व्हॉट हॅपन्ड डूड?
इथं स्वतःलाच काही सांगता येईना, तर इतर कुणाला काय सांगावं? तुला तरी सांगावं का, की आतला माहोल बदललाय म्हणून? तू 'का?' विचारलंस तर काय उत्तर देऊ?रागावलीस तर काय करु? मैत्री तोडलीस तर? बोलायचं बंद केलं तर? शीट् यार! हे कित्ती 'तर, तर' आहेत! हे असं, 'ये हुआ तो क्या,' 'वो हुआ तो क्या' म्हणत आतलं मारुन मुटकून टाकायचं का? लोकं असंच करतात का? कदाचित... आणि मग आयुष्याच्या संध्याकाळी 'शायद मैने कहाँ होता' म्हणत मस्त हुळहुळती शायरी ऐकत बसतात. किंवा बसत असतील. आय डोन्ट नो व्हॉट दी ओल्ड गाईज डू? बट आय डोन्ट वॉना बी लाईक दॅट. म्हणून मी डॅडला सांगून टाकलं. म्हटलं, तुम्ही तुमच्या आणि ममाच्या कॉलेज डेजबद्दल सांगताना म्हणतात ना, शी वॉज माय टूडे अँड टुमॉरो, तसं काहीतरी वाटतंय. तर कित्ती जोराने हसले माहितीये! म्हणाले, चॅम्प! डोन्ट रश. नेटवरचे लव्ह कोटस् आणि वन लायनर्स डोक्यात ठेवून त्याला प्रेम समजू नकोस. लव्ह इज नॉट व्हॉट दे से, लव्ह इज व्हॉट यू डू. खरंतर मला नाय कळलं, ते काय म्हणाले ते. पण पुढचं कळलं. डॅड म्हणाले, मनाला जे वाटतंय ते ऐकणं खूप कठीण असतं. इटस् टफ टू फॉलो यूअर हार्ट. कारण ते नेहमीच दुनियेच्या अगेन्स्ट काहीतरी मागतं. पार अनकम्फर्टेबल करतं. पण तेच गट फिलिंग असतं आपलं. सो लिसन टू यूअर गटस्, लिसन टू यूअर हार्ट.
मी तेच करणारंय. हे जे अस्वस्थ वाटतं ना, ते प्रेमबीम आहे, असं मला नाय वाटत. पण जे आहे ते माझंय. आणि मला ते सांगायचंय तुला. तुला कळलं तर ठिक आणि नाही कळलं तरी ठिक. पर मै आगे जाके 'शायद' नही कहूँगा. मै को तेरे साथ रैने मे सुकून मिलता, एवढं कळतंय ना मला, आणि तेवढं पुरेय.

 

 

पॅकिंग

कल जा रही हो
पॅकिंग बाकी होगी!

सामान मे ये साथ रखना...

तुम्हारा आयकार्ड,

तुम्हारे लॅपटॉप का चार्जर, फोन का भी.

पर्स, थोडे छुट्टे पैसे.

नोटपॅड के साथ दो पेन.

हफ्तेभर के कपडे. (कुछ इस्त्री करवा लेना. खासकर पिले रंग का कुर्ता.)

थंड होगी. स्वेटर, स्कार्फ और साथ मे मोजे भी.

शूज गंदे ही होंगे. धोेने का टाईम ना हो, तो पोंछ लेना गिले कपडे से.
आज ऑफिस से घर जाते जाते, डोलो-सॅरीडॉन की गोलींया ले लेना.
याद से! ये हमेशा टाल देती हो.
तुम्हारी इअररिंग ले लेना. उस दिन नोजरिंग ढिली हो गई थी. वो मत ले जाना.

खाने के लिए ड्राय स्नॅक्स रखना. पिछली ट्रीप मे फिल्ड पर भूका रहना पडा था. ये भूलना नही!

चष्मा रखना साथ.

तुम्हारी नजर भी.
शांत मन.
और हो सके तो मेरी कोई याद.

पार

डुबने का डर नही है मुझे
बस इतना बता दो, के
डूब कर पार हो जाऊ
तो तुम मिलोगी ना वहाँ?

पाना

तुझे ढूँढते हुए
तुझ मे खो जाना
खुद को पाना भी है

पैलतीर

गोंधळ, आक्रोश, अतिव अस्वस्थता, जीवाची तगमग,
पोटा-छातीपासूनची ओढाताण,
आणि
चांगल्या-वाईटाच्या टोकांमध्ये
हेलकावे खाणारं भयकंपीत मन
या सगळ्यातून पुढे आल्यानंतर ए रुमी,
मला कळतंय रे
त्या पाखराचं झंकारलेलं मन
दिव्यात सामावण्यासाठीची ती अतोनात धडपड
रोमारोमात भिनलेली अनिवार ओढ हा वेडेपणा नाहीए
जीवानं जीवासाठी दिलेली हाक आहे ती
मिलनाची, मुक्ततेची...
प्रयत्न, परिणाम, जीवन, मृत्यू,
भय अन् शंका
या साऱ्याच्याच पार घेऊन जाणारी
ती हाक ऐकू येतेय मला
आणि दिसतोय,
तुझ्या प्रेमसागराचा पैलतीर

गणित

"अगं ए... इतकं काय झालं चिडायला?"
"साला हरामखोर..." ती डोळे मोठ्ठे करत म्हणाली. "मला म्हणतो, असले कपलवाले चाळे पब्लिकमध्ये करायचे नायत."
"मग?"
"अरे मग काय?" तिने चमकून त्याच्याकडे पाहिलं.
"अरे आपल्याला तो कपल म्हणाला?" तिच्या आवाजात ढिगभर आश्चर्य आणि जरा रागही होता.
"अच्छाऽ... त्यावरून ऑफेन्ड झालीयस होय. मला वाटलं, तुझे चाळे पकडले म्हणून चिडलीयस?" त्याला माहित होतं, या वाक्यावर तिचं सटकणार. तसंच झालं.
"मी काय चाळे केले रे?" तिनं एक हात कमरेवर ठेवून, नेहमीसारखा एक डोळा बारीक करत विचारलं. त्यालाही नेहमीसारखीच गम्मत वाटली.
"२३ वर्षांची घोडी झालीयस आणि पाठकुळीवर बसतेयस माझ्या? ते पण गार्डनमध्ये? तो वॉचमेन ओरडेल नाही तर काय?"
"ह्या! ओरडू दे त्या डुकराला! आपलं बेटमध्ये काय ठरलेलं, हरलास तर मला पाठीवर घेऊन गार्डनच्या तीन फेऱ्या मारायच्या. मार आता!"
"असल्या चुत्याटीक बेटस् तुला का म्हणून सुचत राहतात?"
"लँग्वेज मिस्टर!"
"अच्छा? त्याला हरामखोर आणि डुक्कर म्हणताना कुठे गेलेली तुझी ही 'लँग्वेज'?"
"तुला का रे एवढा पुळका आलाय त्याचा? तो आपल्याला चारचौघात कपल म्हणाला, तुला नाय खटकलं?"
"मला का म्हणून खटकेल? आयला, बॉयफ्रेंड म्हणून मी बेस्ट फाईन्ड आहे. यू शुड बी थँकफुल." तो मजेत कॉलर ताठ करत म्हणाला.
"घंट्याचा बेस्ट फाईन्ड! बॉयफ्रेंड म्हणून किती दिवे लावलेस ते पाहिलं आम्ही! इतकी प्लॅनिंग करून शिवानीसोबत डेट फिक्स करून दिली तुझी. दुसऱ्या डेटला पोरगी पळाली तुझ्या हातनं."
तो जरा चरफडत म्हणाला, "एकतर मला तुझ्या प्लॅनिंग आणि सेटिंगची अजिबात गरज नव्हती, कळ्ळलं ना! आणि पळाली वगैरे काही नाही... आमची वाईब मॅच नाय झाली. म्हणून आम्ही थांबण्याचा म्युच्यूअल डिसिजन घेतला."
"ओ हो? म्युच्यूअल डिसिजन म्हणे?" ती ओठांचा चंबू करून चिडवत म्हणाली. "थापा मारायला मीच भेटते काय रे तुला? तुमच्या डिनरडेटचा स्टार्टर संपेपर्यंत पोरीने बाहेर येऊन तिच्या एक्सला फोन लावलेला."
त्याचा चेहरा उतरला, आणि तिचा खुलला.
"हाऽऽऽ मला कसं माहित हेच ना?" ती हातवारे करून चिडवून दाखवत म्हणाली. तो तिच्या हावभावाकडे शांतपणे पाहत उभा राहिला आणि म्हणाला,
"डिट्टो सर्कशीतला जोकर दिसतोय."
तशी ती झटकन सरळ उभी राहिली. त्याच्याकडे रोखून पाहत डोळ्यांनी आग ओकू लागली.
त्याला हसू आवरलं नाही. "माहितीय मला शहाणे, त्या चायनाटाऊनचा मॅनेजर ओळखीचाय तुझ्या. त्यानंच दिली तुला शिवानीची टिप."
ती निवळली.
"ए, शिवानीला तू असं काय बोललास रे, की ती डेटवरून पळून गेली?"
"सारखं पळून गेली, पळून गेली म्हणू नकोस हा!"
"म्हणणार! साल्या काहीतरी प्रचंड बोअरिंग टॉपिक काढला असणार तू. बोअर होऊन पळून गेली बिचारी."
"ज्याला व्हायचं बोअर त्याला होऊ दे. तू नाही होत ना? इतकं पुरेय."
"मी?" ती नाटकीपणे आवाज वाढवत म्हणाली. "अरे झेलते मी तुला, झेलते...!" ती छातीवर हात आपटत म्हणाली.
"तरीही माझ्याच पाठकुळीवर ये बसायला."
ती तोंडावर हात ठेवून खळखळून हसली. त्यानंही छान वाटून स्माईल केलं.
"अच्छी दिखती तू स्माईल करते हुए."
"ओहो! कॉम्प्लिमेंट? थँक्यू... पण तू कसंही हसलास ना, तरी तू माकडचं दिसतोस." ती आपल्याच विनोदावर जोरजोराने हसू लागली.
"असा एखाद्या मोमेंटचा असा पचका का करायचा असतो तुला?"
"ओ हॅल्लो!" तिने त्याच्यासमोर हात नाचवत म्हटलं.
"तेरे साथवाला मोमेन्ट लेकर मै क्या करू? उस वॉचमेन की बात को तू सिरिअसली मत ले आ... तू और मै सचमुच के कपल नैये."
"ओ हॅलो!" तो तिच्या हात नाचवण्याची ॲक्टिंग करत तो म्हणाला.
"तेरा मेरे सिवा किसी और के साथ मोमेन्ट नही बननेवाला."
"व्हॉट?" तिचे डोळे खऱ्या आश्चर्याने विस्फारले.
"व्हॉट काय व्हॉट?" तो कूलच होता.
"हे असलं ध्यान माझ्याशिवाय कोण झेलणारय? आणि माझ्यासारख्या मुलासोबत, तुझ्याशिवाय आणखी कुठल्या मुलीला इतका वेळ बडबड करायला जमलीय?"
ती गोंधळलेली.
"एक नंबरची चुत्याहेस. तुला अजूनही नाही कळतंय? अगं, गेली चार वर्ष, ना माझी गर्लफ्रेंड टिकलीय, ना तुझा बॉयफ्रेंड. पण आपण दोघे टिकलोय."
तिचे गोंधळलेल्या डोळ्यातलं गणित हळूहळू सुटायला लागलं.
"म्हणजे...?" तिनं  अविश्वासाने विचारलं.
"म्हणजे, तो वॉचमेन मघाशी खरं बोलून गेला येडे..."
तो हसत म्हणाला आणि तिचा नेहमीच टिपेला पोचणारा आवाज घशातच अडकून राहिला.

 

 

आवाज

कारखान्यातल्या प्रॉडक्शन फ्लोअरवर जाणं मला मस्ट नाहीए. नाही गेलं तरी चालतं. पण तरीही जातो.

मी फ्लोअर व्हिजिट तशीही चुकवत नाहीच; पण आताशा भेटी वाढल्यात. दिवसाला किमान एकतरी... इथं आलो, की इथल्या अवाढव्य, सतत गुरगुरणाऱ्या जिवंत यंत्रांचा आवाज कानात भरुन राहतो. ऑफिसमधल्या शांततेपेक्षा इथं बर वाटतं.

या फ्लोअरवरुन वरच्या ऑफिसपर्यंत पोचलेला मुलगा म्हणून कामगारांच्या मनात जरा आकर्षण असावं. तसाही, माझा कल नेहमी त्यांच्याकडेच राहिलाय. त्यांना माझ्याशी कधीही बोलता येतं, अडचणी सांगता येतात. म्हाताऱ्या पिटूनानाचा घरमालक त्याला घराबाहेर हाकलत होता, तेव्हा जाऊन भांडलेलो मी. मागच्या वर्षी मणी अय्यरच्या पोराला ॲडमिट करुन घेत नव्हते, तेव्हा हॉस्पिटलमध्येही गेलो होतो. अरे हो! तू होतीस की तेव्हा सोबत. मुर्शिदच्या निकाहमध्ये त्याने आग्रहानं आपल्या दोघांना बोलावलेलं. सेटींगवाल्या परेशच्या नाटकाचे प्रयोग, चहावाल्या बिनूमामीच्या चाळीतली पूजा... असल्या चिरकूट गोष्टींना काय जायचं, म्हणत शर्मा नाक मुरडतो. पण मी जातो. पूर्वी जमेल तसं जात होतो. आता आवर्जून जातो.

सकाळचा व्यायाम नियमित सुरूय. जीमवरुन आलं, की अंघोळ. मग ब्रेड ऑम्लेट करतो. चहा फारच कमी केलाय. तरीही सकाळचा एकदा कपभर घेतो. ऑफिसला लवकर येणं होतं. दिवस झर्रकन उडून जातो. संध्याकाळी साडेपाचला सगळे निघाले, तरी मी बऱ्याचदा कामं काढून थांबतो. रानडेतल्या ग्रूपचा कधी बाणेरला माधवीकडे जमायचा बेत असला तर तिकडे जातो. आपण चिकन रोल खायचो ना, त्या पलिकडच्या हमरस्त्याला नवं आयनॉक्स झालंय. ते घरापासून जवळ पडतं. कधी एखादा सिनेमा पाहतो. काहीचं नसलं तर मग साडेसात-आठपर्यंत मेसमध्ये जेवून घेतो.

पार्टटाईम म्हणून प्रमोदच्या ऑफिसमध्ये काम घेतलंय. पैशांची गरज नाहीए, पण घेतलंय... ते रात्री साडेदहापर्यंत चालतं. अकराला घरी पोचतो. कधी तरी बाल्कनीचं दार उघडून तिथल्या खुर्चीवर जाऊन बसतो थोडावेळ. दुसरी खुर्ची स्टोअर रुममध्ये ठेवून दिलीय. तेव्हापासून बाल्कनी मोठी झाल्यासारखी वाटते. घराचं तसंच.

इथून वरुन पाहिलं, की शहरावर पसरलेली रात्र दिसते. कधी आपलीशी वाटते, अनेकदा परकी... शिणवटा घेऊनच घरी येतो, त्यामुळे सहसा चटकन झोप लागते.

आज गटारीची पार्टी होती फ्लोअरवर. नेहमीप्रमाणे दुपारीचं काम बंद करुन, सगळे चिकन रस्सा करायच्या तयारीला लागले. जितू आग्रहाने खाली घेऊन आला. थंडावलेल्या मशीन्सच्या शेजारी फ्लोअरवर सतरंज्या अंथरुन सगळे गप्पा मारत बसले. मुर्शिदनं तू कशीयस म्हणून विचारलं. मी काही बोललो नाही. म्हातारा वायरमन मधोमध खुर्ची टाकून, 'मस्त तर्रीवालं चिकन कसं बनवायचं' याची तीच ती रेसिपी उत्साहाने सांगत बसलाय. चिकनसोबत पाव आणलेले जेवायला.

मला सगळ्यांच्या बडबडीचे आवाज बरे वाटत होते. पण फ्लोअर रिकामा होता. माणसं होती, बडबड होती, तरीही डेड सायलेन्स जाणवत होता. नेहमी ऐकू येणारी ती हायड्रॉलिक प्रेसची तालबद्ध खडखड, गरगर फिरणारी रोलिंग, आणि मशीनगनसारखी धडधडणारी ती हेडर... सगळं चिडीचूप्प! आम्हा सगळ्यांची बडबड त्या सुन्न शांततेत शोषून घेतल्यासारखी वाटत होती. मी टाळतो अशा जागा. मंदिर, बाग, माझी बाल्कनी, हॉल, खरंतर सगळं घरंच! या शांततेत आतलं सगळं रिवाइंड का व्हायला लागतं? मला नाही आवडत शांतता.

मशीन्सजवळ गेलो. गार पडलेल्या मेटलवरुन हात फिरवला. वाटलं; यांना अजूनही कळत असेन का मी? माझ्या आतली खडखड, गरगर, धडधड...

पिणार नव्हतो. जेवून निघालो.

आठ चाळीस. घरी नेहमीपेक्षा फारच लवकर पोचलो. दार उघडलं. आत अंधार. रिकामा.

या रिकाम्या घरात काय करायचं मी?

रस्त्याकडेला टॅक्सी-रिक्षांमध्ये डोळ्यांना मोबाईलचं सलाईन लावून बसलेल्या ड्रायव्हर्सची; रात्री-अपरात्री ट्रक-उबर चालवणाऱ्यांची, इमारतींच्या गेटवर पहारा देत रात्र कंठणाऱ्या त्या सगळ्या लोकांची घरंही रिकामीच असतात का?

घरं रिकामी होतात की माणसं?

आत आलो. उजेड नको वाटला. अंधारात बसलो. भिंतीकडून टिकटिक ऐकू येतेय. वेळ चाललाय बघ... दोन सेकंद गेले... आणखी दोन...

कोण म्हणतं वेळ गेला, की सगळं ठिक होतं? वेळ जाताना सगळ्यांना फक्त झिजवत जातो. बोथट करतो. पार गुळगुळीत. संवेदनारहीत. अशा लोकांना हे जग, 'सुधारला', 'सावरला', 'शहाणा झाला' असं का म्हणत असतं? जग इतकं चुत्या का असतं?

टिकटिक सोडली तर बाकी कसलाच आवाज नाही. आतूनही नाही, बाहेरुनही नाही.

आवाज लागतात जगायला!

माणसांना आवाजांची तहान लागते, भूक सुद्धा. न ऐकलेल्या आवाजांचे पिळ पडतात, भास होतात. स्फोटही होतो कधी कधी. 

हे हरवलेले आवाज कुठे शोधायचे? शोधले तर सापडतात? सांगशील?

मी जे बडबडतोय ते कळतंय न तुला? की तुलाही माझा आवाज ऐकू येत नाही?

 

#अडकून_पडलेल्या_गोष्टी

चप्पल

हर रोज सुबह उठने के बाद
मै चप्पल पहन लेता हूँ
फिर भी,
दिनभर काम करते करते
पाँव मे बार बार कुछ चुभता रहता है
ऑफिस की सिढीयाँ कई बार चढ-उतरता हूँ
तब तकलिफ नहीं होती
पण शांती से बैठते ही
फिर कुछ चुभने लगता है
तब तुम्हारी याद आती है
गहरी...
कभी लिखता हूँ,
कभी किसी को पढ के सुनाता हूँ
चुभन वैसे के वैसी रहती है
शाम होती है
घर लौट आता हूँ
जुते उतार कर कोने मे रखता हूँ
रात होते होते तुम्हारी याद गाढी होती जाती है
अब चुभन दिल तक सुनाई देती है
रात को सो जाता हूँ
निंद मे भी चप्पल पैरो से नही निकलती...
मुझे पता है मै दूर हूँ तुम से
पर मै महसूस करता हूँ
तुम्हे, तुम्हारी पिडा को, इस अंतर को भी
किसी बोझ के तले दबे हुए सपने आते है
आँख खुलते ही तुम याद आते हो
मै उठता हूँ
हर रोज की तरह मै
फिर तुम्हारी चप्पल पहन लेता हूँ...

तेरी रोशनी

मुझे पसंद है इसलिए
शाम के वक्त
तुम दिया जलाया करती हो
वो रोशनी दिखाती है मुझे
तुम तक पहुँचने का रास्ता
प्रिये, ये रोशनी रहने देना
मुझे तुम तक आना है

सराब

सीने मे धुँआ सा उठता रहता है
कई बातों की अनकहीं मे दम घुटता सा रहता है
तेरे चेहरे पर खुशी देखे अरसा बित गया
आईने मे हसता हुआ चेहरा अब सराब सा लगता है

मन भरत जातं...

मनाचे काठ डोळ्यांच्या कडांपर्यंत पोचतात का?

मन अतिव समाधानाने, आठवणीने, प्रेमानं काठोकाठ भरुन ओसांडून वाहतं, तेव्हा डोळे झरु लागतात, ते त्यासाठी का?

तुझ्या सहवासात माझं मन भरतं, असं म्हणताना मला तृप्त झाल्याची भावना अनुभवाला येतंच नाही. कारण तू कितीही लाभलीस तरी कमीच पडतेस. तू सोबत असताना मला जे काही अनुभवाला येतं, जे जाणवत राहतं ते सारं मला नीट स्वीकारताही येत नसावं. एकाच वेळी ह्रदयात उष्ण आणि थंड अशी दुहेरी जाणिव होत राहते. कसा अर्थ लावायचा त्याचा? अर्थ सोड, ती अवस्था नीटशी अनुभवायची कशी, हेदेखील मला अजून कळलेलं नाही. मी निवांत असताना तुझ्या ओढीच्या तीव्रतेनं शरीर कंप पावण्याचा आणि अगदी अस्वस्थ असताना तुझ्या विचारानं मनाला शांतता लाभण्याचा अनुभव मला वारंवार येतो.

किती हा विरोधाभास?
विरोधाभास हा प्रेमभावनेतला कॉन्स्टन्ट असतो का गं?

म्हणूनच मनात जे काही उमलत राहतं त्याचे अर्थ लावण्याची, ते निव्वळ अनुभवण्याचीही माझ्या मनाची क्षमता मर्यादीतच वाटत राहते. त्या अनुभवाच्या आवेगाने मन प्रचंड थकून जातं. त्या वेळी मला कुठलीच नवी जाणिव-अनुभव नको असतो. मन क्षणभर कोरं करकरीत असावं असं वाटतं. तरीदेखील विहीरीच्या तळाला झरा फुटावा तसे तुझ्याबद्दलचे कितीतरी विचार उमळून वर येत राहतात; हे सतत घडत राहतं! ते सामावून घेता घेता माझा श्वासही थकून जातो. मनानं ती संपृक्तावस्था गाठली की शिणलेले गहिरे कढ दाटून येतात. मन जडावत जातं. आणि ते सारं मावेनासं झालं की डोळ्यांवाटे बाहेर पडतं. आणि त्याही क्षणी तू सोबत नसल्याची भावना आतल्या एका रिकाम्या जागेकडे बोट दाखबत राहते.

तृप्त होण्याची जागा तशीच रिकामी ठेवत मन असंच भरत जातं असतं का?

दिल मे सुकून था!

लोकल ट्रेनमध्ये विंडो सीटवर बसलो होतो. ती ट्रान्सजेंडर पैसे मागत आली. आताशा मी त्यांच्यामुळे पूर्वीसारखा अनईझी होत नाही. पण मी त्यांना कधीच पैसे देत नाही. ती समोर येऊन हात पसरुन उभी राहिली. चेहरा गोड, आकर्षक! मी कधी नव्हे ते तिच्याकडे जाणिवपूर्वक एकटक पाहत राहिलो. ती माझ्या नजरेला मनावर न घेता निघून गेली. पण मी तिला मनात घोळवत राहिलो.

कसं जमत असेल गर्दीतून निर्लेप फिरत राहणं? हे असं पैसे मागताना तिला कधी कुणी ती माणूस आहे असं फिलिंग देत असेल का?

का असे प्रश्न येतायत माझ्या मनात? कदाचित माझं मन सध्या भावविभोर झालंय, म्हणून की काय...

दोन दिवसांनी ती पुन्हा आठवली. तिच्याबद्दल काय-बाय वाटत मी काही ओळी लिहील्या. मी त्यात 'मला तुला घट़ट मिठी माण्याची इच्छा झालीय. यावेळी भेटशील तेव्हा हे करेन नक्की.' असं लिहून गेलो...

चार दिवस उलटले.

पुण्यावरुन मुंबईला आलो. दादरवरून बोरीवली लोकल पकडली. तो लोकलचा डबा पाहिला तसं मी लिहिलेल्या त्या ओळी आठवल्या. 'या क्षणी कुणी ट्रान्सजेंडर डब्यात आली तर तिला मिठी मारण्याची हिम्मत आहे का माझ्यात?' त्या विचारानं छातीवर दडपण आलं. मी तसं केलं नाही तर कुणाला कळणार होतं? पण मी ते लिहून आलो होतो!

जर जमणार नव्हतं तर का लिहावं माणसानं? माझी संवेदना लिखित शब्दांपुरतीच मर्यादीत आहे का? एक ना अनेक प्रश्न...

माझ्या त्या स्थितीची जणू परिक्षा पाहिल्यागत दोघी ट्रान्सजेंडर डब्यात शिरल्या. त्या माझ्याजवळ आल्या तेव्हा मी खिशातली एक नोट पुढे केली. तिनं ती घेतली आणि माझ्या डोक्यावर हात ठेऊन काहीतरी पुटपुटली. मला विचारायला धीर झालाच नाही. तिनं रांगेतल्या सगळ्यांकडे पैसे मागितले. ती जाऊ लागली तेव्हा छाती धडधडली. वेळ निघून चालल्यासारखं काहीतरी. जाता जाता तिनं माझ्या खांद्यावर हात ठेवला.

मी चटकन विचारलं, "तू गले गलेगी मेरे?"

ती खाली वाकली. डाव्या हाताचं बोट स्वतःच्या नाकावर मारत तिनं विचारलं,

"सेक्स चाहिए?"

मी म्हटलं "नहीं."

तसं तिनं दुसराही हात माझ्या खांद्यावर ठेवला.

"क्यों? प्यार नहीं मिला?" (काय काय पाहिलंय हिनं? मनात विचार येऊन गेला.)

"नहीं! बस ऐसे ही गले लग जा!"

तिनं दोन हात हळूच पुढे केले. मी उठून उभा राहिलो. तिला छान मिठी मारली. दूर होताना अगदी सेकंदभर तिचा चेहरा माझ्या चेहऱ्याजवळ थांबला. तिचे डोळे जरा जवळून पाहता आले. ती निघून गेली. मी खाली बसलो.

डबा भरलेला होता. मी कुणाच्या चेहऱ्याकडे पाहिलं नाही. टाळलं नव्हतं, गरज वाटली नव्हती.

खाली बसलो तेव्हा मी नवं-वेगळं काही केल्याचं फिलिंग मनामध्ये नव्हतं. जे होतं ते साधेपणानं सहज घडून गेलं. शब्दाला जागण्यासाठी मी लिहिलेल्या शब्दांनी मलाच बळ द्यावंसं काहीतरी...

मै मेरे लफ़्ज़ो के साथ वफ़ादार रह सका,

दिल मे सुकून था!

इज़हार-ए-महोब्बत

मला जे सांगावसं वाटतं ते या जगात फक्त तुला ऐकू जातं असं वाटतं मला. मला आजपर्यंत कुणाबद्दलच असं - एवढं - इतकं छान वाटलेलं नाही. ही फिलिंग अशी माझ्या आत छान पसरत जाते. रोपट्याला जमिनीतून पाणी मिळावं अशी काहीतरी. तुला भेटावसं वाटतं मला! म्हणजे तू शेजारी बसलेली असशील तरीही. आणि तुला भेटण्यासाठी तू शेजारी असणं गरजेचंही नसतं. तुझ्याकडे खूप काही मागावंसं वाटतं आणि नकोही असतं. हा संभ्रम किंवा गोंधळ नाहीए. तर अशी खूप खूप प्रोफाउण्ड फिलींग आहे जिचा चटकन अर्थ लागत नाही. त्यामुळे याला जर इज़हार-ए-महोब्बत म्हणायची असेल तर म्हणूयात.