च्यायला नसती कटकट! साधे चोवीस तास धड जात नाहीत!
काल तुझा फोन आला तेव्हा खरंतर छान वाटलं. कित्ती महिन्यांनंतर आपण बोललो असू असे. एकदम निवांत! आताशा मुंबईतल्या मुंबईत राहूनही आपल्या भेटी होत नाहीत. तू कंपनी सोडल्यापासून तर अगदी नसल्यातच जमा. पण काल जणू मधे काही घडलंच नाही असं बोललो आपण! मागचा सगळा आठवडा डोकं पिंजून काढणाऱ्या अस्वस्थतेत घालवला होता. पण ती सगळी जळमटं दिवाळीचा झाडू फिरवल्यागत नाहीशी झाली. तू गेल्यामुळे मी अस्वस्थ होतो असं नाही, पण तरीही तुझं जाणं हा माझ्या अस्वस्थतेचा भाग होताच. म्हणजे आहेच! पण कालपासून सगळं कसं छान वाटत होतं! पण किती वेळ टिकलं ते? छ्या!
मी झोपलोय पहाटे साडेचारला आणि नऊला उठूनही बसलो. डोळे तारवटलेत थोडे, पण तरीही किती फ्रेश वाटत होतं! धुंदकीतच होतो कसल्याशा. आज दिवसभरात क्लाएंटच्या दोन मिटींग आणि एक फिल्ड व्हिजिट उरकून, मी 'क्युबाफेअर'चा आख्खा प्रपोजल ड्राफ्ट संपवत आणला. सोलंकीसुद्धा बोलला, "आज भलतीच एनर्जी संचारलीय तुझ्यात!'' मलाही तसंच वाटत होतं. कदाचित तू घरी पार्टीला बोलावलंस त्याचा आनंद असेल. पण नुसतं बोलावलं नाहीस. पूर्वीसारखं अगदी हक्काने 'ये नाहीतर...'च्या रुबाबात बोललीस. आवडलं आपल्याला! तुला पुन्हा एकदा भेटायला मिळेल याचा आनंद झाला. पण तुझ्या त्या फोनमुळे, किंबहुना तू ज्या सहजपणे माझ्याशी बोलत होतीस ना, त्यामुळे आपण यापुढे पूर्वीसारखं भेटायलाही लागू याची आशा होती. तू माझ्या आयुष्यात पुन्हा येऊ शकणार नाहीस, हे माहितीए. पण पुन्हा भेटीगाठी सुरु होण्याची ही पुसटशी शक्यताही खूप होती माझ्यासाठी.
आता इतपत सगळं ठिक होतं. पर दिल चुत्यागिरी करेबगैर मानता नहीं. मला खरंच गरज नव्हती तुझा इमेल उघडायची. झक मारली मी!
आताचा नाही. तू ते पूर्वी पाठवायचीस ना, स्फूट की लघुकथा की असलंच कायबाय म्हणायचीस तू त्याला, ते वाले इमेल! मी वेगळं फोल्डर केलंय त्यांचं. अधूनमधून वाचतो मी. कधीकधी तू फारच पर्सनल असं लिहायचीस. आपण लोणावळ्यात राहिलो होतो. त्या रात्री तू बेडवर माझ्या शेजारी पडल्या पडल्या मला मेल पाठवलेलास. मी विचारलंही, "हे काय? माझा परफॉर्मन्स रिपोर्ट का?" तर 'वाच' म्हणालीस. उफ्फ! तो मेल वाचताना मी सेक्सपेक्षा जास्त एक्ससाईट झालो होतो. आधी मला ती सेक्सस्टोरीच वाटली होती. मी तुला तसं थट्टेनं म्हणालोसुद्धा. तर काय सॉल्लिड जळजळत्या नजरेनं पाहिलंस तू! मला वाटलं आता गिळणार तू मला. पण तू मला झापलंस. खरंच, नव्हतं कळलं मला तेव्हा. मी नाही ना तुमच्यासारख्या वाचणाऱ्यांच्या जातीचा. पण तो इमेल मी आयुष्यात वाचलेल्या उत्तम लेखनांमधलं असं काहीसं होतं. उत्तम नाही... काय शब्द तो... ते असतं ना असं खूप छानसं असं. कसं सांगू? म्हणजे शेकोटी कशी... जवळ गेलं की ऊब देते. तसं काहीसं. आतून ऊब देणारं असं. काय झकास लिहिलं होतंस तू! आजही तो मेल वाचताना मला लोणावळ्यातली ती रात्र आठवते. मी ठेवलाय तो मेल जपून.
Is it weird to keep it? Should I delete it?
मी केला अनेकदा डिलिट करण्याचा विचार. पण धीर नाही झाला माझा! माझ्या तुझ्या नात्याचा तेवढाच काय तो प्रत्यक्ष अंश उरला आहे. एक आठवणी सोडल्या तर तुझ्या-माझ्यातलं एवढं इन्टीमेट असं माझ्याकडे काय उरलंय आता?
तुझे ते इमेल माझ्या आयुष्यातला सगळ्यात हळवा संवाद आहेत. तू लिहावं आणि मी वाचावं. तू वाचलेल्या कुठल्याशा कादंबरीतल्या कथेसारखंच होतं हे. मला तुझ्या जगाचा या तऱ्हेनं भाग होण्याचं खूप समाधान होतं. मला कायच्या काय आवडायचं ते वाचायला! खूपदा काहीच नाही कळायचं. तरीही आवडायचं वाचायला. आणि वरुन तू ते केवळ मलाच पाठवतेस या विचारानं तर कसला ऊर भरुन यायचा नुसता. स्पेशल असण्याचा भारी फिल एकदम! मला तुझ्या मेलमध्ये स्वतःला वाचायला-शोधायला आवडायचं. मला न कळणारं असं तू काहीतरी भारी लिहितेस याचं अप्रूपही होतं. त्या भरात कदाचित मी तुझे ते इमेल नीट वाचलेच नाहीत कधी. आज उत्साहाच्या भरात तुझा एक जुना मेल उघडला आणि मला तुझ्या मेलमध्ये मॅडी सापडला!
मॅडी म्हणजे तुझ्या त्या कहाण्यांमधलं कॅरेक्टर. कुठं कुठं तो निव्वळ माझी कॉपी तर कुठं तू तुझ्या कल्पनेनं अगदीच त्याला कुठच्या कुठं नेऊन ठेवलेला. मला तो तुझा वरच्या लेव्हलवरचा मॅडी फार आवडायचा. वाटायचं, याच्यासारखं व्हावं. मी तुला कितीदा विचारलं की, ही गोष्ट आपल्यातल्या कुठल्या घटनेवरुन लिहीली आहेस? तर तू 'तुला काही कळतंच नाही' अशा अर्थाचं गूढ हसायचीस.
पण आज तुझा मेल वाचताना काहीतरी चटकन स्ट्राईक झालं. मला प्रथमच मॅडी वेगळा दिसत होता. मी तो नव्हतो!
पण मॅडी कोण? मॅडी डिसुझा तर नाही? तुझा लिव्ह-इन?
मला क्षणभर नाहीच कळलं काही! अंगातून वारं निघून गेलं होतं. किती वेळ क्युबिकलमध्ये तसाच बसून राहिलो.
आता तू माझ्याशी प्रतारणा केलीस वगैरे असल्या झोनमध्ये मला जायचं नाही. कदाचित नसू आपण दोघे एक्स्क्लुझिव्ह! माझ्यासाठी तू होतीसच, पण तुला नसेल तसं वाटत माझ्याबद्दल तसं, तरी ठिकंय की! आपण एकत्र असतानाच तुझं माझ्यावरुन मन उडालेलं असू शकतं आणि त्याला कारणीभूतही मीच असू शकेन. घडतं की असंही कधीकधी!
म्हणजे मला या सगळ्या गोष्टी स्वीकारता येतात. पण तुझ्या गोष्टींमधला 'तो मी नव्हेच' हे आज कळलं आणि आतमध्ये काहीतरी ओरबाडत गेल्यागत झालं. मला तुझ्या आयुष्यात नसण्यापेक्षा तुझ्या गोष्टींमध्ये मी नाही याचं एवढं का वाईट वाटावं? एवढं रडू का यावं? त्या शब्दांमध्ये बेमालूम मिसळून राहण्यात कसलं समाधान होतं मला? त्यातूनही चटका हा की माझ्या जागी कुणी औरच आहे.
तुला केलंय का कधी कुणी रिप्लेस? हे असं? या तऱ्हेने?
तुझ्यापासून वेगळं होताना माझा तुझ्यासोबतचा अंश कुठेतरी मागे उरलाय या विचारानं हलकं दुखरंसं बरं वाटायचं मला. आता? हे घर हरवल्यासारखं फिलिंग खूप विचित्रंय.
तुझा पुन्हा मेसेज आलाय. 'उद्या पार्टीला नक्की ये' म्हणून. काय करु? मला नाही कळतंय काही.
