मी पाऊस असायला हवं होतं...

मी पाऊस असायला हवं होतं
मग मला कधीही, कुठेही
बरसता आलं असतं तुझ्यावर
सर्वांदेखत...

तुही मग आनंदानं स्‍वीकारलं असतंस मला
दोन्‍ही हात पसरून
मला जवळही घेतलं असतंस
सर्वांदेखत...

तू छत्रीतून पाहत राहिली असतीस माझ्याकडे
तिच्‍या कडांवरून थेंबाथेंबानं कोसळणा-या मला
तू अलगद तळहातात झेललं असतंस
सर्वांदेखत...

मला पाहताना, मला स्‍पर्शताना, मला आपलं म्‍हणताना
तुला भिती वाटली नसती, मनी अपराध वाटला नसता,
तू सदैव सोबत केली असतीस मला
तीही सर्वांदेखत...

हे 'सर्वजण' किती महत्‍त्‍वाचे असतात ना?
त्‍यांची साक्ष, त्‍यांची अनुमती, त्‍यांचा होकार, त्‍यांचा स्‍वीकार, त्‍यांचे नियम...
हे सारं सारं काही प्रचंड महत्‍त्‍वाचं असतं!
भावनांपेक्षा!
मनाच्‍या इच्‍छांपेक्षा!
मोकळ्या जगण्‍यापेक्षा!
आणि ते चूक नाहीत
त्‍यांची कुंपणं अगदी योग्‍य जागी आहेत
मला वाटतंय...

मी चुकलोय या जगाची वाट
किंवा जगचं चुकलंय माझं
म्‍हणूनच वेड्यासारखा मूकपणे किंचाळत फिरतो मी
सर्वांदेखत...

पुढच्‍या वेळी मी पाऊस म्‍हणूनच जन्‍माला येईन
मला नकोत कुणाची बंधनं, नकोत कुणाची मनं सांभाळण्‍याचे व्‍याप
पाऊस होण्‍याचा प्रयत्‍न केला एकदा
सर्वांदेखत...

पण शक्‍य नसतं या तुमच्‍या जगात
आता बरसतो तो डोळ्यांत खुपतो त्‍यांच्‍या
तेव्‍हा बरसेन तर निदान हवाहवासा तरी वाटेन
सर्वांदेखत सर्वांनाच...

मुक्‍त... स्‍वच्‍छ... आनंदी...

वसंत

का अडखळला शब्‍द तुझा?
का फेरला चेहरा असा?
तू इच्छिले मनी तसा
मी मार्ग माझा शोधीला!

तुजसवे समांतर चालू कसा?
वाट आडमुठी वळण घेते अशी
नको भेदाया रस्‍ता तुझा
मी मार्ग माझा सोडीला!

तो किनारा तू स्‍पर्शीला
अन् डोह बघ हा आटला
थेंबापुरी तृष्‍णा उरी
मन साद घाली पावसा

आठवांचे मेघ ते
डोईवरी दाटे पहा
मी तिष्‍ठलो युगेयुगे
वसंत माझा हरवला

आत... बाहेर...

माझी बाहेर पडायची वाट बंद झालीय
चिंचोळा रस्‍ता होता तो
खूप लहान पण माझ्यासाठी खूप महत्‍त्‍वाचा
आता तो बंद झालाय आणि मी आत कोंडला गेलोय
खिडक्‍यांच्‍या सापट्याही बुजवून टाकल्‍या आहेत
आत येणारा सूर्यप्रकाशही उंब-यावरच थांबलाय
मी काय करू आतमध्‍ये?
ओरडू?
किंचाळू?
आदळआपट करू?
धडका मारू का कवाडावर?
श्‍वास जोरजोरात येतोय आता
छाती भात्‍यासारखी वरखाली होतेय
कुणीतरी पार आतमधून ठोसे मारतंय जोरजोरात
हसतंयही आतून... मधेच रडण्‍याचाही आवाज येतोय
मला इथे करण्‍यासारखं काहीही नाही
या अंधारात करू तरी काय?
इथे राहण्‍याला जगणं म्‍हणत नाहीत. नुसतं जिवंत राहण्‍यास मला रस नाही.
माझ्या हातात तलवार लागली पाहिजे. सपासपा वार करायचेत मला. सापडेल त्‍याच्‍यावर. मीच सापडेन बहुधा माझ्या हातात. त्‍याला तर अजिबात सोडणार नाही. म्‍हणे मनसोक्‍त जगायचंय? बघतोच कसा जगतोय ते? गळाच आवळून टाकेन त्‍याचा. कोंडू दे श्‍वास जरा. जीव गेला तर मज्‍जाच. तलवारीने का कापू? त्‍यापेक्षा हातोड्याने ठेचेन. त्‍याहीपेक्षा दगड बरा. पार चेंदामेंदाच होईल. चेह-यापासून पार पायापर्यंत सगळ्याचाच. ठार नाही मारायचं. पण मरणाच्‍या उंब-यावर आणून सोडायचं. पार रक्‍तबंबाळ करून सोडायचा.
हवं ते करायचं काय? हवं तसं जगायचं? कातडीच सोलून काढतो. मग ढकलतो त्‍याला एका कोनाड्यात. सरपटत पुढे येतो काय? घालतोच हातोडे हातापायावर. आता कसा निपचित पडला कोप-यात!
आत फळ्यांच्‍या बाजूला फळ्या उभ्‍या करतो. ओंडक्‍यांच्‍या बाजूला ओंडके. भिंतींच्‍या बाजूंना भितीं. पार कोंडून टाकतो त्‍याला. हरामखोराच्‍या किंकाळ्या कानाचे पडदे फाडतायत. एकही फट ठेवणार नाही. गुदमरूदे चांगला. कुत्र्याला एवढा मारलाय तरीही कुठून जीव येतो ओरडायला? प्रकाशाची तिरीपही जाणार नाही आतमध्‍ये आता.
त्‍याची बाहेर पडायची वाट बंद झालीय...
बरं झालं

भल्या पहाटे निघून आले!

सख्या तुला भेटण्यास मी या भल्या पहाटे निघून आले !
घरातुनी चोरपावलांनी लपून आले.. जपून आले !

तुझ्याच स्वप्नात रात गेली…तुझ्याच स्वप्नात जाग आली…
तुझ्याच स्वप्नात जागणा-या जगातुनी मी उठून आले !

विचारले मी न अंबराला.. विचारले मी न वारियाला …
तुझ्या मिठीचा निरोप आला- मिठीत मी मोहरून आले !

अताच हा दूर तारकांचा कुठेतरी काफिला निघाला
आताच हे चांदणे गुलाबी हळूच मी पांघरून आले

गडे मला बोलता न आले, कुणीकुणी बोललेही नाही…
अखेर माझ्याच आसवांना तुझा पता मी पुसून आले !

- सुरेश भट

झंझावात…

जगलो असाच कसातरी ओठातल्या ओठात मी
आता कुठे बोलायला केली खरी सुरुवात मी

झाले कशाचे बोलणे? केले जरा मन मोकळे!
माहीतही नाही मला आलो इथे केव्हा कसा

बसुनी गळेकापूंसवे मी काल मैफल जिंकली
कुठल्याच दारी मी कधी केली न कागाळी तुझी


मजला असे पाहू नका …. रस्त्यावरी थांबू नका 
माझ्या भविष्याची मला नाही जराही काळजी


जे राहिले सांगायचे ते टाळले अजिबात मी

मीही अताशा ऐकतो ….. दिसलो म्हणे इतक्यात मी

कटला जरी होता गळा उठलो अचानक गात मी

नाराज आयुष्या तुझी घालू कशी रुजुवात मी?


तुमची करा आरास अन् तुमचे तुम्ही लावा दिवे
तुमच्यात मी येऊ कसा? बदनाम झंझावात मी!

- धुंडाळतो आहे इथे माझा रिकामा हात मी!

उमटेल मी धरतीवरी… चमकेन त्या गगनात मी!

- ''एल्गार'', सुरेश भट

गारवा

काल पाऊस आला आणि मनसोक्‍त भिजलो
जोरात सुटलेला वारा, त्‍यावर स्‍वार होउन शरिरावर बरसणा-या धारा
मैदानात सुटलेला मातीचा घमघमाट
सगळंच किती मोहक...!
अशा वेळी वर आकाशाकडे पहायचं
चेह-यावर पाऊस झेलताना खूप छान वाटतं
कालचा पाऊस चिंब भिजवून गेला
अन् जाताना तो गारवा माझ्या उशाशी ठेवून गेला...

जखम

त्‍यानं सोडलेलं ब्रम्‍हशिरस्‍त्र त्‍याला माघारी घेता आलं नाही. शब्‍द माघारी न घेता यावेत तसे. व्‍यास कोपले.
त्‍याला अमृतबिंदूपासून कपाळाच्‍या मध्‍यभागी तयार झालेला जन्‍मजात चिंतामणी काढून द्यावा लागला. नव्‍हे, अर्जुनाने त्‍याच्‍याकडून तो ओरबाडून घेतला. मण्‍याच्‍या जागी जखम झाली. भळभळून वाहणारी. कृष्‍णानं शाप दिला त्‍याला.
तो आजही ती जखम भरावी म्‍हणून दारोदार तेल मागत फिरतो म्‍हणे...
उरात शाप घेऊन मस्‍तकावर जखम वागवत त्‍याची वणवण सुरू आहे!
एवढ्या मोठ्या कालखंडात त्‍याला साधं तेल देणारा एकही मनुष्‍य का भेटला नाही?
कदाचित त्‍याची जखमही शापित असावी.
तो कधीही मरणार नाही आणि ती कधीच भरणार नाही.
ती जखम कधी भरलीच तरी त्‍याला मण्‍याविनाचं आयुष्‍य कंठावं लागणारच!
दुहेरी शाप...
पण जखम भरली तर मण्‍याच्‍या अस्तित्‍वाची खूणही पुसली जाईल. त्‍याला चालेल का ते?
तो नक्‍की जखम भरण्‍यासाठी दारोदार फिरतो का?
जखमा या अशाच असतात का?
मिटवायच्‍याही असतात आणि टिकवायच्‍याही...

चमचा

चमच्यांच्या स्टॅंडवर
सात चमचे होते
एक चमचा एक दिवशी
गहाळ झाला.
उरलेल्या सहांच्या गळ्यातून
प्रथमच
अनावर हंदका फुटला
' ती असती तर ' - ते उद्गारले,
तो हरवला नसता.
मीही अनावरपणे
सातवा चमचा झालो
आणि त्याची रिकामी जागा घेऊन
सहांच्या हंदक्यात
सामील झालो - आणि
पुटपुटलो :
खर आहे, मित्रांनो,
ती असती तर
मी हरवलो नसतो.
- कुसुमाग्रज.

पहाट

पहाटेचे बहु रंग
सूर्य उधळील आता
सखे उघड तू डोळा
नवा दिवस हा आला

नव किरणांनी सजो
तुझा संसार सुखाचा
लागो कुणाची ना दृष्‍ट
तुझ्या भरल्‍या घरला

तुझ्या आनंदाचे सूर
भिडो उंच गगनाला
लाभो उदंड आयुष्‍य
तुझ्या सख्‍या साजणाला...

अंतर?

तो गाभा-यातून बाहेर आला
आणि शांतपणे म्‍हणाला,
''उद्यापासून देवळात यायचं नाही''
मी गपगुमान मान डोलावली

त्‍यानं लाटांसोबत निरोप धाडला
आणि शांतपणे म्‍हणाला,
''उद्यापासून किना-यावर यायचं नाही''
मी गपगुमान मान डोलावली

तो थेंबावाटे तळहातावर आला
आणि शांतपणे म्‍हणाला,
''उद्यापासून मी बरसताना भिजायचं नाही''
मी गपगुमान मान डोलावली

मला तेवत ठेवणारं सगळं काही
माझ्याकडे पाठ फिरवून चालत राहिलं
मी शक्तिपात झाल्‍यासारखा
आतल्‍या आत कोसळलो

किनारा दूरावला पण
लाटा अजूनही कानावर येतायत
पावसानं नाकारलं पण
त्‍याचा ओलावा अजूनही जाणवतोच आहे...
आणि कुणी सांगितलं की देव देवळात असतो म्‍हणून?

ओलावा

तुझ्या गारव्‍याने पडे
मनी पाऊस सुखाचा
मज भूल ती पडते
होतो पाऊस मी ओला

ओलावले सारे अंग
रान ओले झाले सारे
मन घेतसे भरारी
तुझ्या आठवांच्‍या संगे...

निवारा

अगं माझ्या भावनांचा
सखे तूच तू निवारा
कसा जाऊ सांग दूर
माझ्या लाडक्‍या पाखरा

सोबत

तुझ्या सोबत सोबत
सजली ती सांज माझी
तुझ्या आठवांचा गंध
दरवळे माझ्या एकांती

रस्‍ते

फसवून मी स्‍वतःला फसवायचे किती?
नुसतेच सावल्‍यांना बिलगायचे किती?

जे बोललो तुझ्याशी ते सांग नेमके!
मी शब्द ऐन वेळी विसरायचे किती?

तुजला कधी न आला माझा सुगंधही...
वैराण ऐकटे मी उमलायचे किती?

मज तुच सांग माझ्या थकल्‍या वयातही-
''वय मी खुळ्या मनाचे लपवायचे किती?''

अजुनी कशी तरुंना फुटली न पालवी?
धरतीवर नभाने बरसायचे किती?

दिसती जिथे तिथे ही जखमीच माणसे;
मी माझियाचसाठी विव्‍हळायचे किती?

शोधू कुठे कुठे मी स्‍वप्‍ने अजूनही?
मी श्‍वास राहिलेले उधळायचे किती?

मी कोणत्‍या अभागी देशात जन्‍मलो?
प्रेतांस इथल्‍या मी उठवायचे किती?

दुनियाच ही अशी अन् उपदेश हे असे...
मी अंतरास माझ्या विझवायचे किती?

मागे कधीच माझे आयुष्‍य संपले!
अवशेष आपुले मी सजवायचे किती?

अद्याप न माझा मज गाव भेटला!
मी रोज रोज रस्‍ते बदलायचे किती?

- सुरेश भट

गडद रात्रीच्‍या गर्भात

गडद रात्रीच्‍या गर्भात
खवळलेल्‍या समुद्राच्‍या काठावर
मी उभा असतो...
अशांत... अस्‍वस्‍थ... भळभळणारा!

माझ्या काळजातून वाहणारा पाट मला भिजवून चाललेला असतो
माझ्या डोक्यावर माझ्याच खुनाचा आळ असतो
मी पिंज-यात येऊन उभा राहतो
सभोवताली नजर फिरवतो

त्‍या सा-या खुर्च्‍यांवरच्‍या बसून मी पिंज-याकडे पाहत असतो
माझ्यावरचे सारे आरोप केव्‍हाच सिद्ध झालेले असतात
मला स्‍वतःला शिक्षा सुनावण्‍याची घाई झालेली असते
मी मूकपणे माझी बाजू मांडतो
जी ऐकण्‍यात कुणालाच रस नसतो
मलाही नाही

मला चाबकाच्‍या फटका-यांची शिक्षा सुनावली जाते
मी दयेची आर्जवं करतो
पण मला माझी दया येत नाही
मग करकचून दोर आवळून
मी ओढत नेतो स्‍वतःला... भर चौकात

दातओठ खात माझा हात चाबूक उगारतो
एक लाट गर्जत येते
अद्याप मला माझी चूक उमगलेली नसते
मी सपकारे ओढत असतो... सोसत असतो
चहुबाजूंनी बघणारे माझे डोळे भेदरलेले असतात

मी विद्ध होऊन कोसळतो
माझ्याच हातांनी मी आधार देतो स्‍वतःला
त्‍यांच्‍या साह्याने मी पावलं टाकत पुढे येतो
पुन्‍हा पिंज-यात येऊन उभा राहतो
नव्‍या शिक्षेसाठी सज्‍ज होतो...

गडद रात्रीच्‍या गर्भात
खवळलेल्‍या समुद्राच्‍या काठावर
मी उभा असतो...
अशांत... अस्‍वस्‍थ... भळभळणारा!

एका पहाटे...

मी पहाटे तुला उठवायला आलो होतो
मिठीत निजलेली तू मोहक दिसत होतीस
बाहेर अजून उजाडायचं होतं
तुझी हालचाल करणारी बुबुळं
तुझ्या स्‍वप्‍नांची कथा सांगू पाहत होते
तू या कुशीवर वळलीस आणि मला सामोरी आलीस
तिथेच तुझ्या शेजारी तुझ्या चेह-यासमोर निजलो
मी इतक्‍या जवळून तुला प्रथमच पाहत होतो
मला तुझ्या श्‍वासांची लय ऐकू येत होती
त्‍यांची उब जाणवत होती
तुझा सहवास, तू जवळ असल्‍याची जाणिव किती वेगळी होती!
हात हातात घ्‍यावा का तुझा? मनाशी थोडावेळ हुज्‍जत घातली.
शेवटी मनानंच माघार घेतली. हात धरला तर सोडवेल काय?
मग तुझ्या विस्‍कटलेल्‍या बटा तुझ्या कानामागे सारल्‍या
तुला तसाच स्‍पर्श करून जागं करावं असा विचार केला...
फक्‍त विचार...
मी काय म्‍हणून तुला जागं करावं?
कोण मी तुझा? काय करतोय इथे?
मला उत्‍तरांची गरज नाही, पण तुला भासली तर कुठून देऊ?
मी नाही तर तो जागं करील... आपलीच समजूत...
तुझी झोप चाळवली गेली होती
मी माघारी फिरलो
दवबिंदू पडायची वेळ झाली होती...

काय होशील तू माझ्यासाठी?

काय होशील तू माझ्यासाठी?

तू सूर्य हो
मी तुझी पृथ्‍वी होतो
तू तळपत राहा
मी तुझ्याभोवती फिरतो

तू वारा हो
मी आग होतो
तू वाहत रहा
मी जळत राहतो

तू किनारा हो
मी तुझी लाट होतो
तू तटस्‍थ रहा
मी झेपावत राहतो

तू चंद्र हो
मी तुझी रोहिणी होतो
तू नभात डौलात रहा
मी तुला न्‍याहाळत राहतो

पण ठाऊक आहे मला
तू यातलं काहीच होणार नाहीस
मग फक्‍त एक विनंती मान्‍य कर...

तू माझी कृष्‍ण होऊन जा
मला होऊ दे तुझी मीरा
तू फक्‍त निश्‍चल रहा दगडासारखी
मला तुझ्याशी एकरूप होऊ दे जरा

चालेल मला माझं स्‍वत्व हरवणं
परमात्‍म्‍याशी जोडला जाऊ दे मला
चालेल मला तुझ्या चराचरात सामावणं
क्षणभरासाठी तरी अमर होऊ दे मला...

एका रात्री...

मी तिला म्‍हटलं,
''ये तुझ्यासाठी गाणं गातो.''
तर म्‍हणाली,
''काय रोज रोज गाणं? काहीतरी बोल तू!''
''तुला आवडत नाही का मी गाणं गायलेलं तुझ्यासाठी?''
पण तीचं आपलं एकच. बोल तू.
मी म्‍हटलं, ''ठिक आहे. सकाळी केलेली कविता तू वाचलीस का?''
ती म्‍हणाली, ''विसरले.''
मी म्‍हटलं, ''तू माझ्या आधीच्‍या तरी कुठे वाचल्‍या आहेत?''
ती म्‍हणाली, ''तू काय सारख्‍या कविता करतोस? काहीतरी बोल!''
''अगं वेडे, मी माझ्या कवितांमधून बोलतो.''
ती खट्टू झाली.
तिला माझी भाषा समजत नाही.
मला दुस-या भाषेत सहजता लाभत नाही.
माझी भाषा समजण्‍याचा ती प्रयत्‍न करत नाही.
मी तिच्‍या भाषेत बोलूनही तिला विश्‍वास बसत नाही.
मग मी तिला म्‍हटलं,
''चल. तुझ्यासाठी मी माझी कविता वाचतो.''
मी कविता वाचली.
''बबली, तू किती छान कविता केली.'' असं म्‍हणून तिनं तिचा हात कौतुकाने माझ्या चेह-यावरून फिरवला.
पण तिचं पुन्‍हा ये रे माझ्या मागल्‍या...
''तू झोप. दोन वाजलेत.''
''अगं मला सुचलं, की लिहावंच लागतं. नाहीतर झोप येत नाही.'' - इति मी.
''असलं कसलं जगावेगळं वागणंय हे? सकाळी उठून लिही.''
''मला तुमच्‍या जगाच्‍या व्‍यवहारात बांधू नकोस. मी मुक्‍त आहे. मी समुद्र आहे. मी पाऊस आहे.''
ती माझ्या चेह-यासमोर बोट नाचवत जोराने हसत म्‍हणाली,
''बबली, याचा अर्थ तू वेडी आहेस.''
ती हसत राहिली. हसत हसतच झोपली.
वेडी कुठची...

निःश्‍वास...

मी साखरझोपेत असतो तेव्‍हा
हलक्या पावलांनी तू येतेस माझ्याजवळ
माझ्या स्‍वप्‍नांच्‍या निःश्‍वासातून
हलकेच... अगदी अलगद...

तुझ्या पैजणांचा नाद माझ्या कानी पडतो
आणि माझं स्‍वप्‍नं कूस बदलतं हळूच
तू रुप धरू लागतेस माझ्यासाठी
माझ्या स्‍वप्‍नांचं प्रतिबिंब होत

मी निजलेला असताना
तू वेचत राहतेस माझी स्‍वप्‍नं... शब्‍दरुपाने
माझ्या अस्‍वस्‍थेवर फुंकर घालतेस
मी डुचमळत राहतो... झोपेतेच

मी डोळे उघडतो आणि
मनापासून डोळ्यांपर्यंत तू साकारत जातेस
तुला पाहून सुखावत जातो मी
तू हलकेच माझ्या पांघरूणात शिरतेस

तू कवटाळतेस मला तुझ्या छातीशी
माझ्या केसांतून हात फिरवत राहतेस
तुझ्या स्‍पंदनांचे श्‍वास ऐकू येतात मला
मी शोधू लागतो स्‍वतःला त्‍यात

मी गुज साधतो तुझ्याशी
तू स्‍तब्‍धपणे ऐकून घेत राहतेस मला
मी जडावत जातो आतल्‍या आत
तुझं मोरपीस होऊन गेलेलं असतं...
थोडं गहिरं... थोडं सुंदर

पहाट उमलत असते बाहेर
मी गुदमरत जातो आतल्‍या आत
तोपर्यंत तू जन्‍मलेली असतेस
स्‍वतःच्‍या पोटात मला घेऊन

माझ्या चुकार होत चाललेल्‍या
श्‍वासाला सावरतेस तू
माझ्या ओठांवर अलगद ओठ ठेवतेस
तुझा मंद नाद ऐकू येतो मला
तू पाझरू लागतेस माझ्यातून...

दिवस हे जाती कसे?

दिवस हे जाती कसे अन् ऋतु असे छळतात का?
विसरतो आहे तुला पण आसवे ढळतात का?

निसटुनी आयुष्‍य गेले त्‍या तुझ्या पदरांसवे...
पण मुक्‍या रक्‍तात सारे अर्थ मग जुळतात का?

जवळ तू नाहीस... उरली एकटी माझी मिठी
चुकुन तव निःश्‍वास गाली माझिया रुळतात का?

बिलगुनी बसली तुझी ही मधुरविव्‍हल चिंतने!
चांदण्‍या रात्री नकोशा टाळुनी टळतात का?

रोज वासंतिक तुझे मी शब्‍द... स्‍वर नाकारितो
अन् तुझी गीते तरीही मजकडे वळतात का?

मी कधी म्‍हटले, ''तुझी मज चरणचिन्‍हे भेटली!''
पण सुन्‍या डोळ्यांत माझ्या दशदिशा चळतात का?

कुंद ह्या वेळी तुझ्याविण प्राण बघ मंदावला...
मग असे भवती अचानक दीप हे जळतात का?

जर तुझा एकांत केव्‍हा गुणगुणाया लागला,
शोध तू ह्रदयात... माझी स्‍पंदने मिळतात का?

- सुरेश भट

स्‍पर्श...

सांगू कसा शब्दात मी?

ही ओढ कैसी दाटे उरी

मज वाटते तू जवळी असावी

अळवावरच्या थेंबापरी

ना स्पर्शण्याचा हट्ट असे

ना स्वामीत्वाची आस ती

तू बैस माझ्या संगे जरा

थांबे युगांतराचा श्वासही!

तू घरंगळशी मंदगतीने

माझ्यात असुनी नसल्यापरी

मी अभागी राहिलो बघ

अतृप्त ओल्या पावसातही

तू सखे द्वार माझ्या

आजन्म तिष्ठलो त्या मुक्ततेचे

तू उंब-यात रोखले मज

अन् मी त्‍याजली दुनिया तिथे

थांबशील का तू चार घटका?

थोडा अर्थ मजला लाभू दे

पण थेंब होवुनी घुटमळे तू

झेप घेण्या सरोवराकडे!

प्रश्न पडे मी का नाही सरोवर?

का नाही मी तू आहे जिथे?

का वेगळी तू माझ्यातुनी?

का वेगळे अस्तित्‍व हे?

चार घटीका संपल्‍या
तू चालली संपूर्णतेकडे

तव स्पर्श लाभूनीही कोरडा दिसे मी...

अजी कोरडा राहिलो कुठे?

ओठ

तू नभातले तारे माळलेस का तेव्‍हा?
माझियाच स्‍वप्‍नांना गाळलेस का तेव्‍हा?

आज का तुला माझे एवढे रडू आले?
तू चितेवरी अश्रू ढाळलेस का तेव्‍हा?

हे तुझे मला वाचणे सुरू झाले...
एक पानही माझे चाळलेस का तेव्‍हा?

बोलली मिठी माझी - 'दे प्रकाश थोडासा!'
तू मला तशा रात्री जाळलेस का तेव्‍हा?

कालच्‍या वसंताला ठेवतेस का नावे;
वायदे फुलायाचे पाळलेस का तेव्‍हा?

चुंबिलास तू माझा शब्‍दशब्‍द एकांती,
ओठ नेमके माझे टाळलेस का तेव्‍हा?

- सुरेश भट

होडी आणि किनारा

किना-यानं स्‍वतःच्‍या हातानं होडी पाण्‍यात सोडली
म्‍हणाला, ''खूप विस्‍तरत जा. खूप मोठी हो. माझी पर्वा न करता''
आणि होडी निमूटपणे निघाली...
मनाविरूद्ध...

तिचा किनारा दूर जाऊ लागला
अनिवार ओढीनं तिनं मागं वळून पाहिलं
तर किना-यानं पाणी लोटून तिला पुन्‍हा दूर ढकललं
होडी पुन्‍हा पुढे निघाली...

तिला राहून राहून तो दिसत राहिला... नजरेआडही
त्‍याच्‍या सोबतीनं पाहिलेली संध्‍याकाळ आठवली
त्‍याच्‍या सोबतीचा पाऊस आठवला
जे अनुभवायचं राहून गेलं ते प्रकर्षानं आठवलं

तिच्‍यापुढे होता विस्‍तीर्ण समुद्र
आता तिला हवं तिथं जाता येणार होतं
हवं ते पादक्रांत करता येणार होतं
हवं ते मिळवता येणार होत
हवं ते? खरंच? मिळतं का कधी ते?

ती पुढे जात होती
तिला विश्‍वास होतो, की किनारा पाहतोय तिला
वादळात, भर समुद्रात, पावसात किंवा दुस-या किना-यावर
आपण कुठूनही दिसू त्‍याला...
फक्‍त तिला डोळे भरून पाहता येणार नाही त्‍याला... एवढंच!

रिकामी होडी कायम डुचमळत राहिल
समुद्रातून उसन्‍या बळावर जात राहिल
पाण्‍याच्‍या मध्‍यभागीही कोरडीच राहिल
तिचं अस्तित्‍व... तिचं बळं...  तिचा ओलावा...
सारं सारं काही किना-यापाशी राहिलंय...

तिला राग आला त्‍या समुद्राचा
त्‍या आभाळाचा... त्‍या वा-याचा...
आणि स्‍वतःच्‍या आयुष्‍याचाही...
किनारा तिला विसरला तर ती कुणालाच माफ करणार नाही...
स्‍वतःला तर नाहीच नाही... कधीच नाही!

ए... तू विसरणार नाहीस ना मला?

व्‍यर्थ

सूर मागू तुला मी कसा?
जीवना तू तसा, मी असा!

तू मला, मी तुला पाहिले,
एकमेकांस न्‍याहाळिले,
- दुःख माझातुझा आरसा!

एकदाही मनासारखा
तू न झालास माझा सखा;
- खेळलो खेळ झाला जसा!

खूप झाले तुझे बोलणे,
खूप झाले तुझे कोपणे;
- मी तरीही जसाच्‍या तसा!

रंग सारे तुझे झेलुनी,
शाप सारे तुझे घेउनी
- हिंडतो मीच वेडापिसा!

काय मागून काही मिळे?
का तुला गीत माझे कळे?
व्‍यर्थ हा अमृताचा वसा!

- सुरेश भट

काठावर

अनवाणी चालत होतो... तुझ्या काठावरून
तुझ्या स्‍पंदनांची गाज ऐकत
तू हळूच स्‍पर्शून गेलीस माझ्या पावलांना
मला हवीहवीशी ओल मागे ठेऊन

उजवीकडे सुरूची बाग पसरत गेलेली
डावीकडे तू अथांग पहुडलेली
आणि मधोमध मी...
घरटं शोधणा-या पाखरासारखा... अस्‍वस्‍थ!

मी जेव्‍हा जेव्‍हा येतो ना तुझ्याजवळ
मला भरतं येतं आपसूकच
तुझ्या काठावर डोकं ठेऊन
निवांत पडावंसं वाटतं

मी माझ्याच आभाळाखाली चालत असतो
मंदपणे... तुझे समाधानी डोळे पाहत...
त्‍या प्रत्‍येक क्षणी तू भिनत जाते माझ्यात
अगदी समरसून एकरूप होतेस

तुझी ओढ वाटते म्‍हणून
एकदा झेप घेतली कड्यावरून
तर तू अगलद बाहेर काढलंस मला
तुझ्यावर रागवावं का नाही ते कधी कळलंच नाही...!

काठावरून तुझं आणि क्षितीजाचं मिलन
शांतचित्‍तानं पाहत बसतो मी
तुझी एक लाट माझ्यापर्यंत येत असते
मी आकंठ बुडत असतो

तुझ्या किना-यावर मी रेखाटलेले शब्द
कर्तव्‍यदक्ष लाटा येऊन मिटवून जातात
एकदा त्‍या परतीच्‍या लाटांवर
मला माझे शब्‍द ओझरते दिसले होते

हा किनारा माझा आहे
इथे माझ्याशिवाय कुणीही नसावं
ना काळ असावा, ना बेड्या असाव्‍यात
ना प्रश्‍न असावेत, ना उत्‍तर असावं

असावा केवळ एक उद्गार...!
माझ्या मनातून निघालेला
तुझ्या जाणिवेपर्यंत पोचलेला
तुला अंर्तबाह्य तृप्‍त करेल असा...

इथलं आभाळही माझं असावं
तो सूर्यही माझा असावा
तुही माझी असावीस
आणि मी?.....

मला ना शांतपणे चालायचंय तुझ्या काठानं
तू जेवढी पसरत गेली आहेस तिथपर्यंत
मला बोलायचंय खूप तुझ्याशी
पण शब्द हरवलेत कधीचे
मी फक्‍त चालू शकतो तुझ्या काठाने... समांतर असा!
मला चालू दे...!

खिडकीतला पाऊस

या क्षणी बाहेर पाऊस पडतोय
रात्रीच्‍या अंधारात तो केवळ जाणवतोय
कधी वाढतोय
कधी मंदावतोय
मी खिडकीत बसून त्‍याचे तुषार अंगावर झेलतोय
त्‍याचा नाद मोहक आहे
मला गुंगी येतेय
या क्षणी तुला एक छान स्‍वप्‍न पडो...

मोग-याचा गजरा

तुझा मोग-याचा गजरा
कधीचा रुतून बसलाय मनात
हळूच उचलायला जावं तरी
आठवण भळाभळा वाहते

त्‍या गज-याच्‍या पाकळ्या विखुरल्‍या आहेत
माझ्या जाणिवेच्‍या पटलावर
त्‍यांना हलकेच सारशील का गं जरा बाजूला?
श्‍वास गुदमरतोय माझा!

तुला सुखावण्‍याचा एक क्षण
अवचितपणे हातातून निसटला माझ्या
वेळेच्‍या घड्याळातून वाळू कायमची निसटावी तशी...
मी कसा गं माफ करू स्‍वतःला?

त्‍या निसटल्‍या क्षणानं पेरलेली बाभळ
झपाट्यानं फोफावली आहे
त्‍यांच्‍या अगणित काट्यांवर मी झेपावत राहतो वारंवार
मोगरा अधिकच रुतत जातो आत

किती धावू त्‍या क्षणामागे? असे किती क्षण मी धरू?
ते क्षणच घेरतात मला एकट्याला
एका बोच-या वर्तुळात...
मी भांबावून जातो त्‍या गर्दीत... विद्ध होतो!

आणि तरीही...

मी तुझ्या येण्‍याच्‍या वाटेवर उभा असतो
सोबत मोग-याचा गंध असतो
तुझ्या पावलांची चाहूल असते
मोगरा उगीच फुलायला लागलेला असतो...

पुन्‍हा...!

तू घराबाहेर पडण्‍याची तयारी करत असशील
आणि माझं आभाळ भरून येत असेल
तू ''येते रे'' म्‍हणून उंब-याबाहेर पडशील
तेव्‍हा मी कोसळण्‍याच्‍या कड्यावर असेन
तू बाहेर पडशील
मी झेपावत येईन
हलकेच स्‍पर्श करेन तुझ्या कपाळाला
तू वर आभाळाकडे पाहशील
मी ओघळू लागेन
तुझ्या भुवयांना वळसा घालत
मी खाली येईन
जाताना मान वेळावून
मी डोळ्यात पाहिन तुझ्या
तुझे डोळे तेव्‍हा पर्समधला रुमाल शोधण्‍याची खटपट करत असतील
मी खट्टू होईन
पण तुला तो सापडणार नाही
मग तू हात उंचावशील तुझा
तुझ्या गालावरून हलकेच वाहताना
मी मंदावलेला असेन
तू चार बोटांनी पुसून टाकशील मग मला
चिंब भिजेन मी...
आता मला घाई असेल
पुन्‍हा आभाळात जाण्‍याची
पुढच्‍या पावसात
पुन्‍हा झेपावण्‍यासाठी...

मन

आज सकाळी डोळे उघडले
खूप भडभडून आलं होतं.
पाहिलं तर मन उशीखालून निसटून गेलं होतं कुठेतरी.
मी एक उसासा टाकला
ते हवं तसं भटकत होतं.
एकटंच. कुठल्‍यातरी प्रदेशातून. विवरांतून. अंधारातून. उन्‍हातून.
जिथं मला जायची मनाई होती.
मला क्षणभर हेवा वाटला अन् वाईटही
ते माघारी आलं तेव्‍हा मी समोरच उभा होतो.
ते थबकलं.
मी म्‍हटलं, ''काय हे?''
त्‍यानं काहीच म्‍हटलं नाही. ते कधीच म्‍हणत नाही.
मी थोडा जवळ गेलो.
''असं करून कसं चालेलं. तेही सकाळ सकाळ?''
ते शांत उभं. त्‍याच्‍याकडे उत्‍तर नाही हे ठाऊक होतं मला.
''मी समजून घेऊ शकतो रे तुला, पण हे सारं शक्‍य आहे का?''
ते खिडकीबाहेर आभाळ पाहत राहिलं.
''थोडी जनरित पाहायला नको का''?
ते पुन्‍हा शांत. पण ते गोंधळलेलं असणार.
त्‍याचं काय करावं ते कळेना.
मी त्‍याचा हात धरला आणि म्‍हटलं,
''चल, आपण गुंतू या कुठंतरी!''
ते बिलगलं मला आणि चालू लागलं सोबत.
पाहू आता किती गुंतता येतं ते.

साहिर म्‍हणतो...

वो अफसाना जिसे

अन्‍जामतक लाना ना हो मुमकीन

उसे इक खुबसूरत मोड देके

छोडना अच्‍छा

चलो एक बार फिरसे

अजनबी बन जाए हम
- साहिर

आभाळ

आपण खिडकीतून बाहेर डोकावून बघतो
पावसाचं चिन्‍ह नसतं
म्‍हणून आभाळ भरलेलं नसतं
असं थोडंच आहे!

कविता

''हं विचार''
''काय विचारू?''
''अरे विचार ना काय विचारणार होतास ते?''
''मला नाही काही विचारायचं?''
''असं काय करतोस? विचार ना? देईन मी उत्‍तरं''
''अगं काही नाही गं! झालं! मिळालं मला माझं उत्‍तर.''
''ते पूर्णपणे योग्‍य नसेल तर? मी देतेय ना आता उत्‍तर!''
''तोही भाग आहेच. पण नको.''
''काय नको नको लावलंयस? काल तर मारे मोठा म्‍हणत होतास की उद्या चांगल्‍या तयारीत ये. मोठा पेपरच देणार आहे. आता काय झालं?''
''...''
''...''
''...''
''तू तिरस्‍कार करतोस का माझा?''
''नाही ग. अजिबात नाही. तुझा तिरस्‍कार करून मला जगता यायचं नाही.''
''What's wrong then? Are you trying to keep me away?''
''नाही. तसं काही नाही. तू नेहमीच माझ्याजवळ आहेस आणि नेहमी राहशील.''
''ठिक आहे. तुला जे योग्‍य वाटेल ते कर. मी नाही अडवणार.''
''मी कुठे काय करतोय? आणि तू ही अशी नाराज होत जाऊ नकोस बघ माझ्यावर. मला नाही आवडत ते... तू माझ्यावर नाराज झालीस कि वाईट वाटतं मला.''
''मी नाराज नाही. चालू दे तुझं.''
''...''
''...''
''...''
''...''
''...''
''मी कशी वागू तुझ्याशी ते पण सांग.''
''जशी आहेस तशी राहा. छान... आणि वागणं काय ठरवून करता येत असतं का?''
''म्‍हणजे नेमकी कशी?''
''तू नेहमी आनंदी राहा. उदास राहू नकोस. आणि तुला माझ्याशी जसं हवं तसं वाग. तुला पूर्ण मुभा आहे.''
''मंद...''
''...''
तू माझ्याशी कसा वागणार आहेस?''
''तुला त्रास होणार नाही असा.''
''नीट काय ते सांग...''
''...''
''I think I will miss something.''
''...''
''...''
''...''
''...''
''...''
''Are you happy?''
''...''
''अरे बोल ना! Are you happy?''
''अजून ठाऊक नाही.''
''मग आता काय कळलंय?''
''तुझं काम कसं चाललंय? मेहतांसोबत ती डिल फायनल झाली का तुमच्‍या फर्मची?''
''चांगलं चालू आहे. काही नवे अपडेटस् आहेत. मेहतांचं काम झालेलं नाही, पण गळाला लागेल तो... पण प्रश्‍नाचं उत्‍तर कसं टाळावं हे कुणीतरी तुझ्याकडून शिकावं...''
''...''
''तुझं प्रेझेन्‍टेशन छान झालं त्‍या दिवशी.''
''अरे वा! आवडलं तुला? मी तुला त्‍यावरची तुझी प्रतिक्रिया विचारणारच होतो. थॅंक्‍यू... पण काय गं, तुला आधी तर आवडलं नव्‍हतं ना ते?''
''त्‍या दिवशी मी म्‍हटलं होतं की ते प्रेझेन्‍टेशन माहितीच्‍या अंगाने योग्‍य नाही आणि मी आज ते पहिल्‍यांदाच पूर्ण पाहिलं.''
''बरं...''
''...''
''...''
''तू त्‍या दिवशी ती कविता पाठवलीस बघ! ती दोन पाखरांची! ती स्‍पष्‍ट करून सांग ना.''
''वेडी आहेस का? कविता काय अशी स्‍पष्‍ट करून सांगायची असते? नाही सांगणार.''
''एsss असं रे काय करतोस तू? सांग ना. प्लिजsss नाही समजली मला.''
''नाही म्‍हणजे नाही.''
''प्लिज प्लिज प्लिज प्लिज. अरे त्‍यात ती दोन पाखरं म्‍हणजे काय तेच समजत नाही.''
''अगं किती सोपंय ते.''
''तरीही सांग.''
''जsssरासा डोक्याला ताण देशील ना तर चटकन समजेल.''
''तरी पण सांग.''
''अगं प्रयत्‍न तर कर.''
''राहू दे ते. कंटाळले मी. सांग नाsss.''
''एक पाखरू तू आणि एक पाखरू मी.''
''अय्या! खरंच! पण त्‍यातलं कोणतं पाखरू मी आहे? आणि कोणतं तू?''
''ते स्‍वतःचं स्‍वतः ठरवायचं असतं. स्‍वतःला दोन्‍ही ठिकाणी ठेऊन पाहा. जे मनाला योग्‍य वाटेल ते पाखरू आपण आहोत असं मानावं.''
''एss असं कसं होईल? कविता तुझी आहे. तू ठरवायचंस.''
''अगं तसं नसतं... कविता एकतर वाचणा-याची असते किंवा ज्‍याच्‍यासाठी लिहिली गेली त्‍याची. इथे ती दोन्‍ही परिस्थितीत तुझीच आहे. तुझ्यासाठीच लिहिली होती. तू इथे काहीही ठरवू शकतेस... शेवटी काय आहे, तुला जे पाखरू आवडेल तेच तुझं असेल ना!''
''तू ना एक नंबरचा खडूस आहेस. यापुढे मी तुला काही विचारणार नाही. जा...''
''मी काय खडूसपणा केला?''
''जा!  बोलू नकोस''
''अगं,....... जे आहे ते सांगितलं. तुझ्यासाठी कविता लिहिली आहे. कोडं नाही. सोपं आहे ते.''
''पण नाही ना जमतय मला. सांग ना रे...''
''कदाचित कविता ना वाचणा-याची असावी ना ज्‍याच्‍यासाठी लिहिली आहे त्‍याची... कवितेत ज्‍याची भावना गुंतते ना... कविता त्याची असावी... असो, त्‍यात एक पाखरू जरा तटस्‍थ आहे. ती तू...''
''...''
''...''
''सॉरी... मीच माठ आहे.''
''का गं?''
''मला काहीच समजत नाही.''
''असं काही नाही. तू फक्‍त लक्ष देऊन पाहात नाहीस.''
''असं काही नाही. मी पाहिलं. तरीही नाही समजलं.''
''नाही पहात तू. कारण त्‍याची तुला तेवढी गरज वाटत नाही.एकदा ती गरज वाटली ना की समजेल सगळं आपोआप....''
''...पण तू ती कविता स्‍वतःहून समजून घेतली असतीस तर बरं वाटलं असतं मला.''
''...''
''...''
''...''
''...''

एक दिवस ग्रेसच्‍या गाण्‍यासोबत...

एक दिवस ग्रेसच्‍या गाण्‍यासोबत...
स्‍वतःला पाहणं आहे
कधी विरसणं आहे
कधी समजणं आहे
कधी गुंतणं आहे...

ते शब्द...
कधी वेडावून जातात
कधी दुखावून जातात
साध्‍या शब्दांच्‍या ओळी
मानसीची तार छेडून जातात

त्‍या शब्‍दांसह थोडं स्‍पष्‍ट दिसतंय
आपलं काय परकं काय ते समजतंय
मी कुठं आहे ते कळतंय
दुस-यांनी आखलेल्‍या माझ्या सीमारेषांचं भानही येतंय

सीमारेषा आली...
आता थांबावं

भय इथले संपत नाही

भय इथले संपत नाही,
मज तुझी आठवण येते
मी संध्याकाळी गातो,
तू मला शिकवली गीते

ते झरे चंद्र सजणांचे,
ती धरती भगवी माया
झाडांशी निजलो आपण
झाडात पुन्हा उगवाया

त्‍यावेळी नाजूक भोळ्या
वा-याला हसवून पळती
क्षितीजांचे तोरण घेऊन
दारावर आली भरती

तो बोल मंद हळवासा
आयुष्य स्पर्शुनी गेला
सीतेच्या वनवासातील
जणु अंगी राघव शेला

देऊळ पलिकडे तरीही
तुज ओंजळ फुटला खांब
थरथरत्‍या बुबूळापाशी
मी उरला सुरला थेंब

संध्‍येतील कमल फुलासम
मी नटलो श्रृंगाराने
देहाच्‍या भवती रिंगण
घालती निळाईत पाने

स्त्रोत्रात इंद्रिये अवघी
गुणगुणती दु:ख्ख कुणाचे
हे सरता संपत नाही
चांदणे तुझ्या स्मरणाचे

ते धुके अवेळी होते
की परतायाची घाई
मेदुतून ढळली माझ्या
निष्‍पर्ण तरूंची राई

कवी - ग्रेस

     काय सुरेख लिहिलंय ग्रेसने!

     आत पाझरत जातंय सारं. एकटेपणातलं भय किती नेमकं चितारलंय इथे! त्‍यामागोमाग येणा-या आठवणींतून पुन्‍हा दाटून येणारं एकटेपणाचं भय. न तुटणारी साळखीच जणू.

     सीता वनवासात असताना तिच्‍या अंगावर जर खरोखर राघवाचा शेला पडला असता तर? काय भाव उमटला असता बरं तिच्‍या मनी? किती आश्‍वस्‍त झाली असती ना ती! ते निबिड अरण्‍य, तो रावण, ते पहारेकरी, त्‍या दोघांतलं ते अंतर... सारं सारं काही क्षणात नाहीसं झालं असतं. मग तो शेला केवळ शेला राहिला नसता.

सीतेचा प्राण झाला असता तो!

तिच्‍या आयुष्‍याचा सोबतीही झाला असता तो.

त्‍या शेल्‍यात काय काय गुंफलं असतं तीने!

तिच्‍या भावना, तिची स्‍वप्‍नं, तिच्‍या अपेक्षा, तिचं जगणं, तिचं वाट पाहणं.

तिच्‍या प्रतिक्षेत त्‍यानेच तिला धीर दिला असता.

त्‍यानं डोळे पुसले असते तिचे.

तो नजरेआड झाला असता तर ती सैरभैर झाली असती.

जवळ असता तर निश्चिंत झाली असती.

हरवला असता तर जवळचं माणूस गेल्‍याप्रमाणं रडली असती.

माणसं अशीच जीव गुंतवत असतात ना! त्‍याला सीताही चुकली नसती.

तिच्‍या इंद्रियांनी गुणगुणलेलं दुःख कधी कुणाला ऐकू गेलं असेल का? ज्‍याच्‍यासाठी ते सारं होतं त्‍या रामाने तरी ऐकलं असेल का?

जीवाची काहीली झालेली असताना चांदण्‍या रात्रीत रामाला आठवताना ती चकोर झाली असेल ना? पण तृष्‍णा भागली असेल का तिची? काय केलं असेल मग तिनं?

तिनं भोगलेला वनवास माझ्या अंगावर काटा आणतो. तिच्‍या भोवतीचं अरण्‍य मला घेरतं चहुबाजूंनी. कोंडून टाकत जातं. आजूबाजूला उभ्‍या असलेल्‍या पहारेक-यांचे वटारलेले डोळे भिती घालतात मला. मनात असूनही मला इथून बाहेर पडता येत नाही.

माझ्या या वनवासाला अंत नाही, कारण माझा राम मला न्‍यायला येणार नाही.

वाट पाहण्‍याची अंतहीन धडपड उरलीय.

आणि राघवाचा शेलाही हरवलाय...

साप

अस्‍तनीतल्‍या सापाला
ठेचणंच योग्‍य
मग भले तो केवळ
उबेसाठी येऊन का बसला असेना!

अभिषेकसाठी

     माझ्या मित्राचा, अभिषेकचा वाढदिवस होता. श्रृतीनं वाढदिवसाच्‍या रात्री बारा वाजता सगळ्यांनी
कॉन्‍फरन्‍स कॉलवरून एकत्रितपणे अभिेषेकला शुभेच्‍छा देण्‍याची टूम काढली. आम्‍ही तयार झालो. प्रत्‍येकानं काहीना काही वेगळं करायचं ठरवलं. कुणी नाटकातला संवाद म्‍हणणार होतं, श्रृती त्‍याच्‍यासाठी बासरी वाजवणार होती. माझ्याकडे आलं कविता करण्‍याचं काम.
     मुळात, असं ठरवून लिहिता येत नाही आणि न ठरवता लिहितो ते तितकं चांगलं असतं असंही नाही. पण मला तिला नाही म्‍हणता आलं नाही. रात्री अकरा वाजेपर्यंत शब्‍दही खरडला नव्‍हता. उगीच लिहायचं म्‍हणून काय लिहायचं? मनात आलं की श्रृतीला सरळ जमलं नाही म्‍हणून सांगावं. पण त्‍यांच्‍या उत्‍साहावर विरजण पडलं असतं असं वाटलं. मी काही (भले वेडंवाकडं) लिहिलं तरी अभिषेकला बरं वाटलं असतं. तो गोड मुलगा आहे. साधा-सरळ. कुणाच्‍या अध्‍यात ना मध्‍यात.

मग लिहायला बसलो.
लिहिलं ते वेडवाकडंच होतं. पण अभिषेकबद्दल जे वाटत  होतं तेच लिहिलं.

असं म्‍हणतात
दूरून डोंगर साजरे असतात
पण तू जसा दूरून दिसलास
तसा जवळूनही असावास असं वाटतं

तू कधी शांत असतोस
कधी मिश्किल वागतोस
कधी विचारी भासतोस
तर कधी स्‍वप्‍नील असतोस

ना कुणाशी वाद कधी 
ना कुणाला दुखावलंस कधी
ना दिसला तुझ्या चेह-यावर 
कुणाबद्दल राग कधी

तू अविरत असाच रहावास
शांत, निश्‍चल, निर्गवी अन् प्रेमळ
तुझ्या आनंदाचा ठेवा
तू वाटावास सा-यांना

अन् बदल्‍यात तुला मिळावं
आयुष्‍यभराचं समाधान
स्‍वच्‍छ... नितळ... पारदर्शक
अगदी तुझ्यासारखं...

     साधं होतं. पण त्‍यानं गोड मानून घेतलं.