एक कवडसा प्रकाशाचा
अंधा-या कोप-यातही आता
आभास चैतन्याचा
कवडशाच्या अंतरंगी जणू
लक्ष काजव्यांच्या माळा
सोबत्यांसोबत फेर धरलेल्या
सोनरंगी धूलीकणांचा सोहळा
प्रकाशाच्या घसरगुंडीवरून मजेत घरंगळताना
अंधाराच्या कुशीत त्यांचं नाहीसं होणं
जन्म-मृत्यूचं एक सहज चित्र
जणू असावं निसर्गानंच चितारलेलं
जमिनीवर आता तयार झालंय
प्रकाशाचं एक छोटं राज्य
प्रकाशानं सारवलीय जमीन
आणि बसलीय खीळ अंधाराला
कवडसा हळूहळू सरकतोय पुढं
अंधार धावतोय त्याच्यावर झडप घालायला
कवडशाच्या डोक्यावरचा तो सूर्य
पाहतोय मजेने हा खेळ पाठलागाचा
प्रकाशाच्या सीमेवर वाट पाहतोय
खट्टू झालेला अंधार
प्रकाश गमतीनं पाहतोय
त्याच्या चेह-यावरचे भाव
उजळलेल्या कडांवरून
चहुबाजूंना झेपावणारा प्रकाश
शिरतोय अंधाराच्या
काळोख्या कुशीत सावकाश
प्रकाशाच्या अस्तित्वानं थोडी जाग आलीय
अंधारात गडप झालेल्या जगाला
खेळ बाजूला सारून अंधारही पाहतोय
मोठ्या डोळ्यांनी नव्या जगाला
अंधारालाही वाटतेय गम्मत
त्याला ठाऊकच नव्हतं पोटातलं हे जग
त्याच्या ओठांच्या कडांवर फुटलंय स्मित
अगदी प्रकाशाच्या चेह-यावर आहे तसंच
दिवसभर अंधाराशी खेळून
प्रकाशाचं राज्य चाललं अस्ताला
अंधार पाझरतोय वर्तुळात
मनाविरूद्ध... काहीसा नाखुशीनेच...
आता आहे सर्वत्र त्याची एकट्याची सत्ता
तरी का भेडसावते ही विचित्र अस्वस्थता?
त्याच्या मनी जाणवे एक विचित्र हुरहुर
काळोखानं भरल्या घरात आता अंधारच एकटा
मोडलेल्या छतापल्याडच्या प्रकाशाला
अंधार घालतोय हळूच साद
पहाट आहे येण्याच्या वाटेवर
अंधार पाहतोय उद्याच्या कवडशाची वाट...
