तो क्या है?

तेरी आँखो मे ना देख पाऊ अगर मै खुद को
तो ये दुनिया अगर मिल भी जाए तो क्या है?

विश्व

ए,
तुझी वाट पाहत माझा श्वास थांबलाय
खरंतर माझं ह्रदय सुरूय, शरीर चालतंय, काम करतंय
आणि तरीही मला कळतंय
की छातीतल्या छातीत कुठेतरी
माझा श्वास थांबलाय...
जगात सूर्य उगवल्यानंतर जशी प्रसन्नता येते
पाऊस पडल्यानंतर जशी हिरवाई पसरते
गारव्यात गवतावर दव पडतं
बीज रुजल्यानंतर रोप अंकुरतं
तसं काहीतरी तुझ्या येण्याने होणार आहे.
किंवा मग नुसताच शांत गार वारा वाहिल,
समुद्राचं पाणी उन्हात निवांत चमचम करत राहिल
या ब्रम्हांडात ही पृथ्वी अलगद तरंगत विहरत राहिल
पण ते जे काही असेल, ते सारं सुंदर असेल हे मला माहितीय
तुझ्यासोबत सारं काही छान असणारंय
तू आणि मी एकत्र येणं हे एखादं फुल उमलावं तसं तरल असणारंय
आणि त्याचवेळी; विश्व निर्माण होण्यासारखं प्रकांड विस्तीर्णसुद्धा

तेवढं पुरेय

 तू फोनवर किती छान बोललीस माझ्याशी... आणि मी मोजकं बोलून थांबलो. कित्ता मुश्कील है ये... पताय? म्हणजे माझ्या आत काहीतरी बदललंय हे कळतंय मला, आणि ते तुझ्याचबद्दल आहे हेसुद्धा. आधी नव्हतं ना होत असं. पहले सब कुछ कितना आसान था. मिलना, घूमना, बात करना. अब सब मिठा मिठा सा मुश्कील हो गया है. असं वाटतं, की तुझ्याशी बोलताना मनातलं काहीतरी कधीही बाहेर येईल. आता मनात कायय हे माझं मलाच नीट कळत नाहीए. बाहेर काय येणारंय खुदा नोज! पण ही फेब्रुवारीची हवा अगदी न्यारी होऊन गेलीय.
सक्काळ सक्काळ तुझा फोन आल्यावर इतकं हरखायला काय झालंय मला? पहिल्यांदा फोन करतेयस का? घरी येऊन हक्काने आईच्या हातचा दालचा खाऊन जातेस. आणि आता अशी तू नव्याने भेटल्यासारखं काय करु लागलोय मी?
परवा आपला ग्रूप लेक्चरनंतर 'क्लासिक'मध्ये गेला. आपण कॉलेजबाहेर कितींदा दोघंच भटक भटक भटकलोय. अमर ज्यूस सेंटर, बडेमियाँ, शिवाजी मंदीर, झुडीयो... दोन साईडची रिटर्न तिकीटं काढून ट्रेनचा दिवसभर प्रवासही केलाय. पण तेव्हा नव्हतं काही वाटत. आता तुला गर्दीत भेटतानाही छातीत धडधड करत राहतं. हद है यार...
मी काउंटरला चहाची ऑर्डर देऊन येईपर्यंत सम्याच्या शेजारी बसलीस तू. माझ्या अगदी समोरच बसली होतीस. फक्त तीन फूट अंतरावर! आणि तरीही काळीज वरखाली होत राहिलं नुसतं. वाटलं, उठावं आणि तडक निघून जावं. नको चहा, नको हा ग्रूप! आणि तरीही नाहीच उठलो. उठता नाही आलं. तुझ्याशी झालेली एक पुसटशी नजरानजर सोडली तर मोबाईलमध्ये तोंड खुपसून बसलो. माझा चेहरा उतरलेला का? की डोळ्यात काही दिसलं? मग सम्याला उठवून मला शेजारी बसायला का लावलंस? जो भी हो! खुशीयों की फुलझडी उडाली नुस्ती! तीही दिसली वाटलं माझ्या थोबाडावर. समोर बसलेली कवू भुवया वर करुन करुन मला मुक्यानंच विचारतंय होती, की व्हॉट हॅपन्ड डूड?
इथं स्वतःलाच काही सांगता येईना, तर इतर कुणाला काय सांगावं? तुला तरी सांगावं का, की आतला माहोल बदललाय म्हणून? तू 'का?' विचारलंस तर काय उत्तर देऊ?रागावलीस तर काय करु? मैत्री तोडलीस तर? बोलायचं बंद केलं तर? शीट् यार! हे कित्ती 'तर, तर' आहेत! हे असं, 'ये हुआ तो क्या,' 'वो हुआ तो क्या' म्हणत आतलं मारुन मुटकून टाकायचं का? लोकं असंच करतात का? कदाचित... आणि मग आयुष्याच्या संध्याकाळी 'शायद मैने कहाँ होता' म्हणत मस्त हुळहुळती शायरी ऐकत बसतात. किंवा बसत असतील. आय डोन्ट नो व्हॉट दी ओल्ड गाईज डू? बट आय डोन्ट वॉना बी लाईक दॅट. म्हणून मी डॅडला सांगून टाकलं. म्हटलं, तुम्ही तुमच्या आणि ममाच्या कॉलेज डेजबद्दल सांगताना म्हणतात ना, शी वॉज माय टूडे अँड टुमॉरो, तसं काहीतरी वाटतंय. तर कित्ती जोराने हसले माहितीये! म्हणाले, चॅम्प! डोन्ट रश. नेटवरचे लव्ह कोटस् आणि वन लायनर्स डोक्यात ठेवून त्याला प्रेम समजू नकोस. लव्ह इज नॉट व्हॉट दे से, लव्ह इज व्हॉट यू डू. खरंतर मला नाय कळलं, ते काय म्हणाले ते. पण पुढचं कळलं. डॅड म्हणाले, मनाला जे वाटतंय ते ऐकणं खूप कठीण असतं. इटस् टफ टू फॉलो यूअर हार्ट. कारण ते नेहमीच दुनियेच्या अगेन्स्ट काहीतरी मागतं. पार अनकम्फर्टेबल करतं. पण तेच गट फिलिंग असतं आपलं. सो लिसन टू यूअर गटस्, लिसन टू यूअर हार्ट.
मी तेच करणारंय. हे जे अस्वस्थ वाटतं ना, ते प्रेमबीम आहे, असं मला नाय वाटत. पण जे आहे ते माझंय. आणि मला ते सांगायचंय तुला. तुला कळलं तर ठिक आणि नाही कळलं तरी ठिक. पर मै आगे जाके 'शायद' नही कहूँगा. मै को तेरे साथ रैने मे सुकून मिलता, एवढं कळतंय ना मला, आणि तेवढं पुरेय.

 

 

पॅकिंग

कल जा रही हो
पॅकिंग बाकी होगी!

सामान मे ये साथ रखना...

तुम्हारा आयकार्ड,

तुम्हारे लॅपटॉप का चार्जर, फोन का भी.

पर्स, थोडे छुट्टे पैसे.

नोटपॅड के साथ दो पेन.

हफ्तेभर के कपडे. (कुछ इस्त्री करवा लेना. खासकर पिले रंग का कुर्ता.)

थंड होगी. स्वेटर, स्कार्फ और साथ मे मोजे भी.

शूज गंदे ही होंगे. धोेने का टाईम ना हो, तो पोंछ लेना गिले कपडे से.
आज ऑफिस से घर जाते जाते, डोलो-सॅरीडॉन की गोलींया ले लेना.
याद से! ये हमेशा टाल देती हो.
तुम्हारी इअररिंग ले लेना. उस दिन नोजरिंग ढिली हो गई थी. वो मत ले जाना.

खाने के लिए ड्राय स्नॅक्स रखना. पिछली ट्रीप मे फिल्ड पर भूका रहना पडा था. ये भूलना नही!

चष्मा रखना साथ.

तुम्हारी नजर भी.
शांत मन.
और हो सके तो मेरी कोई याद.

पार

डुबने का डर नही है मुझे
बस इतना बता दो, के
डूब कर पार हो जाऊ
तो तुम मिलोगी ना वहाँ?

पाना

तुझे ढूँढते हुए
तुझ मे खो जाना
खुद को पाना भी है

पैलतीर

गोंधळ, आक्रोश, अतिव अस्वस्थता, जीवाची तगमग,
पोटा-छातीपासूनची ओढाताण,
आणि
चांगल्या-वाईटाच्या टोकांमध्ये
हेलकावे खाणारं भयकंपीत मन
या सगळ्यातून पुढे आल्यानंतर ए रुमी,
मला कळतंय रे
त्या पाखराचं झंकारलेलं मन
दिव्यात सामावण्यासाठीची ती अतोनात धडपड
रोमारोमात भिनलेली अनिवार ओढ हा वेडेपणा नाहीए
जीवानं जीवासाठी दिलेली हाक आहे ती
मिलनाची, मुक्ततेची...
प्रयत्न, परिणाम, जीवन, मृत्यू,
भय अन् शंका
या साऱ्याच्याच पार घेऊन जाणारी
ती हाक ऐकू येतेय मला
आणि दिसतोय,
तुझ्या प्रेमसागराचा पैलतीर

अभिलाषा

डरा हुआ मन 

छोटी अभिलाषा के भी

लायक नही होता

गणित

"अगं ए... इतकं काय झालं चिडायला?"
"साला हरामखोर..." ती डोळे मोठ्ठे करत म्हणाली. "मला म्हणतो, असले कपलवाले चाळे पब्लिकमध्ये करायचे नायत."
"मग?"
"अरे मग काय?" तिने चमकून त्याच्याकडे पाहिलं.
"अरे आपल्याला तो कपल म्हणाला?" तिच्या आवाजात ढिगभर आश्चर्य आणि जरा रागही होता.
"अच्छाऽ... त्यावरून ऑफेन्ड झालीयस होय. मला वाटलं, तुझे चाळे पकडले म्हणून चिडलीयस?" त्याला माहित होतं, या वाक्यावर तिचं सटकणार. तसंच झालं.
"मी काय चाळे केले रे?" तिनं एक हात कमरेवर ठेवून, नेहमीसारखा एक डोळा बारीक करत विचारलं. त्यालाही नेहमीसारखीच गम्मत वाटली.
"२३ वर्षांची घोडी झालीयस आणि पाठकुळीवर बसतेयस माझ्या? ते पण गार्डनमध्ये? तो वॉचमेन ओरडेल नाही तर काय?"
"ह्या! ओरडू दे त्या डुकराला! आपलं बेटमध्ये काय ठरलेलं, हरलास तर मला पाठीवर घेऊन गार्डनच्या तीन फेऱ्या मारायच्या. मार आता!"
"असल्या चुत्याटीक बेटस् तुला का म्हणून सुचत राहतात?"
"लँग्वेज मिस्टर!"
"अच्छा? त्याला हरामखोर आणि डुक्कर म्हणताना कुठे गेलेली तुझी ही 'लँग्वेज'?"
"तुला का रे एवढा पुळका आलाय त्याचा? तो आपल्याला चारचौघात कपल म्हणाला, तुला नाय खटकलं?"
"मला का म्हणून खटकेल? आयला, बॉयफ्रेंड म्हणून मी बेस्ट फाईन्ड आहे. यू शुड बी थँकफुल." तो मजेत कॉलर ताठ करत म्हणाला.
"घंट्याचा बेस्ट फाईन्ड! बॉयफ्रेंड म्हणून किती दिवे लावलेस ते पाहिलं आम्ही! इतकी प्लॅनिंग करून शिवानीसोबत डेट फिक्स करून दिली तुझी. दुसऱ्या डेटला पोरगी पळाली तुझ्या हातनं."
तो जरा चरफडत म्हणाला, "एकतर मला तुझ्या प्लॅनिंग आणि सेटिंगची अजिबात गरज नव्हती, कळ्ळलं ना! आणि पळाली वगैरे काही नाही... आमची वाईब मॅच नाय झाली. म्हणून आम्ही थांबण्याचा म्युच्यूअल डिसिजन घेतला."
"ओ हो? म्युच्यूअल डिसिजन म्हणे?" ती ओठांचा चंबू करून चिडवत म्हणाली. "थापा मारायला मीच भेटते काय रे तुला? तुमच्या डिनरडेटचा स्टार्टर संपेपर्यंत पोरीने बाहेर येऊन तिच्या एक्सला फोन लावलेला."
त्याचा चेहरा उतरला, आणि तिचा खुलला.
"हाऽऽऽ मला कसं माहित हेच ना?" ती हातवारे करून चिडवून दाखवत म्हणाली. तो तिच्या हावभावाकडे शांतपणे पाहत उभा राहिला आणि म्हणाला,
"डिट्टो सर्कशीतला जोकर दिसतोय."
तशी ती झटकन सरळ उभी राहिली. त्याच्याकडे रोखून पाहत डोळ्यांनी आग ओकू लागली.
त्याला हसू आवरलं नाही. "माहितीय मला शहाणे, त्या चायनाटाऊनचा मॅनेजर ओळखीचाय तुझ्या. त्यानंच दिली तुला शिवानीची टिप."
ती निवळली.
"ए, शिवानीला तू असं काय बोललास रे, की ती डेटवरून पळून गेली?"
"सारखं पळून गेली, पळून गेली म्हणू नकोस हा!"
"म्हणणार! साल्या काहीतरी प्रचंड बोअरिंग टॉपिक काढला असणार तू. बोअर होऊन पळून गेली बिचारी."
"ज्याला व्हायचं बोअर त्याला होऊ दे. तू नाही होत ना? इतकं पुरेय."
"मी?" ती नाटकीपणे आवाज वाढवत म्हणाली. "अरे झेलते मी तुला, झेलते...!" ती छातीवर हात आपटत म्हणाली.
"तरीही माझ्याच पाठकुळीवर ये बसायला."
ती तोंडावर हात ठेवून खळखळून हसली. त्यानंही छान वाटून स्माईल केलं.
"अच्छी दिखती तू स्माईल करते हुए."
"ओहो! कॉम्प्लिमेंट? थँक्यू... पण तू कसंही हसलास ना, तरी तू माकडचं दिसतोस." ती आपल्याच विनोदावर जोरजोराने हसू लागली.
"असा एखाद्या मोमेंटचा असा पचका का करायचा असतो तुला?"
"ओ हॅल्लो!" तिने त्याच्यासमोर हात नाचवत म्हटलं.
"तेरे साथवाला मोमेन्ट लेकर मै क्या करू? उस वॉचमेन की बात को तू सिरिअसली मत ले आ... तू और मै सचमुच के कपल नैये."
"ओ हॅलो!" तो तिच्या हात नाचवण्याची ॲक्टिंग करत तो म्हणाला.
"तेरा मेरे सिवा किसी और के साथ मोमेन्ट नही बननेवाला."
"व्हॉट?" तिचे डोळे खऱ्या आश्चर्याने विस्फारले.
"व्हॉट काय व्हॉट?" तो कूलच होता.
"हे असलं ध्यान माझ्याशिवाय कोण झेलणारय? आणि माझ्यासारख्या मुलासोबत, तुझ्याशिवाय आणखी कुठल्या मुलीला इतका वेळ बडबड करायला जमलीय?"
ती गोंधळलेली.
"एक नंबरची चुत्याहेस. तुला अजूनही नाही कळतंय? अगं, गेली चार वर्ष, ना माझी गर्लफ्रेंड टिकलीय, ना तुझा बॉयफ्रेंड. पण आपण दोघे टिकलोय."
तिचे गोंधळलेल्या डोळ्यातलं गणित हळूहळू सुटायला लागलं.
"म्हणजे...?" तिनं  अविश्वासाने विचारलं.
"म्हणजे, तो वॉचमेन मघाशी खरं बोलून गेला येडे..."
तो हसत म्हणाला आणि तिचा नेहमीच टिपेला पोचणारा आवाज घशातच अडकून राहिला.

 

 

उस पार

१२ घंटे का दिन,
१२ घंटे की रात
थोडी सुबह, थोडी शाम,
कुछ सांसे और ढेर सारी यादे
मै ये सारी नदिया
हर रोज पार करता हूँ
इस उम्मीद के साथ
के उस पार 
तुम मिलोगी

सांग...

सांग,
तुझ्या मनापर्यंत कसं पोचू?

कसं पोचवू मनातलं वादळ?
हा सोसाट्याचा वारा, हे भूकंप, उल्कापात...
कसे दाखवू तुला पहाटेचे भावरंग?
निळंशार दवबिंदू, उमळून येणारा झरा,
आणि,
तुझ्या आठवणीच्या घुमटाखाली पसरणारी
अथांग जीवघेणी चांदरात...

तुझ्यासाठी गोळा केलेली
आभाळभर माया
तुझ्या बंद दाराच्या उंबऱ्यावर
एकली उसासत पडलीय

जीवा, हाक देतोय
साद दे

ये भी सही...

तो क्या ये गम अब यही रहेगा?
मेरे साथ?
ता उम्र?
चलो, ठिक ही है...
तुम्हारे खत, कहानीयाँ, मुस्कुराहट,
और याँदो के साथ
ये भी सही...