तलब

मुझे मिठे की तलब हो रही है
और तू होठों के पास नहीं...

कल की रात

चाँद ढलते ढलते

इक दुख़ती नज़्म
उतर आई है कागज़ पर
वो लफ्ज़ ही जानते है

क्या सितम ढाए है बिती रात ने...

तब मेरी शायरी से

तब मेरी शायरी से जो झलकती

वो मोहब्बत तेरी ही थी

अब जो दर्द बहता है

वो भी तेरा ही है...

मन्नत

कभी कभी लगता है तू मेरा वो पल है, जिस मे मै समा चुका हूँ.
मै तुझ से होकर गुजर नहीं सकता,
मै तुझे पिछे छोड कर आगे बढ नहीं सकता, ये अच्छा लगता है मुझे!
मै कहीं भी जाता हूँ तो मेरी रुह मेरे साथ साथ चलती है. बस तू वैसी सी है मेरे लिए.
तेरा खयाल जुदा नहीं होता मुझ से
जागते, सोते, सपने देखते, काम करते, हर जगह तू होती ही है. कई रुप और रंग मे!
तू दूर है तो दर्द उठता है सिने मे. पर ये दर्द जुदा होने का नहीं. तू जुदा नहीं है मुझ से.
ये दर्द है तू पास ना होने का,
तुझे हरदम महसूस ना कर पाने का...
तू बडी खास, बडी अजीज है मेरे लिए. मै प्यार करता हूँ तुझ से.
मै किसी भगवान को नहीं मानता. फिर भी इस ईद पर मै अल्लाह से मन्नत के तौर पर तुझे मांगना चाहूंगा...

मेरा घर

बस स्टेशन पर खड़े रह कर
हात उठाते हुए उसने कहाँ
"घर पहुँचते ही फोन करना"
और मै...
ख़िड़की की सीट पर बैठे बैठे
मुझे बिदा करनेवाला
मेरा घर देख़ता रहा

कश्ती...

मेरी कश्ती
अक्सर तेरी यादों के समंदर मे उलट जाती
ना डूब कर ज़ान निकलती है
ना किनारा नसीब होता है...

इत्र...

तेरी याद आते ही
मेरे इर्दगिर्द
ये इत्र क्यों महकता है?

बिनमौसम बरसात

ये कल और आज की
बिनमौसम बरसात
ये कोई इत्तेफाक नहीं है
इस कायनात पर भी होने लगा है
मेरे एहसासों का असर
इसी लिए तो
यूँ ही मचलने लगता है आसमान
बरसने लगते है बादल
जब तेरी याँद मे
मेरा दिल सहमने लगता है

देहलीज़

रात के उस वक्त़

मेरा ज़िस्म तुम्हारी मांसपेशीयों की सरसराहट मे मश्गुल होना चाहता है

तब मै तुम्हारे भीतर झाँकने की कोशिश करता हूँ

तुम अक्सर चुप्पी साधे बंद कर लेती हो अपनी दोनो आँखे 

और मै!

घर से निकाल बाहर किए गए किसी बेघर की तरह

तुम्हारी जिस्म की दहलीज पर चक्कर काँटता रहता हूँ...

एका क्षणात

मी केव्हाचा जाऊन पोचलोय तिथं
तुझ्या येण्याची वाट पाहत
मनातली हुरहुर अन् अस्वस्थता
चेहऱ्यावर दिसू न देण्याचा प्रयत्न करत
मी उभा आहे...

तू माझ्याकडे चालत येताना
ह्रदयाची होणारी धडधड सावरत
तुला मिठीत घेतल्यानंतर
धावत्या काळाचे लगाम ओढत
मी तुझ्यासह तिथे उभा आहे...

तू भेटल्यानंतर होणाऱ्या संवादांची
निरनिराळी पारायणं सुरुयत माझी
तू कशी दिसशील, कशी हसशील
तुझी नजर, तुझा स्पर्श
हे सारं सारं अनुभवत
मी आहे तिथे
तुझ्याचसोबत

असा कालौघापासून सुटा होऊन
मी भटकत राहतो विखुरल्या क्षणांमध्ये
तुला शोधत, अनुभवत, ऐकत, स्पर्शत...
त्यातल्याच एका क्षणात
मी केव्हाचा जाऊन पोचलोय
तुझ्या येण्याची वाट पाहत...

मन भरत जातं...

मनाचे काठ डोळ्यांच्या कडांपर्यंत पोचतात का?

मन अतिव समाधानाने, आठवणीने, प्रेमानं काठोकाठ भरुन ओसांडून वाहतं, तेव्हा डोळे झरु लागतात, ते त्यासाठी का?

तुझ्या सहवासात माझं मन भरतं, असं म्हणताना मला तृप्त झाल्याची भावना अनुभवाला येतंच नाही. कारण तू कितीही लाभलीस तरी कमीच पडतेस. तू सोबत असताना मला जे काही अनुभवाला येतं, जे जाणवत राहतं ते सारं मला नीट स्वीकारताही येत नसावं. एकाच वेळी ह्रदयात उष्ण आणि थंड अशी दुहेरी जाणिव होत राहते. कसा अर्थ लावायचा त्याचा? अर्थ सोड, ती अवस्था नीटशी अनुभवायची कशी, हेदेखील मला अजून कळलेलं नाही. मी निवांत असताना तुझ्या ओढीच्या तीव्रतेनं शरीर कंप पावण्याचा आणि अगदी अस्वस्थ असताना तुझ्या विचारानं मनाला शांतता लाभण्याचा अनुभव मला वारंवार येतो.

किती हा विरोधाभास?
विरोधाभास हा प्रेमभावनेतला कॉन्स्टन्ट असतो का गं?

म्हणूनच मनात जे काही उमलत राहतं त्याचे अर्थ लावण्याची, ते निव्वळ अनुभवण्याचीही माझ्या मनाची क्षमता मर्यादीतच वाटत राहते. त्या अनुभवाच्या आवेगाने मन प्रचंड थकून जातं. त्या वेळी मला कुठलीच नवी जाणिव-अनुभव नको असतो. मन क्षणभर कोरं करकरीत असावं असं वाटतं. तरीदेखील विहीरीच्या तळाला झरा फुटावा तसे तुझ्याबद्दलचे कितीतरी विचार उमळून वर येत राहतात; हे सतत घडत राहतं! ते सामावून घेता घेता माझा श्वासही थकून जातो. मनानं ती संपृक्तावस्था गाठली की शिणलेले गहिरे कढ दाटून येतात. मन जडावत जातं. आणि ते सारं मावेनासं झालं की डोळ्यांवाटे बाहेर पडतं. आणि त्याही क्षणी तू सोबत नसल्याची भावना आतल्या एका रिकाम्या जागेकडे बोट दाखबत राहते.

तृप्त होण्याची जागा तशीच रिकामी ठेवत मन असंच भरत जातं असतं का?

मसला

उन से मिलने की बेचैनी मे
ख़ो चुके है निंद अपनी
मसला ये है के
उन्होने ख़्वाबो मे मिलने का वादा किया है

तुझ्या स्वप्नात होतो मी

छान निवांत झोपलीयस तू... 😌
मी येऊन तुला पाहून गेलो आत्ताच
डोक्यावरुन अलगद हात फिरवला होता मी
तुझी झोप थोडी चाळवली, तसा मागे सरलो
मिटल्या डोळ्यांनी तू माझं स्वप्नं पाहत असशील का?
सहजच विचार येऊन गेला मनात
पण स्वप्न मोडलं, जाग आली
आणि तुला मी असा प्रत्यक्षात दिसलो तर
दचकशील? की खूश होशील?
माझा हात धरशील? मला जवळ घेशील?
की माझ्या ओठांवर तुझी मोहर उठवशील?
मीच शहारत चाललोय या विचारानं
आवाज न करता
गुपचूप आल्या पावली परत फिरलो
जाग आली, डोळे उघडले,
तुझ्या स्वप्नात होतो मी
तुझ्या-माझ्यासोबत...