धुंद होते शब्‍द सारे

धुंद होते शब्‍द सारे धुंद होत्या भावना
वा-यासंगे वाहता त्‍या फुलापाशी थांब ना
सई ये रमुनी सा-या जगात रिक्‍त भाव असे जरी
कैसे गुंफू गीत हे...

धुंद होते शब्‍द सारे धुंद होत्या भावना
वा-यासंगे वाहता त्‍या फुलापाशी थांब ना

मेघ दाटूनी गंध लहरूनी बरसला मल्‍हार हा
चांद राती भाव गुंतुनी बहरला  निशीगंध हा
का कळेना काय झाले, भास की आभास सारे
जीवनाचा गंध हा, विश्रांत हा, शांत हा,

धुंद होते शब्‍द सारे धुंद होत्या भावना
वा-यासंगे वाहता त्‍या फुलापाशी थांब ना

चित्रपट - उत्‍तरायण
गीतकार - कौस्‍तुभ सावरकर
गायक - रविंद्र साठे, रविन्‍द्र बिजूर, बेला शेंडे
संगीत - अमरत्‍य राऊत

धुंद होते शब्द सारे धुंद होत्या भावना - 2
वार्या संगे वाहता त्या फुला पाशी थांबल्या

धुंद होते शब्द सारे धुंद होत्या भावना - 2
वार्या संगे वाहता त्या फुला पाशी थांबल्या

सैSये ... रमुनिया सार्या जगात रिक्त भाव असे
कैसे गुंफू गीत हे धुंद होते शब्द..

मेघा दाटुनी गंध लहरुनी बरसला मल्हार हा - 2
चांद राती भाव गुंतुनी बहरला निशीगंध हा
का कळेना काय झाले .. भास की आभास सारे
जीवनाचा गंध हा विश्रांत हा शांत हा

धुंद होते शब्द सारे धुंद होत्या भावना
सैSये ... रमुनिया सार्या जगात रिक्त भाव असे जरी
कैसे गुंफू गीत हे......

धुंद होते शब्द सारे धुंद होत्या भावना
धुंद होते शब्द सारे...
वार्या संगे वाहता त्या फुला पाशी थांबल्या - See more at: http://manik-moti.blogspot.in/2011/04/blog-post.html#sthash.MzEdvBwK.dpuf

धुंद होते शब्द सारे धुंद होत्या भावना - 2
वार्या संगे वाहता त्या फुला पाशी थांबल्या

धुंद होते शब्द सारे धुंद होत्या भावना - 2
वार्या संगे वाहता त्या फुला पाशी थांबल्या

सैSये ... रमुनिया सार्या जगात रिक्त भाव असे
कैसे गुंफू गीत हे धुंद होते शब्द..

मेघा दाटुनी गंध लहरुनी बरसला मल्हार हा - 2
चांद राती भाव गुंतुनी बहरला निशीगंध हा
का कळेना काय झाले .. भास की आभास सारे
जीवनाचा गंध हा विश्रांत हा शांत हा

धुंद होते शब्द सारे धुंद होत्या भावना
सैSये ... रमुनिया सार्या जगात रिक्त भाव असे जरी
कैसे गुंफू गीत हे......

धुंद होते शब्द सारे धुंद होत्या भावना
धुंद होते शब्द सारे...
वार्या संगे वाहता त्या फुला पाशी थांबल्या - See more at: http://manik-moti.blogspot.in/2011/04/blog-post.html#sthash.MzEdvBwK.dpuf

रान हे उठले उठले

रान हे उठले उठले मुक्‍त आभाळ झाले
तिच्‍या नुसत्‍या चाहुलीनं भ्रमर गुंगुनी हे गेले
रान आकाश आकाश भव्‍य फुलोरा त्‍याचा
मन सोनुलं सोनुलं वारा विसावे हा आता
सई जाऊ त्‍या पल्‍याड पायवाटा ओलांडून
सूर्यास्‍त हा गोजिरा गेली सई मोहरुन

जाऊ चालत जाऊ निःशब्‍द याच देखण्‍या वाटेवरुनी
ये मनोहर छान सुगंध वाटेवरल्‍या फुलाफुलातूनी
जीवनातूनी येई बहर असा, जीवनातूनीअशी लहर फुले
बंध हे रेशमी ऐसे किती दिसांचे दिसांचे
कुणी तोडता तुटेना तुझ्या नी माझ्या संगतीचे

रान हे उठले उठले मुक्‍त आभाळ झाले
तिच्‍या नुसत्‍या चाहुलीनं भ्रमर गुंगुनी हे गेले
रान आकाश आकाश भव्‍य फुलोरा त्‍याचा
मन सोनुलं सोनुलं वारा विसावे हा आता
सई जाऊ त्‍या पल्‍याड पायवाटा ओलांडून
सूर्यास्‍त हा गोजिरा गेली सई मोहरुन

चित्रपट - उत्‍तरायण
गीतकार - कौस्‍तुभ सावरकर
गायक - रविंद्र साठे

तू तेंव्हा तशी, तू तेंव्हा अशी

तू तेंव्हा तशी, तू तेंव्हा अशी,
तू बहरांच्या बाहूंची

तू ऐल राधा, तू पैल संध्या,
चाफेकळी प्रेमाची

तू काही पाने, तू काही दाणे,
तू अनोळखी फुलांची

तू नवीजुनी, तू कधी कुणी
खारीच्या ग, डोळ्यांची

तू हिर्वी-कच्ची, तू पोक्त सच्ची,
तू खट्टीमिठ्ठी ओठांची

तू कुणी पक्षी : पिसांवर नक्षी
कवितेच्या ईश्वराची

गीत – आरती प्रभू
संगीत – पं. हृदयनाथ मंगेशकर
स्वर – पं. हृदयनाथ मंगेशकर
चित्रपट – निवडूंग (१९८९)

भय इथले संपत नाही

भय इथले संपत नाही,
मज तुझी आठवण येते
मी संध्याकाळी गातो,
तू मला शिकवली गीते

ते झरे चंद्र सजणांचे,
ती धरती भगवी माया
झाडांशी निजलो आपण
झाडात पुन्हा उगवाया

त्‍यावेळी नाजूक भोळ्या
वा-याला हसवून पळती
क्षितीजांचे तोरण घेऊन
दारावर आली भरती

तो बोल मंद हळवासा
आयुष्य स्पर्शुनी गेला
सीतेच्या वनवासातील
जणु अंगी राघव शेला

देऊळ पलिकडे तरीही
तुज ओंजळ फुटला खांब
थरथरत्‍या बुबूळापाशी
मी उरला सुरला थेंब

संध्‍येतील कमल फुलासम
मी नटलो श्रृंगाराने
देहाच्‍या भवती रिंगण
घालती निळाईत पाने

स्त्रोत्रात इंद्रिये अवघी
गुणगुणती दु:ख्ख कुणाचे
हे सरता संपत नाही
चांदणे तुझ्या स्मरणाचे

ते धुके अवेळी होते
की परतायाची घाई
मेदुतून ढळली माझ्या
निष्‍पर्ण तरूंची राई

कवी - ग्रेस

     काय सुरेख लिहिलंय ग्रेसने!

     आत पाझरत जातंय सारं. एकटेपणातलं भय किती नेमकं चितारलंय इथे! त्‍यामागोमाग येणा-या आठवणींतून पुन्‍हा दाटून येणारं एकटेपणाचं भय. न तुटणारी साळखीच जणू.

     सीता वनवासात असताना तिच्‍या अंगावर जर खरोखर राघवाचा शेला पडला असता तर? काय भाव उमटला असता बरं तिच्‍या मनी? किती आश्‍वस्‍त झाली असती ना ती! ते निबिड अरण्‍य, तो रावण, ते पहारेकरी, त्‍या दोघांतलं ते अंतर... सारं सारं काही क्षणात नाहीसं झालं असतं. मग तो शेला केवळ शेला राहिला नसता.

सीतेचा प्राण झाला असता तो!

तिच्‍या आयुष्‍याचा सोबतीही झाला असता तो.

त्‍या शेल्‍यात काय काय गुंफलं असतं तीने!

तिच्‍या भावना, तिची स्‍वप्‍नं, तिच्‍या अपेक्षा, तिचं जगणं, तिचं वाट पाहणं.

तिच्‍या प्रतिक्षेत त्‍यानेच तिला धीर दिला असता.

त्‍यानं डोळे पुसले असते तिचे.

तो नजरेआड झाला असता तर ती सैरभैर झाली असती.

जवळ असता तर निश्चिंत झाली असती.

हरवला असता तर जवळचं माणूस गेल्‍याप्रमाणं रडली असती.

माणसं अशीच जीव गुंतवत असतात ना! त्‍याला सीताही चुकली नसती.

तिच्‍या इंद्रियांनी गुणगुणलेलं दुःख कधी कुणाला ऐकू गेलं असेल का? ज्‍याच्‍यासाठी ते सारं होतं त्‍या रामाने तरी ऐकलं असेल का?

जीवाची काहीली झालेली असताना चांदण्‍या रात्रीत रामाला आठवताना ती चकोर झाली असेल ना? पण तृष्‍णा भागली असेल का तिची? काय केलं असेल मग तिनं?

तिनं भोगलेला वनवास माझ्या अंगावर काटा आणतो. तिच्‍या भोवतीचं अरण्‍य मला घेरतं चहुबाजूंनी. कोंडून टाकत जातं. आजूबाजूला उभ्‍या असलेल्‍या पहारेक-यांचे वटारलेले डोळे भिती घालतात मला. मनात असूनही मला इथून बाहेर पडता येत नाही.

माझ्या या वनवासाला अंत नाही, कारण माझा राम मला न्‍यायला येणार नाही.

वाट पाहण्‍याची अंतहीन धडपड उरलीय.

आणि राघवाचा शेलाही हरवलाय...

कोई फरीयाद...

कोई फरीयाद तेरे दिल मे दबी हो जैसे

कोई फरीयाद तेरे दिल मे दबी हो जैसे

तुने ऑंखो से कोई बात कही हो जैसे

जागते जागते इक उम्र कटी हो जैसे

जागते जागते इक उम्र कटी हो जैसे

जान बाकी है मगर सॉंस रूकी हो जैसे

हर मुलाकात पे महसूस यही होता है

हर मुलाकात पे मेहसूस यही होता है

मुझसे कुछ तेरी नजर पुँछ रही हो जैसे

राह चलते हुवे अक्‍सर ये गुमान होता है

राह चलते हुवे अक्‍सर ये गुमान होता है 

वो नजर चुपके मुझे देख रही हो जैसे 

वा नजर चुपके मुझे देख रही हो जैसे

एक लम्‍हें मे सिमट आया सदीयों का सफर 

एक लम्‍हें मे सिमट आया सदीयों का सफर

जिंदगी तेज बहोत तेज चली हो जैसे 

जिंदगी तेज बहोत तेज चली हो जैसे 

इस तरहा पेहरो तुझे सोचता रेहता हुँ मै

इस तरहा पेहरो तुझे सोचता रेहता हूँ मै 

मेरी हर सॉंस तेरे नाम लिखी हो जैसे

मेरी हर सॉंस तेरे नाम लिखी हो जैसे 

कोई फरीयाद तेरे दिल मे दबी हो जैसे

तुने ऑंखो से कोई बात कही हो जैसे

जागते जागते इक उम्र कटी हो जैसे

जान बाकी है मगर सॉंस रूकी हो जैसे