कल्पिलेली भिती अस्तित्वात येण्याचं भय मोठं असतं
स्वतःला न कळेल एवढं मोठं
आपण किती घाबरलोय ते आपल्याही कळत नाही कधी कधी
मग आपल्याच हातांनी आपण कुंपण बांधत जातो
काटेरी...
आपल्याला बोचणारं... रक्तबंबाळ करणारं
पण कुंपण बोचलं तरी कुंपणापलिकडून सय येतेच!
आपण ती कुंपणं पार करायची नाहीत असं ठरवतो
आणि पलिकडून बंध आपल्या रोखाने चालून येतात
ते हवेसे असले तरीही आपण टाळतो त्यांना
'अरे कोण तुम्ही?' असा सवाल करतो
ते हिरमुसतात... कोमेजतात...
पुन्हा अंगावर चालून येतात
त्यांचा आवेग कुंपणांच्या तारा तोडत जातो
आपल्याला ते कळत नसतं
आपण ढळायचं नाही असं मानून गुपचूप ढळत असतो
आपल्याला तेही कळत नसतं
आपल्याला काहीच कळत नसतं
आपलं कुंपणांच्या आडून बंधांशी हितगुज सुरू होतं
आपण पुन्हा मोकळे होतो
मागे वळलो तर कुंपणं दूर राहिलेली दिसतात
आपण पुढे आलेलो असतो
खूप पुढे...
मग रोखून धरलेल्या श्वासांना निःश्वांसांची साथ मिळते
त्यांच्यावर हुंदक्यांची फुलं उमलू लागतात
वसंत फुलत असतो
निर्मळ झरे वाहू लागतात...
