Tuesday, July 23, 2013

पूर्णविराम

त्‍या दोन वाक्‍यांच्‍या मध्‍यभागी पसरलेल्‍या
विस्‍तीर्ण, अफाट प्रदेशात
अस्‍वस्‍थतेच्‍या लाटा उठवत
ती भयाण शांतता नांदते...

आता समोर काय येऊन उभं राहिलं?
या विचाराचं ओझं घेऊन मी त्‍या प्रदेशातून चालू लागतो
मनःपटलावर अनेक भुतं नाचत असतात
मी एकेक भूत मानगुटीवर बसवून घेतो

ती शांतता भेदून मेटाकूटीला येतो मी
मला पैलतीर गाठायचाच असतो
तिथून बाहेर पडायचंच असतं
पुढचं वाक्‍य ऐकायचंच असतं
त्‍याशिवाय माझी मुक्‍तता नसते

अचानक डोळे उघडले माझे
मी त्‍या प्रदेशात एकटाच उभा होतो
तिथे ना शब्‍दांच्‍या सावल्‍या होत्‍या
ना विचारांची आवर्तनं होती
ना जुनी वादळं होती
ना पावलोपावली खोल विवरं होती

होता तो सपाट प्रदेश
आयुष्‍याच्‍या अंतापर्यंत पसरत गेलेला
अंतहीन आणि निरस
झाड करपून गेल्‍यासारखा

सगळं काही खूप कोरडं असं होतं
पार आतमध्‍ये भेगा पडायला लागल्‍या होत्‍या
वर्षानुवर्ष पाऊस न पडल्‍यासारखं
आतून येणारा शांततेचा आवाजही हरपला होता

... आणि माझ्या समोर एक खूप मोठा पूर्णविराम होता.

No comments:

Post a Comment