त्या एकांतात तुला भेटण्याचा वेगळाच आनंद असतो
तुझा येण्यास कधी नकार नसतो
तुझी जाण्याची घाई नसते
कल्पनेच्या पलिकडे पसरत गेलेली वेळ
हात जोडून समोर असते उभी... नतमस्तक होऊन!
मला हवं तेवढा वेळ तुझ्यासोबत बसता येतं, तुला पाहता येतं
तिथे ना कुणाची भीती असते ना कुणाचा विचार असतो
सगळं काही आपलंच असल्यासारखं...
मी तुझे संवाद रचतो
तू ते तेवढ्याच प्रामाणिकपणे बोलतेस
अगदी आत कुठंतरी खोलवर स्पर्शतील असे...
त्या वेळी किती ओलावा असतो गं तुझ्या शब्दांत!
इतर वेळी तू प्रकर्षाने टाळतेस तो...
तू माझ्या प्रश्नांना मला हवी तशी उत्तरं देतेस
मी मला जे ऐकायचंय ते ऐकतो
मग मी कधीतरी सुखावून घेतो
अनेकदा दुखावून घेतो
आपण परस्परांशी बोलत राहतो
न दिसणा-या वाटेवर चालत राहतो
मला सारं जग गोठवून टाकता येतं तिथे
वेळ मूठीत घेता येते, हवं तसं जगता येतं
तुझ्यासोबत राहून गेलेला डाव मांडता येतो
तिथल्या कणाकणावर माझं स्वामित्व चालतं
पण ती माझ्या मनाची समजूत...
खरं तर डावं कधीच चार घरांपुढे सरकत नाही
सालं त्या एकांतातही तुझा हात धरायचं मनात येत नाही
तू तसं का करत नाहीस हे विचारण्याचं धाडस होत नाही
तिथंही तू निघून जाण्याची भीती पाठ सोडत नाही
असं का व्हावं?
शेवटी माझा स्वतःचा असा एकांतही उरत नाही
जिथं तो आहे तिथं जाता येत नाही
त्या तिथं, जिथं माझ्यासमोर मीच असतो
स्वतःच्याच डोळ्यात पाहत...
स्वतःला स्पर्शत...
स्वतःच्याच आत उतरत...
एक अख्खं विश्व हरवल्याचं दुःख मोठं असतं
स्वतःला न भेटण्याची सल तेवढीच बोचरी असते
थोडा गारवा, थोडा विसावा, थोडं जगणं खूप दुर्मिळ असतं
उघड्या बोडक्या वाटा अंतापर्यंत धडपडत गेलेल्या असतात
त्यांचं दुसरं टोक लवकर येईल तर बरं...
तुझा येण्यास कधी नकार नसतो
तुझी जाण्याची घाई नसते
कल्पनेच्या पलिकडे पसरत गेलेली वेळ
हात जोडून समोर असते उभी... नतमस्तक होऊन!
मला हवं तेवढा वेळ तुझ्यासोबत बसता येतं, तुला पाहता येतं
तिथे ना कुणाची भीती असते ना कुणाचा विचार असतो
सगळं काही आपलंच असल्यासारखं...
मी तुझे संवाद रचतो
तू ते तेवढ्याच प्रामाणिकपणे बोलतेस
अगदी आत कुठंतरी खोलवर स्पर्शतील असे...
त्या वेळी किती ओलावा असतो गं तुझ्या शब्दांत!
इतर वेळी तू प्रकर्षाने टाळतेस तो...
तू माझ्या प्रश्नांना मला हवी तशी उत्तरं देतेस
मी मला जे ऐकायचंय ते ऐकतो
मग मी कधीतरी सुखावून घेतो
अनेकदा दुखावून घेतो
आपण परस्परांशी बोलत राहतो
न दिसणा-या वाटेवर चालत राहतो
मला सारं जग गोठवून टाकता येतं तिथे
वेळ मूठीत घेता येते, हवं तसं जगता येतं
तुझ्यासोबत राहून गेलेला डाव मांडता येतो
तिथल्या कणाकणावर माझं स्वामित्व चालतं
पण ती माझ्या मनाची समजूत...
खरं तर डावं कधीच चार घरांपुढे सरकत नाही
सालं त्या एकांतातही तुझा हात धरायचं मनात येत नाही
तू तसं का करत नाहीस हे विचारण्याचं धाडस होत नाही
तिथंही तू निघून जाण्याची भीती पाठ सोडत नाही
असं का व्हावं?
शेवटी माझा स्वतःचा असा एकांतही उरत नाही
जिथं तो आहे तिथं जाता येत नाही
त्या तिथं, जिथं माझ्यासमोर मीच असतो
स्वतःच्याच डोळ्यात पाहत...
स्वतःला स्पर्शत...
स्वतःच्याच आत उतरत...
एक अख्खं विश्व हरवल्याचं दुःख मोठं असतं
स्वतःला न भेटण्याची सल तेवढीच बोचरी असते
थोडा गारवा, थोडा विसावा, थोडं जगणं खूप दुर्मिळ असतं
उघड्या बोडक्या वाटा अंतापर्यंत धडपडत गेलेल्या असतात
त्यांचं दुसरं टोक लवकर येईल तर बरं...
No comments:
Post a Comment