एका रात्री...

मी तिला म्‍हटलं,
''ये तुझ्यासाठी गाणं गातो.''
तर म्‍हणाली,
''काय रोज रोज गाणं? काहीतरी बोल तू!''
''तुला आवडत नाही का मी गाणं गायलेलं तुझ्यासाठी?''
पण तीचं आपलं एकच. बोल तू.
मी म्‍हटलं, ''ठिक आहे. सकाळी केलेली कविता तू वाचलीस का?''
ती म्‍हणाली, ''विसरले.''
मी म्‍हटलं, ''तू माझ्या आधीच्‍या तरी कुठे वाचल्‍या आहेत?''
ती म्‍हणाली, ''तू काय सारख्‍या कविता करतोस? काहीतरी बोल!''
''अगं वेडे, मी माझ्या कवितांमधून बोलतो.''
ती खट्टू झाली.
तिला माझी भाषा समजत नाही.
मला दुस-या भाषेत सहजता लाभत नाही.
माझी भाषा समजण्‍याचा ती प्रयत्‍न करत नाही.
मी तिच्‍या भाषेत बोलूनही तिला विश्‍वास बसत नाही.
मग मी तिला म्‍हटलं,
''चल. तुझ्यासाठी मी माझी कविता वाचतो.''
मी कविता वाचली.
''बबली, तू किती छान कविता केली.'' असं म्‍हणून तिनं तिचा हात कौतुकाने माझ्या चेह-यावरून फिरवला.
पण तिचं पुन्‍हा ये रे माझ्या मागल्‍या...
''तू झोप. दोन वाजलेत.''
''अगं मला सुचलं, की लिहावंच लागतं. नाहीतर झोप येत नाही.'' - इति मी.
''असलं कसलं जगावेगळं वागणंय हे? सकाळी उठून लिही.''
''मला तुमच्‍या जगाच्‍या व्‍यवहारात बांधू नकोस. मी मुक्‍त आहे. मी समुद्र आहे. मी पाऊस आहे.''
ती माझ्या चेह-यासमोर बोट नाचवत जोराने हसत म्‍हणाली,
''बबली, याचा अर्थ तू वेडी आहेस.''
ती हसत राहिली. हसत हसतच झोपली.
वेडी कुठची...