त्या अाधी

ढग अाला माथ्‍यावर
तहान ताटकळली काठावर
अन् पाऊस वेडा
बरसायचंच विसरला

चातक शोधतोय पावसाची खूण
अंतरी कडाडते वीजेची धून
अन् वेडा वारा
वाहायचंच विसरला

भिजल्या डोळ्यांनी पाऊस पाडला
भूईचा शिणवटा दूर सारला
अन् मातीचा सुगंध
ढेकळाअाडच दडून राहिला... बाहेर पडलाच नाही

खूप हौसेनं पेरलेलं काही
रान इतकं अानंदी की चिंताच नाही
तरी साला हिरवा कोंब
फुटायचाच विसरला

असंच मग एक दिवस...
सूर्य उगवला नाही
चांद मावळला नाही
पाणी मुरलं नाही
मुरलेलं उमळलं नाही
उमळलेलं वाहिलं नाही
सगळं साचलं
साचतच गेलं

डोहाची डबकी अाणि मनांगनाचे उकीरडे झाले
ज्यांना घेऊन मिरवावं त्या भावनांची लक्तरं झाली
सगळं फाटत, तुटत, विरत, अाटत गेलं
मग सगळं काही मोकळं अाणि वैराण
बरेच पाऊस पडले
सगळं धुऊन निघालं... स्वच्छ!
कोऱ्या कागदासारखं

निदान त्यावर अाता नवं चित्र काढता येतं