हिरवाईची आल्हादक शांतता ऐकलेल्या कानांना
शुष्क पर्णांचा आवाज बोचत राहतो
त्या पानांच्या हिरव्यागार आठवणी
रुंजी घालतात मनात
त्यांचं ऋण व्यक्त करून
पुढे निघायचं म्हटलं
तर पाऊलखुणा उलट्या चालत जातात मागे
नको असतानाही त्याचं मन
आठवणीनं हिरवंगार होत जातं
सहवासातले शब्द विरून गेल्याचं जाणवतं त्याला
उरली आहे त्या शब्दांतली निःशब्दता
भिडणारी... भावणारी... हळूच हितगुज करणारी...
ती निःशब्दता त्याला समजून घेता येते
हवी तशी
मग मुद्दाम दुस-या वाटेवर चालत जातो तो
मंद पावलांच्या साथीनं
पावलं थबकतात कुठेतरी
त्याच्यासमोर असतो तोच बसलेला
आतापेक्षा भिन्न, कधी छिन्नविच्च्छीन्न
कधी बावरलेला, कधी कुणी सावरलेला
उन-पावसाचा खेळ नेहमीचा
पुढं सरकल्यानंतर दिसतात काही प्रतिमा
गोठलेल्या, पण कधी जिवंत असलेल्या
त्यात गुरफटलेले क्षण दिसतात त्याला
सोडवायला गेलं तर अधिकच गुंतत जातो तो
वाट मोठी असते
पार करणं अवघड असतं
मागे गेलं
तर माघारी येणं अवघड असतं
तो ऋण व्यक्त करतो
त्या दिवसांचं
त्या क्षणांचं
त्या शब्दांचं
अन् माघारी फिरतो तो
शुष्क पानं अजुनही
असतात त्याच्या भोवती
कधीतरी वा-याच्या झोतानं
हलतातही ती
पण त्यांना स्वतःची गती भासत नाही
पानं शुष्क होतात
ती गळून पडतात
मातीत मिसळून मूळांना भेटतात
पुन्हा खोडांतून वर चढत
फांद्यांवर नव्याने उगवतात
शुष्क पर्णांचा आवाज बोचत राहतो
त्या पानांच्या हिरव्यागार आठवणी
रुंजी घालतात मनात
त्यांचं ऋण व्यक्त करून
पुढे निघायचं म्हटलं
तर पाऊलखुणा उलट्या चालत जातात मागे
नको असतानाही त्याचं मन
आठवणीनं हिरवंगार होत जातं
सहवासातले शब्द विरून गेल्याचं जाणवतं त्याला
उरली आहे त्या शब्दांतली निःशब्दता
भिडणारी... भावणारी... हळूच हितगुज करणारी...
ती निःशब्दता त्याला समजून घेता येते
हवी तशी
मग मुद्दाम दुस-या वाटेवर चालत जातो तो
मंद पावलांच्या साथीनं
पावलं थबकतात कुठेतरी
त्याच्यासमोर असतो तोच बसलेला
आतापेक्षा भिन्न, कधी छिन्नविच्च्छीन्न
कधी बावरलेला, कधी कुणी सावरलेला
उन-पावसाचा खेळ नेहमीचा
पुढं सरकल्यानंतर दिसतात काही प्रतिमा
गोठलेल्या, पण कधी जिवंत असलेल्या
त्यात गुरफटलेले क्षण दिसतात त्याला
सोडवायला गेलं तर अधिकच गुंतत जातो तो
वाट मोठी असते
पार करणं अवघड असतं
मागे गेलं
तर माघारी येणं अवघड असतं
तो ऋण व्यक्त करतो
त्या दिवसांचं
त्या क्षणांचं
त्या शब्दांचं
अन् माघारी फिरतो तो
शुष्क पानं अजुनही
असतात त्याच्या भोवती
कधीतरी वा-याच्या झोतानं
हलतातही ती
पण त्यांना स्वतःची गती भासत नाही
पानं शुष्क होतात
ती गळून पडतात
मातीत मिसळून मूळांना भेटतात
पुन्हा खोडांतून वर चढत
फांद्यांवर नव्याने उगवतात
पण हिरवीगार असतानाच
गळून पडणा-या पानांचं काय?
No comments:
Post a Comment