तेवढं पुरेय

 तू फोनवर किती छान बोललीस माझ्याशी... आणि मी मोजकं बोलून थांबलो. कित्ता मुश्कील है ये... पताय? म्हणजे माझ्या आत काहीतरी बदललंय हे कळतंय मला, आणि ते तुझ्याचबद्दल आहे हेसुद्धा. आधी नव्हतं ना होत असं. पहले सब कुछ कितना आसान था. मिलना, घूमना, बात करना. अब सब मिठा मिठा सा मुश्कील हो गया है. असं वाटतं, की तुझ्याशी बोलताना मनातलं काहीतरी कधीही बाहेर येईल. आता मनात कायय हे माझं मलाच नीट कळत नाहीए. बाहेर काय येणारंय खुदा नोज! पण ही फेब्रुवारीची हवा अगदी न्यारी होऊन गेलीय.
सक्काळ सक्काळ तुझा फोन आल्यावर इतकं हरखायला काय झालंय मला? पहिल्यांदा फोन करतेयस का? घरी येऊन हक्काने आईच्या हातचा दालचा खाऊन जातेस. आणि आता अशी तू नव्याने भेटल्यासारखं काय करु लागलोय मी?
परवा आपला ग्रूप लेक्चरनंतर 'क्लासिक'मध्ये गेला. आपण कॉलेजबाहेर कितींदा दोघंच भटक भटक भटकलोय. अमर ज्यूस सेंटर, बडेमियाँ, शिवाजी मंदीर, झुडीयो... दोन साईडची रिटर्न तिकीटं काढून ट्रेनचा दिवसभर प्रवासही केलाय. पण तेव्हा नव्हतं काही वाटत. आता तुला गर्दीत भेटतानाही छातीत धडधड करत राहतं. हद है यार...
मी काउंटरला चहाची ऑर्डर देऊन येईपर्यंत सम्याच्या शेजारी बसलीस तू. माझ्या अगदी समोरच बसली होतीस. फक्त तीन फूट अंतरावर! आणि तरीही काळीज वरखाली होत राहिलं नुसतं. वाटलं, उठावं आणि तडक निघून जावं. नको चहा, नको हा ग्रूप! आणि तरीही नाहीच उठलो. उठता नाही आलं. तुझ्याशी झालेली एक पुसटशी नजरानजर सोडली तर मोबाईलमध्ये तोंड खुपसून बसलो. माझा चेहरा उतरलेला का? की डोळ्यात काही दिसलं? मग सम्याला उठवून मला शेजारी बसायला का लावलंस? जो भी हो! खुशीयों की फुलझडी उडाली नुस्ती! तीही दिसली वाटलं माझ्या थोबाडावर. समोर बसलेली कवू भुवया वर करुन करुन मला मुक्यानंच विचारतंय होती, की व्हॉट हॅपन्ड डूड?
इथं स्वतःलाच काही सांगता येईना, तर इतर कुणाला काय सांगावं? तुला तरी सांगावं का, की आतला माहोल बदललाय म्हणून? तू 'का?' विचारलंस तर काय उत्तर देऊ?रागावलीस तर काय करु? मैत्री तोडलीस तर? बोलायचं बंद केलं तर? शीट् यार! हे कित्ती 'तर, तर' आहेत! हे असं, 'ये हुआ तो क्या,' 'वो हुआ तो क्या' म्हणत आतलं मारुन मुटकून टाकायचं का? लोकं असंच करतात का? कदाचित... आणि मग आयुष्याच्या संध्याकाळी 'शायद मैने कहाँ होता' म्हणत मस्त हुळहुळती शायरी ऐकत बसतात. किंवा बसत असतील. आय डोन्ट नो व्हॉट दी ओल्ड गाईज डू? बट आय डोन्ट वॉना बी लाईक दॅट. म्हणून मी डॅडला सांगून टाकलं. म्हटलं, तुम्ही तुमच्या आणि ममाच्या कॉलेज डेजबद्दल सांगताना म्हणतात ना, शी वॉज माय टूडे अँड टुमॉरो, तसं काहीतरी वाटतंय. तर कित्ती जोराने हसले माहितीये! म्हणाले, चॅम्प! डोन्ट रश. नेटवरचे लव्ह कोटस् आणि वन लायनर्स डोक्यात ठेवून त्याला प्रेम समजू नकोस. लव्ह इज नॉट व्हॉट दे से, लव्ह इज व्हॉट यू डू. खरंतर मला नाय कळलं, ते काय म्हणाले ते. पण पुढचं कळलं. डॅड म्हणाले, मनाला जे वाटतंय ते ऐकणं खूप कठीण असतं. इटस् टफ टू फॉलो यूअर हार्ट. कारण ते नेहमीच दुनियेच्या अगेन्स्ट काहीतरी मागतं. पार अनकम्फर्टेबल करतं. पण तेच गट फिलिंग असतं आपलं. सो लिसन टू यूअर गटस्, लिसन टू यूअर हार्ट.
मी तेच करणारंय. हे जे अस्वस्थ वाटतं ना, ते प्रेमबीम आहे, असं मला नाय वाटत. पण जे आहे ते माझंय. आणि मला ते सांगायचंय तुला. तुला कळलं तर ठिक आणि नाही कळलं तरी ठिक. पर मै आगे जाके 'शायद' नही कहूँगा. मै को तेरे साथ रैने मे सुकून मिलता, एवढं कळतंय ना मला, आणि तेवढं पुरेय.