गणित

"अगं ए... इतकं काय झालं चिडायला?"
"साला हरामखोर..." ती डोळे मोठ्ठे करत म्हणाली. "मला म्हणतो, असले कपलवाले चाळे पब्लिकमध्ये करायचे नायत."
"मग?"
"अरे मग काय?" तिने चमकून त्याच्याकडे पाहिलं.
"अरे आपल्याला तो कपल म्हणाला?" तिच्या आवाजात ढिगभर आश्चर्य आणि जरा रागही होता.
"अच्छाऽ... त्यावरून ऑफेन्ड झालीयस होय. मला वाटलं, तुझे चाळे पकडले म्हणून चिडलीयस?" त्याला माहित होतं, या वाक्यावर तिचं सटकणार. तसंच झालं.
"मी काय चाळे केले रे?" तिनं एक हात कमरेवर ठेवून, नेहमीसारखा एक डोळा बारीक करत विचारलं. त्यालाही नेहमीसारखीच गम्मत वाटली.
"२३ वर्षांची घोडी झालीयस आणि पाठकुळीवर बसतेयस माझ्या? ते पण गार्डनमध्ये? तो वॉचमेन ओरडेल नाही तर काय?"
"ह्या! ओरडू दे त्या डुकराला! आपलं बेटमध्ये काय ठरलेलं, हरलास तर मला पाठीवर घेऊन गार्डनच्या तीन फेऱ्या मारायच्या. मार आता!"
"असल्या चुत्याटीक बेटस् तुला का म्हणून सुचत राहतात?"
"लँग्वेज मिस्टर!"
"अच्छा? त्याला हरामखोर आणि डुक्कर म्हणताना कुठे गेलेली तुझी ही 'लँग्वेज'?"
"तुला का रे एवढा पुळका आलाय त्याचा? तो आपल्याला चारचौघात कपल म्हणाला, तुला नाय खटकलं?"
"मला का म्हणून खटकेल? आयला, बॉयफ्रेंड म्हणून मी बेस्ट फाईन्ड आहे. यू शुड बी थँकफुल." तो मजेत कॉलर ताठ करत म्हणाला.
"घंट्याचा बेस्ट फाईन्ड! बॉयफ्रेंड म्हणून किती दिवे लावलेस ते पाहिलं आम्ही! इतकी प्लॅनिंग करून शिवानीसोबत डेट फिक्स करून दिली तुझी. दुसऱ्या डेटला पोरगी पळाली तुझ्या हातनं."
तो जरा चरफडत म्हणाला, "एकतर मला तुझ्या प्लॅनिंग आणि सेटिंगची अजिबात गरज नव्हती, कळ्ळलं ना! आणि पळाली वगैरे काही नाही... आमची वाईब मॅच नाय झाली. म्हणून आम्ही थांबण्याचा म्युच्यूअल डिसिजन घेतला."
"ओ हो? म्युच्यूअल डिसिजन म्हणे?" ती ओठांचा चंबू करून चिडवत म्हणाली. "थापा मारायला मीच भेटते काय रे तुला? तुमच्या डिनरडेटचा स्टार्टर संपेपर्यंत पोरीने बाहेर येऊन तिच्या एक्सला फोन लावलेला."
त्याचा चेहरा उतरला, आणि तिचा खुलला.
"हाऽऽऽ मला कसं माहित हेच ना?" ती हातवारे करून चिडवून दाखवत म्हणाली. तो तिच्या हावभावाकडे शांतपणे पाहत उभा राहिला आणि म्हणाला,
"डिट्टो सर्कशीतला जोकर दिसतोय."
तशी ती झटकन सरळ उभी राहिली. त्याच्याकडे रोखून पाहत डोळ्यांनी आग ओकू लागली.
त्याला हसू आवरलं नाही. "माहितीय मला शहाणे, त्या चायनाटाऊनचा मॅनेजर ओळखीचाय तुझ्या. त्यानंच दिली तुला शिवानीची टिप."
ती निवळली.
"ए, शिवानीला तू असं काय बोललास रे, की ती डेटवरून पळून गेली?"
"सारखं पळून गेली, पळून गेली म्हणू नकोस हा!"
"म्हणणार! साल्या काहीतरी प्रचंड बोअरिंग टॉपिक काढला असणार तू. बोअर होऊन पळून गेली बिचारी."
"ज्याला व्हायचं बोअर त्याला होऊ दे. तू नाही होत ना? इतकं पुरेय."
"मी?" ती नाटकीपणे आवाज वाढवत म्हणाली. "अरे झेलते मी तुला, झेलते...!" ती छातीवर हात आपटत म्हणाली.
"तरीही माझ्याच पाठकुळीवर ये बसायला."
ती तोंडावर हात ठेवून खळखळून हसली. त्यानंही छान वाटून स्माईल केलं.
"अच्छी दिखती तू स्माईल करते हुए."
"ओहो! कॉम्प्लिमेंट? थँक्यू... पण तू कसंही हसलास ना, तरी तू माकडचं दिसतोस." ती आपल्याच विनोदावर जोरजोराने हसू लागली.
"असा एखाद्या मोमेंटचा असा पचका का करायचा असतो तुला?"
"ओ हॅल्लो!" तिने त्याच्यासमोर हात नाचवत म्हटलं.
"तेरे साथवाला मोमेन्ट लेकर मै क्या करू? उस वॉचमेन की बात को तू सिरिअसली मत ले आ... तू और मै सचमुच के कपल नैये."
"ओ हॅलो!" तो तिच्या हात नाचवण्याची ॲक्टिंग करत तो म्हणाला.
"तेरा मेरे सिवा किसी और के साथ मोमेन्ट नही बननेवाला."
"व्हॉट?" तिचे डोळे खऱ्या आश्चर्याने विस्फारले.
"व्हॉट काय व्हॉट?" तो कूलच होता.
"हे असलं ध्यान माझ्याशिवाय कोण झेलणारय? आणि माझ्यासारख्या मुलासोबत, तुझ्याशिवाय आणखी कुठल्या मुलीला इतका वेळ बडबड करायला जमलीय?"
ती गोंधळलेली.
"एक नंबरची चुत्याहेस. तुला अजूनही नाही कळतंय? अगं, गेली चार वर्ष, ना माझी गर्लफ्रेंड टिकलीय, ना तुझा बॉयफ्रेंड. पण आपण दोघे टिकलोय."
तिचे गोंधळलेल्या डोळ्यातलं गणित हळूहळू सुटायला लागलं.
"म्हणजे...?" तिनं  अविश्वासाने विचारलं.
"म्हणजे, तो वॉचमेन मघाशी खरं बोलून गेला येडे..."
तो हसत म्हणाला आणि तिचा नेहमीच टिपेला पोचणारा आवाज घशातच अडकून राहिला.