अलगद... मऊसूद... अलवार...

मंद प्रकाशाची झूल पांघरून
सांज रात्रीच्या वळचणीला जाऊन बसते
सूर्याची किरणं कुणा अोल्या कुशीत दडून जातात
अाणि तारे हळूच येऊन उभे राहतात
स्वप्नांच्या उंबरठ्यावर...

गर्द रात्रीचा सळसळता पदर धरून
चंद्र चांदण्यांच्या डोहात डुंबतो
धरतीवर कुणी चकोर
त्याला पाहून तृप्तीची मृगजळं विणतो

नक्षत्रांच्या वस्तीतले चुकार तारे
रेघोट्या काढत भटकतात अाकाशभर
ढगांचे थवे नजरेला भूल घालत
निरव दौडत राहतात रात्रभर

घरट्यातलं चिमुकलं पाखरू
स्वप्नांच्या पायरवानं शहारतं
ऊरातलं चंद्रबिंब पाहून
नदीचं पाणी थरारतं

कुणा शरीरावरून झुळझुळणारा स्पर्श
रंध्रांना मोकळं करत जातो
अावेगाच्या अावर्तनात हरवत
देह श्वास घेऊ लागतो

वारा शांतचित्तानं वाहतो
झाडापानांना गोंजारत
मऊसूद रातीची स्वप्नं
डोळ्यांमध्ये राहतात पाझरत

फूल उमलावं तशी अलगद
धरती कूस बदलत राहते
क्षितीजाच्या मोहक रेषेवर
चंद्र पहाटेची गाठ पडते!