अॉफिसमधून बाहेर पडताना खिडकीच्या तावदानांवर पावसाची तडतड ऐकू येत होती. खाली येऊन गाडीवर बसेपर्यंत पावसानं जोर धरला होता. पाऊस कसला, वादळंच ते! सोसाट्याचा वारा अाणि लखलखत्या विजा! मी पावसाकडे विचित्र नजरेनं पाहात गाडी तशीच दामटली. रेनकोट नव्हताच. नखशिखान्त भिजलो. पहिल्या पावसाची अोल केसांपासून सॉक्समधल्या तळव्यांपर्यंत पाझरली. किती दिवसांनी असा अोलाचिंब झालो होतो.
मग तू अाठवलीस!
कदाचित पावसात अापण छत्रीच्या बहाण्याने असेच अोलेकिच्च होत भटकत असायचो म्हणून...
कधी कधी मरीन लाईन्सच्या दिव्यांखालच्या अंधारात पावसाच्या अाडोशाला हरवून जायचो म्हणून...
त्या भिजण्यातली ऊब अाठवून रोम रोम शहारत गेला.
गाडी अंधेरी स्टेशनजवळ अाली. तिथलं मॅक-डी गच्च भरलं होतं. मी त्या गर्दीत तुला शोधत राहिलो. अाजही माऊंट मेरी, खार स्टेशनबाहेरचं घंटेश्वर, सोसायटी रोडवरचा डोसावाला, थेटरातल्या कॉर्नरसीट्स, एफसी रोड इथं गेलो की नजरेची ही अशी शोधाशोध होतेच. तुझ्या दरवळीमुळे या शहरातल्या किती जागा माझ्या उरात रूतून बसल्यात!
खूप मनात अालं की तुला फोन करावा. निदान मित्र म्हणून करावा. पण, वर्ष झालं, तुझा स्वत:हून एकही मेसेज नाही, फोन नाही. तुला नाही येत माझी अाठवण कधी? दुखावलेल्या मनानं इगोच्या काठीचा अाधार घेत फोनचा विचार काढून टाकला. मी गाडीला किक मारली.
फर्लांगभर अालो असेन. तू दिसलीस. म्हणजे अाधी केवळ अोढणीच दिसली. पण तो तुझा बांधा, ती चालण्याची लकब, मी असताना छत्री तिरकी धरण्याची ती तऱ्हा! ते सारं या नजरेत तसंच्या तसं ताजं होतं. फक्त या वेळेस छत्रीत दुसरंच कुणीतरी होतं. तुझ्या भोवती हात घट्ट लपेटून तुला खेटून चालत होतं. तो पावसाचा फायदा घेत होता हे स्पष्टच होतं. अाणि तू सुद्धा तो घेऊ देत होतीस!!!
अातमध्ये काहीतरी चरचरत, तडतडत गेलं. पोट अाणि छातीच्या मधोमध हलकी कळ अाल्यासारखी भासत होती. तुझा दरवळ दूर जात राहिला अाणि छत्रीत पाठमोरी चालणारी तूसुद्धा!
डोळ्यांची कड अोलावत गेली. अापलं मूळ खालच्या खाली कुणीतरी खुडून नेल्यासारखं वाटलं. क्षणभर वाटलं की ही प्रतारणाच! पण टेक्निकली ते शक्य नव्हतं. पण तरीदेखील प्रतारणाच की!
मागाहून हॉर्न वाजू लागले तसा मी निघालो. तुझ्या नादात अाधीच उशीर झाला होता. मानसी कॅफेमध्ये वाट पाहात असणार...
मग तू अाठवलीस!
कदाचित पावसात अापण छत्रीच्या बहाण्याने असेच अोलेकिच्च होत भटकत असायचो म्हणून...
कधी कधी मरीन लाईन्सच्या दिव्यांखालच्या अंधारात पावसाच्या अाडोशाला हरवून जायचो म्हणून...
त्या भिजण्यातली ऊब अाठवून रोम रोम शहारत गेला.
गाडी अंधेरी स्टेशनजवळ अाली. तिथलं मॅक-डी गच्च भरलं होतं. मी त्या गर्दीत तुला शोधत राहिलो. अाजही माऊंट मेरी, खार स्टेशनबाहेरचं घंटेश्वर, सोसायटी रोडवरचा डोसावाला, थेटरातल्या कॉर्नरसीट्स, एफसी रोड इथं गेलो की नजरेची ही अशी शोधाशोध होतेच. तुझ्या दरवळीमुळे या शहरातल्या किती जागा माझ्या उरात रूतून बसल्यात!
खूप मनात अालं की तुला फोन करावा. निदान मित्र म्हणून करावा. पण, वर्ष झालं, तुझा स्वत:हून एकही मेसेज नाही, फोन नाही. तुला नाही येत माझी अाठवण कधी? दुखावलेल्या मनानं इगोच्या काठीचा अाधार घेत फोनचा विचार काढून टाकला. मी गाडीला किक मारली.
फर्लांगभर अालो असेन. तू दिसलीस. म्हणजे अाधी केवळ अोढणीच दिसली. पण तो तुझा बांधा, ती चालण्याची लकब, मी असताना छत्री तिरकी धरण्याची ती तऱ्हा! ते सारं या नजरेत तसंच्या तसं ताजं होतं. फक्त या वेळेस छत्रीत दुसरंच कुणीतरी होतं. तुझ्या भोवती हात घट्ट लपेटून तुला खेटून चालत होतं. तो पावसाचा फायदा घेत होता हे स्पष्टच होतं. अाणि तू सुद्धा तो घेऊ देत होतीस!!!
अातमध्ये काहीतरी चरचरत, तडतडत गेलं. पोट अाणि छातीच्या मधोमध हलकी कळ अाल्यासारखी भासत होती. तुझा दरवळ दूर जात राहिला अाणि छत्रीत पाठमोरी चालणारी तूसुद्धा!
डोळ्यांची कड अोलावत गेली. अापलं मूळ खालच्या खाली कुणीतरी खुडून नेल्यासारखं वाटलं. क्षणभर वाटलं की ही प्रतारणाच! पण टेक्निकली ते शक्य नव्हतं. पण तरीदेखील प्रतारणाच की!
मागाहून हॉर्न वाजू लागले तसा मी निघालो. तुझ्या नादात अाधीच उशीर झाला होता. मानसी कॅफेमध्ये वाट पाहात असणार...
No comments:
Post a Comment