आभाळ भरून आलंय
पण सालं बरसतच नाही
कुठल्यातरी पर्वताच्या आडोशाला मोकळं व्हायचंय त्याला
पण सालं जमतंच नाही...
भरलेलं आभाळ कधीपासून प्रवास करतंय
त्याला दिसतंय ते केवळ विस्तीर्ण माळरान
अंगाची काहिली करणारा सूर्य आणि पडलेला वारा
त्याच्या मनात वादळानं थैमान घातलेलं असताना
बाहेरची ही शांतता त्याला सहन होत नाही
त्या वादळात त्याला स्वतःलाच उडवून लावायचंय
पण सालं जमतंच नाही...
आभाळानं खाली डोकावून पाहिलं
त्याच्या भरलेपणाची कुणालाच जाणिव नाही
खरंच हवंय का कुणाला त्याचं बरसणं?
नसावं बहुतेक
निदान त्यानं स्वतःसाठी तरी बरसावं
पण सालं तेही जमत नाही...
वा-याच्या दिशेसोबत वाहत चाललंय आभाळ
ना स्वतःची मती ना स्वतःची गती
कुठं जाउन थडंकावं तेही त्याला माहित नाही
कुणाच्या तरी कुशीत शिरायचंय त्याला
पण ती हक्काची जागा सापडतंच नाही
डोक्यावरचा भार उतरवून नव्यानं उभं रहायचंय त्याला
पण सालं जमतंच नाही...
त्याच्या आतलं वादळं आणि बाहेर झेपावतंय
ते बाहेर येईलच याची आभाळाला भीती वाटतेय
तसं झालं तर बरंच काही होईल बेचिराख
अस्तावस्त नगरी आणि कित्येक भावनांची राख
बाहेर येवू पाहणारं वादळं आतंच शमवायचंय त्याला
पण उडालेली धूळ खाली बसतंच नाही
नितळ, स्वच्छ डोळ्यांनी त्याला पुन्हा जगाकडे पहायचंय
पण आतल्या गदारोळात हे सालं जमतंच नाही
आभाळाची भरती आता काठावर आलीय
मोकळं नाही झालं तर फुटेल ते आता
आतल्या ओझ्याने ते गदगदून आलंय
कुठल्यातरी कोनाड्यातून पाझरू लागलंय
त्याचं पाझरणं कुणालाच दिसत नाही
या कोंदटलेल्या जगात त्याचा जीवच रमत नाही
मनानं कितीही घेतलं तरी आयुष्याची वाट बदलू शकत नाही
थकलेल्या आभाळाला मरणाला कवटाळणंही जमत नाही
..............................................................
साधं........
एवढंसं सुद्धा जमत नाही...
पण सालं बरसतच नाही
कुठल्यातरी पर्वताच्या आडोशाला मोकळं व्हायचंय त्याला
पण सालं जमतंच नाही...
भरलेलं आभाळ कधीपासून प्रवास करतंय
त्याला दिसतंय ते केवळ विस्तीर्ण माळरान
अंगाची काहिली करणारा सूर्य आणि पडलेला वारा
त्याच्या मनात वादळानं थैमान घातलेलं असताना
बाहेरची ही शांतता त्याला सहन होत नाही
त्या वादळात त्याला स्वतःलाच उडवून लावायचंय
पण सालं जमतंच नाही...
आभाळानं खाली डोकावून पाहिलं
त्याच्या भरलेपणाची कुणालाच जाणिव नाही
खरंच हवंय का कुणाला त्याचं बरसणं?
नसावं बहुतेक
निदान त्यानं स्वतःसाठी तरी बरसावं
पण सालं तेही जमत नाही...
वा-याच्या दिशेसोबत वाहत चाललंय आभाळ
ना स्वतःची मती ना स्वतःची गती
कुठं जाउन थडंकावं तेही त्याला माहित नाही
कुणाच्या तरी कुशीत शिरायचंय त्याला
पण ती हक्काची जागा सापडतंच नाही
डोक्यावरचा भार उतरवून नव्यानं उभं रहायचंय त्याला
पण सालं जमतंच नाही...
त्याच्या आतलं वादळं आणि बाहेर झेपावतंय
ते बाहेर येईलच याची आभाळाला भीती वाटतेय
तसं झालं तर बरंच काही होईल बेचिराख
अस्तावस्त नगरी आणि कित्येक भावनांची राख
बाहेर येवू पाहणारं वादळं आतंच शमवायचंय त्याला
पण उडालेली धूळ खाली बसतंच नाही
नितळ, स्वच्छ डोळ्यांनी त्याला पुन्हा जगाकडे पहायचंय
पण आतल्या गदारोळात हे सालं जमतंच नाही
आभाळाची भरती आता काठावर आलीय
मोकळं नाही झालं तर फुटेल ते आता
आतल्या ओझ्याने ते गदगदून आलंय
कुठल्यातरी कोनाड्यातून पाझरू लागलंय
त्याचं पाझरणं कुणालाच दिसत नाही
या कोंदटलेल्या जगात त्याचा जीवच रमत नाही
मनानं कितीही घेतलं तरी आयुष्याची वाट बदलू शकत नाही
थकलेल्या आभाळाला मरणाला कवटाळणंही जमत नाही
..............................................................
साधं........
एवढंसं सुद्धा जमत नाही...
No comments:
Post a Comment