स्वतःच्या इच्छेने जगूनही हे मन कधी कधी अतृप्त का बरं रहातं?
म्हणूनच हे मन मला एक अगम्य कोडं भासतं!
नजर भविष्यापलिकडे पहात असताना याचे पाश असतात भूतकाळात गुंतलेले
अन् नशिबी येते वर्तमानातली कुतरओढ
पुसल्या गेलेल्या त्या सांजरंगांवरून नजर हटत नसते
त्या अखेरच्या लाटा, ते पक्ष्यांचे परतीचे थवे अजूनही मनात रेंगाळत असतात
फक्त ते चित्र जुनं झालेलं असतं
त्या चित्रात पुन्हा एकदा परतावं असं खूप वाटतं
चुकलेले कुंचल्याचे फटकारे पुन्हा नव्याने रेखाटावेत असं प्रकर्षानं वाटतं
पण आता ते शक्य नसतं
वेळ हातची निघून गेलेली असते
मग भरून रहाते मनाच्या सांदीकोप-यात एक विचित्र अस्वस्थता....
साकळलेल्या अंधाराच्या आडोशाला लपून रहाते
कसली तरी अव्यक्त भावना
त्या अंधारातच उठत रहातात
कोणत्या तरी अगम्य वेदनेचे कल्लोळ
मग भांबावलेलं मन सैरभैर धावतं
उगाच कोप-यात दडून बसतं
कधी मूक आक्रोश करतं
तर कधी स्वतःवरच राग काढतं
पण ती असते केवळ एका पोकळीतली धडपड
निष्फळ... व्यर्थ....
अखेरीस ह्रदयावर उरते एक जिर्ण झालेली जखम
अश्वत्थाम्याच्या कपाळावर असते तशी
कधीही न भरणारी.....
म्हणूनच हे मन मला एक अगम्य कोडं भासतं!
नजर भविष्यापलिकडे पहात असताना याचे पाश असतात भूतकाळात गुंतलेले
अन् नशिबी येते वर्तमानातली कुतरओढ
पुसल्या गेलेल्या त्या सांजरंगांवरून नजर हटत नसते
त्या अखेरच्या लाटा, ते पक्ष्यांचे परतीचे थवे अजूनही मनात रेंगाळत असतात
फक्त ते चित्र जुनं झालेलं असतं
त्या चित्रात पुन्हा एकदा परतावं असं खूप वाटतं
चुकलेले कुंचल्याचे फटकारे पुन्हा नव्याने रेखाटावेत असं प्रकर्षानं वाटतं
पण आता ते शक्य नसतं
वेळ हातची निघून गेलेली असते
मग भरून रहाते मनाच्या सांदीकोप-यात एक विचित्र अस्वस्थता....साकळलेल्या अंधाराच्या आडोशाला लपून रहाते
कसली तरी अव्यक्त भावना
त्या अंधारातच उठत रहातात
कोणत्या तरी अगम्य वेदनेचे कल्लोळ
मग भांबावलेलं मन सैरभैर धावतं
उगाच कोप-यात दडून बसतं
कधी मूक आक्रोश करतं
तर कधी स्वतःवरच राग काढतं
पण ती असते केवळ एका पोकळीतली धडपड
निष्फळ... व्यर्थ....
अखेरीस ह्रदयावर उरते एक जिर्ण झालेली जखम
अश्वत्थाम्याच्या कपाळावर असते तशी
कधीही न भरणारी.....
No comments:
Post a Comment