पिव्हेट पॉईंट

सांगावं की नाही 
व्यक्त व्हावं की नाही
जे कळतंय-जाणवतंय ते पोचवावं की नाही
हा प्रश्नय मोठा...
आपलेच अक्राळविक्राळ डोह 
आ वासून आपल्यालाच गिळंकृत करण्यासाठी पुढं सरसावत असताना
इतरांना त्यात डोकवायला आमंत्रित करणं कितीसं योग्यय?
तू आणि मी सुद्धा
जेव्हा मला असं एकटं सोडून देता
तेव्हा किती झर्रकन दूरवर निघून जात राहतो मी...
भयानं, काळजीनं, चिंतेनं, अंधारानं चिंब भिजून गेलेला
खूप काही सांगण्याची आस असलेला आणि नसलेलाही
दोलायमान अवस्था बरी अशा स्थितीत अधांतरी झुलत असलेला
स्वतःचं स्वतःच्या वेडसर विचार-कल्पनांशी लढत राहतो एकटा
हे सगळं कुठून निर्माण होतं? कुठून येतं? का उगवतं?
तू सोबत नसण्याचे एवढे गहिरे ओरखडे का?
की तुला ते सांगता येत नसल्याच्या जखमा आहेत या?
सांगणं सोपं आहे देखील आणि नाही देखील
आपली ओझी दुसऱ्याच्या पदरात नेऊन टाकण्यात हशील ते काय?
आणि ओझी काही कमी नाहीत
शब्द न गवसण्याचे भार आहेतच
जोडीला शब्दांचे येणारे नजराणे खुंटलेत
आवाजाच्या तारा तुटल्यायत
सकाळपासून एक फोन करायला जमू नये? तुलाही? मलाही?
मग आठवणींमध्ये बेमालूम मिसळत जाणाऱ्या कल्पनांनी
स्वतःची नखं बाहेर न काढली तरच नवल!
बोचणं, टोचणं, भंजाळून जाणं हे क्लिशे वाटावं
अशा यातनांचा वर्षाव होत जातो
माझा मीच करत राहतो
यथेच्छ...
स्वतःच स्वतःचा समाचार घेत
चाबूक, पैरण, वीजा, तलवारी
अगदीच काही नाही सापडलं तर अणकूचीदार दाभण हात घेऊन
सोलवटून काढत राहतो स्वतःला
उसवल्या-उचकटल्या त्वचेखालचं जळजळीत आम्लं
पुन्हा मलाच जाळायला येतं तोंड वर करुन
कॉन्ट्राडिक्शनची किती शिखरं गाठावीत माणसानं?
सगळी उत्तरं आपल्यापाशीच असल्यागत
पण एकालाही हात लावता येऊ नये जणू
भव्यदिव्य खोल गर्तेच्या निच्चतम बिंदूकडे चाललेला हा प्रवास थांबेच ना...
हा दिवसच वाईटंय
की माझा विचार?
मग तुझे कुठले कुठले शब्द शोधून
तापल्या मनावर पाणी ओतत राहणं येतं
ह्रदय जाळणारे चरचरीत आवाज उमटत जातात
खरंच वेडाय का मी? खरंच लहान मूल झालोय का?
तू कंटाळणार नाही ना मला?
प्रश्नांची सरबत्ती थांबावी कशीतरी ही एकदाची
तोफ धडाडली की आत कोंडलेली दारु
निदान बाहेर तरी पडते
इथे सगळंच लूपमध्ये चाललंय
धडाडणं, पुन्हा कोंदटणं, गहिरवणं, सर्दावणं, खंतावण, मधेच भिजत पडणं, शांतावणं, पुन्हा भरणं...
यातनाचक्र
मीच माझ्यासाठी तयार केलेलं
डान्टेनं लिहिलेला इन्फर्नो असाच आहे म्हणतात!
प्रितीचा, तिच्या आवेगाचा, आठवणींचा, त्या मागे सोडणाऱ्या ओघळांचा
भार जमतो का वहायला मनाला?
न पुसता कोण देऊन जातं ही देवाची देणी?
आणि माझ्या समस्त सृष्टीत अशी उलथापालथ होत असताना
माझं तुझ्यावर प्रेम आहे हा एवढाच भाग कॉन्स्टन्ट असतो...
सबंध ब्रम्हांडाच्या पिव्हेट पॉईंटसारखा...