खूप माणूस होऊन

आतून सारखा झिनझिनाट,

खूप माणूस होऊन जगावं 

खूप माणूस होऊन जगावं 

कुणी पडताना दिसताच 

धावून सावरावं 

झडताना दिसताच 

पाणी होऊन मुळापर्यंत पोहचाव 

लिन चेहऱ्याच्या गर्दीन 

ओळखीचं हसावं 

अनोळखी माणसातही 

पाहताक्षणी घुसावं 

शब्द इतके सरळ यावे 

समोरच्याच्या हृदयात शिरवे 

चोराला मिठी मारताच 

अपराधबोध जन्मावा 

पिसाटाच्या डोळ्यात पाहताच 

रक्ताच्या उसळ्या थांबाव्या 

बाईला बाईपण मुलाला मूलपण 

माणसाला माणूसपण देता यावं 

ठेवता यावा हिजाड्याच्याही खांद्यावर हात 

मंदावालेल्यांची वात उजळता यावी 

ऐकू यावा छोट्यातला छोटा आवाज 

करता यांव त्याला कवितेत मोठा 

सोसता यावे सगळे आघात 

देता यावं प्रत्येक प्रतिकाराला बळ 

थांबावं आपल्या उंचीचं सतत घटत जाण 

संपाव नेहमीचं सतावण 

फेर धरून नाचणारी 

सत्व गमावल्याची जाणीव 

नाहिशी व्हावी कायमची 

डोळ्यांदेखत सुटून चाललेली भाषा 

यावी परत हातात 

माणूसपण सांडाव डोळ्यांतून 

बोलण्या चालण्यातून करण्याधरण्यातून 

देण्याघेण्यातून 

सुटावा घमघमाट माणूसपणाचा 

अन वेढून टाकाव त्यानं 

सगळ्या बकालपणाला 

कवटाळून टाकावं कोरडेपणाला 

माणूसपणाचे दाटून यावे काळेभोर ढग 

सांधावं तडकलेल्या मातीला 

खूप माणूस होऊन जगायचंय 

खूप माणूस होऊन जगायचंय 

पुटपुटत खिसे चाचपडताना 

गवसावा हरवलेला बंदा रुपया …

- प्रफुल्‍ल शिलेदार